Trzy lata po udarze i żadnego przyjaciela, wszyscy nagle są zapracowani , nikt nie ma czasu żeby odwiedzić starego przyjaciela. Czasami czuje się jak trędowaty. Każdy omija mnie wielkim łukiem.
Jakiś czas temu na Facebooku była dziewczyna mojego "kolegi" zapytała czy ktoś mógłby jej pomóc z komputerem. Napisałem do niej i spotkaliśmy się na rozmowę. Okazało się że dziewczyna prowadzi firmę i potrzebuje kogoś do ogarnięcia komputerów i oprogramowania. Oczywiście pomogłem jej, naprawiłem w sumie 5 komputerów ogarnąłem programy niezbędne do jej pracy. Dziewczyna chciała zapłacić, ale ja nie wziąłem ani grosza.
Powiedziałem że to lubię i chętnie pomogę następnym razem. To było z miesiąc temu.
Dziś żona poszła na noc do pracy, siedziałem oglądając telewizję o rozmyślałem o moich dawnych "kolegach". Chciałbym żeby chociaż raz na jakiś czas któryś podjechał na kawę i pogadał. Tak zamyślony, z kręcącą się w łezką w oku odebrałem dzwoniący telefon.
"Jesteś w domy? Bo mam problem i bym podjechała"
Oczywiście zgodziłem się, pomyślałem że pewnie przyjedzie z komputerem do naprawy. Kiedy stanęła w drzwiach aż oniemiałem. W ręku trzymała zamiast komputera zawinięty pakunek.
"Wiesz Mikołaj coś u mnie zostawił i kazał Ci to przekazać."
Byłem zaskoczony, zaprosiłem ją na kawę, pogadaliśmy i przy okazji dowiedziałem się że będę jej prywatnym informatykiem, oczywiście za kasę i żebym się zastanowił, to może otworzy stanowisko dla inwalidy informatyka. To miłe z jej strony, to w ogóle miłe znów czuć się potrzebnym.
Oczywiście rozważę jej propozycję, ale liczy się to że ktoś taki jak ona pamiętała o mnie. Może zrobiła to tylko dlatego że potrzebuje mojej pomocy, ale dla mnie to coś więcej. Nie chodzi mi o ten prezent ale o samą pamięć, jak było by miło gdyby moich "kolegów" było stać na taki gest. :)