Za kilka dni moje córki kończą trzy latka. Będzie to dzień zarówno ich urodzin jak i moje święto. Będę świętować kolejny rok spędzony razem, przeżycie bez ofiar buntu dwulatek i setki odhaczonych punktów prawidłowego rozwoju dzieci.
Przy niektórych punktach rozwoju dzieci ptaszki są większe, przy innych mniejsze, niektóre umiejętności zostały opanowane przez moje dzieci szybciej, inne później niż „powinny”, ale wiem doskonale, że nie ma jednego idealnego schematu dotyczącego wszystkich dzieci. Wiem to tym bardziej, że jestem mamą bliźniąt i od narodzin widzę różnice w ich zachowaniu i rozwoju.
Sobie z okazji mojego matczynego święta życzę przede wszystkim cierpliwości i opanowania. Wydaje mi się, że to jest najważniejsze teraz w moim życiu i wychowywaniu dzieci. Na szczęście w ciągu trzech wspólnych lat dość dobrze wypracowałam w sobie te cechy. Wiadomo, że zawsze może być lepiej, tym bardziej, że wielkimi krokami zbliża się czas gdy moje dzieci zaczną zadawać dużo pytań. Nie chce być mamą, która w końcu nie wytrzyma i zacznie odpowiadać „nie wiem” lub „zapytaj tatę”, a wiem, że sporo będzie myślenia przy niektórych bardzo wymagających tematach poruszanych przez dzieci. Troszkę się boję, z drugiej strony bardzo się cieszę, bo wiem, że dzieci potrafią zadawać pytania, które w głowach dorosłych się nie mieszczą... to będzie dla mnie prawdziwy trening kreatywnego myślenia.
Kolejną rzeczą, której chce sobie życzyć jest konsekwencja. Często bardzo trudno jest ustalic jakąś regułe a potem się jej trzymać. Wiem jednak, że jeżeli coś powiem a potem nie będę się tego trzymać to pokaże dzieciom drogę i wtedy one też nie będą się słuchać.
Ostatnia rzecz i chyba równie ważna co poprzednie to to bym umiała cieszyć się wszystkimi chwilami i nie pozwoliła by problemy dnia codziennego przyćmiewały to co w życiu tak na prawdę jest najważniejsze.
Dotychczas niestety różnie bywało. Problemy były i minęły a chwile w których martwiłam się nimi zamiast świetnie bawić się z dziećmi nie wrócą.
Skoro złożyłam już życzenia sobie z okazji mojego osobistego ustanowionego przeze mnie święta to mogę przejść do konkretów i napisać czego życze moim dzieciom:
Mijają nam właśnie 3 wspólne lata. Wiele się działo a każdy kolejny miesiąc różnił się od poprzednich. Z każdym miesiącem poznawałam nowe potrzeby, cechy i umiejętności moich córek, z każdym miesiącem coraz bardziej poznawałam swoje dzieci.
To czego życzę im obydwu poza zdrowiem- bo to zawsze jest na pierwszym miejscu, to to by ich ciekawość świata, zapał i odwaga nie gasły. Narazie są dziećmi i bardzo imponuje mi to jak zawzięcie starają się wszystko dotknąć, podnieść, zobaczyć... Mam nadzieje, że jeszcze dłuuugo dłuugo a najlepiej zawsze będą pod tym względem takie jak teraz. Nawet jeżeli nie wiedzą do końca jak się do czegoś zabrać a widzę, że chcą to zachęcam je by kombinowały jak to osiągnąć. Uwielbiam patrzeć na ich rozpromienione buźki gdy robią coś pierwszy raz i z każdym kolejnym „pierwszym razem” widzę z jaką pewnością siebie podchodzą do kolejnych zadań... oczywiście ogladają się jeszcze za mną czy za tatą, ale wiedzą, że jezeli się postarają to mogą osiągnąć to co wcześniej wydawało się nieosiągalne. Nigdy w życiu moje dzieci nie usłyszą ode mnie „nie uda ci się, nie potrafisz” nie chce zabijać w nich małych pewnych siebie odkrywców świata. Zawsze będę im powtarzać „spróbuj, uda ci się, zróbmy to razem” nie przychodzi mi do głowy inna droga jak mogłabym pokazać im, że warto się starać i że do odważnych świat należy.
Następne życzenie to to by zawsze czuły i były pewne tego, że są kochane i ważne- co by się nie działo. Niestety zauważyłam to już, że dzieci czasem mają wątpliwości co do naszej miłości. Dzieje się tak między innymi wtedy gdy im czegoś zabraniamy, gdy na coś się nie zgadzamy. Bardzo smutną chwilą jest ta gdy słyszysz od swojego dziecka „mama nie kochasz” jednak jak się okazuje w tym wieku jest to normalne. Nie pozwalasz wziąć dziecku niebezpiecznego przedmiotu do rąk w trosce o nie, a mu wali się kawałek świata. Dzieci wyolbrzymiaja małe sytuacje, nie umieją jeszcze do końca ich ocenić i dlatego dochodzi do takich sytuacji. Mam nadzieje jednak, że ten etap u moich małych minie szybko, bo wraz z buntem są to najbardziej przykre chwile.
Kolejną rzeczą jaką życzę moim dzieciom pół żartem pół serio jest to by nie podsłuchiwały moich rozmów z innymi mamami. Gdyby się biedne nasłuchały czego to inne dzieci w ich wieku nie robią to by się załamały. Nie chce by czuły się gorsze nawet jeżeli czegoś nie umieją i nie chce by brały udział w jakimś wyścigu dzieci, dla mnie i tak zawsze będą najlepsze.
Warto by też było by miały zamknięte uszy na to jak inni ludzie oceniają je między sobą: „A czemu ta ma takie ładne włoski a tej się nie kręcą? Przecież to bliźniaczki...”, „Ta tak ładnie rysuje, a ta co? Nie umie!”, „Ta jest fajniejsza, bo sie ładnie z dziećmi bawi, a tamta jest bardzo niegrzeczna, bo się nie chce bawić.”Ostatnią rzeczą jaką życzę moim dzieciom jest to by się po prostu...
Dobrze się bawiły!
Przed nami kolejny wspólny rok i kolejne mniejsze i większe ptaszki w kalendarzu rozwoju dzieci. Cieszę się, że dziewczynki są coraz bardziej świadome. Wyczekują już swoich urodzinek, wiedzą, że będą miały gości, mówiły nam jakie prezenty by chciały, cieszą się, że wraz z kuzynostwem będą bawiły się na dużym placu zabaw i pływały w basenie z kulkami. Wiedzą, że będziemy im śpiewać 100 lat a one zdmuchną swoje świeczki. Wciąż pytają „To jutlo?” i tak zaczynają temat swoich urodzin, potem wymieniają gości i kilkukrotnie przypominają nam co chcą dostać. Cudownie jest obserwować to co jeszcze niedawno było im nieznane- czyli wyczekiwanie na jakiś moment.
W tym roku też pierwszy raz od nie wiem ilu już lat ubierzemy choinkę na święta... kto wie, może i Mikołaj nas odwiedzi. Jak już urodzinowy szał będzie za nami zacznie sie temat Wigilijnej kolacji u ich prababci i prezentów pod przepełnioną kolorowymi bombkami choinką. Będziemy rozmawiać o „lenifelach” i znowu wybierać prezenty i znowu wyczekiwać.
A ja strasznie kocham to wyczekiwanie, szczególnie teraz gdy córki podekscytowane wyczekują razem ze mną...