Dziś obchodzimy Międzynarodowy Dzień Ziemi. To jakby urodziny naszej wspólnej matki. Jednak w tym roku jest inny z powodu pandemii. W ostatnim czasie jednak możemy odczuć wrażenie, że jesteśmy dziećmi niechcianymi.
Matka ziemia która była bardzo cierpliwa, pozwalała nam na dużo więcej niż innemu gatunkowi. Przymykała oko jak byliśmy nie posłuszni, po cichu płakała, z nadzieją że w końcu z mądrzejemy.
Kiedy prosiła o coś, nie słuchaliśmy
Kiedy zawracała uwagę dając znaki, my na coś innego zganialiśmy.
Kiedy nam coś dawała bez wdzięczności braliśmy
Mówiła , prosiła jak każda matka, tłumacząc sobie że kiedyś dorośniemy i zrozumiemy, że dom mamy jeden i musimy wspólnie o niego dbać.
Lata mijały i ze smutkiem patrzyła, jak jej kochane dzieci nie potrafią wyciągnąć wniosków z lekcji, które nam tak starannie przygotowała.
Zamiast tego zaczęliśmy kombinować, myśląc o pieniądzach.
Kominy , fabryki stawialiśmy a śmierdzący dym w atmosferze podrzucaliśmy.
Osiedla w lasach bez pytania budowaliśmy. W puszczy drzewa wycinaliśmy.
Zwierzęta dla zabawy zabijaliśmy.
Do oceanu plastik wyrzucaliśmy lub do ziemi zakopywaliśmy.
A nawet człowiek, człowiekowi stał się wrogiem i w końcu wymyślił przeciwko sobie śmiertelne bomby.
Matka ziemia już nie wytrzymała i nas ukarała. Jednych do nieba wysłała, a resztę w domach od innych odizolowała . Teraz widzimy jasno że mamy w domach za ciasno.
Jednak za jakiś czas matka wybaczy nam. Musimy wnioski wyciągnąć , że jesteśmy jedna wspólnotą. Docenić nasz wspólny dom i zmiennym go na lepszy.
Takie moje bezsensowne przemyślenia Pozdrawiam 🙋♀️🙋♀️🙋♀️🙋♀️