Ostatnio przeczytałem #17 - "Cyngiel. Egzekutor polskiej mafii" - Artur Górski

Artur Górski zasłynął serią wywiadów z Jarosławem Sokołowskim najsłynniejszym polskim świadkiem koronnym: "Masa o kobietach polskiej mafii", "Masa o pieniądzach polskiej mafii" oraz "Masa o porachunkach polskiej mafii". W kolejnej książce "Cyngiel. Egzekutor polskiej mafii" kontynuuje tę tematykę, odsłaniając tajemnice polskich grup przestępczych z lat 90-tych. Przedstawia wyimaginowaną postać "Czerwonego" egzekutora polskiej mafii od jego pierwszego zlecenia, a w zasadzie nieudanej inicjacji.

Autor pisze w pierwszej osobie, w związku z tym lepiej można się wczuć w emocje jakie targają "Czerwonym", gdyż nie jest to "zawodowy" cyngiel, ale jak sam mówi "rozprowadzał prochy dla Gorzkiego i w ogó­le nie zaj­mo­wa­ł się, jak by to po­wie­dzie­li woj­sko­wi – tak­ty­ką". Jednakże jedną z zasad, która obowiązywała w grupach przestępczych było tzw. umoczenie, czyli popełnienie przestępstwa, które dyskwalifikowałoby delikwenta jako świadka koronnego, dlatego też dostał zlecenie od Gorzkiego na odstrzelenie Artiona, chociaż wszyscy na mieście wiedzieli, że nawet nie wie jak porządnie "klamkę" trzymać i z której strony "pestki" wypadają.

Na szczę­ście wie­lu z nich nie nada­wa­ło się do tej wstręt­nej ro­bo­ty i wra­ca­ło z miej­sca eg­ze­ku­cji bez „łba” na kon­cie. Raz za­wo­dzi­ła broń, in­nym ra­zem umie­jęt­no­ści strze­lec­kie, jesz­cze in­nym – kiep­skie ro­ze­zna­nie w te­re­nie. Opo­wieść o Czer­wo­nym zo­sta­ła za­in­spi­ro­wa­na ta­ki­mi wła­śnie nie­uda­ny­mi eg­ze­ku­cja­mi – ci, któ­rzy in­te­re­su­ją się hi­sto­rią ro­dzi­mej kry­mi­na­li­sty­ki, roz­po­zna­ją zda­rze­nia re­la­cjo­no­wa­ne swe­go cza­su przez me­dia. Oczy­wi­ście nie wszyst­kie spar­ta­czo­ne ro­bo­ty tra­fi­ły do me­diów – o nie­któ­rych do­wie­dzia­łem się pod­czas dzien­ni­kar­skich spo­tkań z by­ły­mi prze­stęp­ca­mi.

W powieści Górskiego "Czerwony" nie jest więc egzekutorem, o których myślimy, gdy słyszymy "cyngiel mafii". Przedstawione w książce historie zdarzyły się na prawdę, lub mogły się zdarzyć. Znawcy i baczni obserwatorzy życia stolicy lat 90-tych znajdą w książce odwołania do autentycznych ludzi i zdarzeń. Jest jednak to powieść fikcyjna, w której autor posiłkował się w dużej mierze prawdziwymi wydarzeniami. Książka pomimo mało śmiesznej tematyki napisana w sposób prosty i z dużym poczuciem humoru. Bardzo przyjemne czytadło na dłuższe jesienne wieczory.