Ale za to widoczność dzisiaj nie za bardzo. Zdobyliśmy Pilsko zimą po raz drugi i po raz drugi z zerową widocznością ze szczytu. Nie zmienia to jednak faktu, że jesteśmy bardzo zadowoleni i mocno odżyliśmy po tym trekkingu.
Zaczęliśmy jak zwykle na przejsciu granicznym w Korbielowie z przełęczy Glinne, która przedziela dwie części Beskidu Żywieckiego - grupę Pilska i Pasmo Babiogórskie.
Szlak ten niegdyś wydawał mi się wymagajacy, ale dzisiaj stwierdziliśmy oboje, że jest dużo łatwiejszy fizycznie, niż pamiętaliśmy. Chyba po prostu forma lepsza.
Początkowo na szlaku mieliśmy pod nogami warstwę lodu pokrytą lekką warstwą śniegu, który napruszył poprzedniej nocy. Było to dość mylące i trzeba było mieć na uwadze ten lód pod sniegiem.
Długo nie mogłem się zdecydować, którą wersję kontynuacji wędrówki obrać. Iść prosto i zmienić szlak z czerwonego, którym zaczęliśmy i kierować się prosto na szczyt niebieskim, czy skręcić w prawo i kontynuować czerwonym do Hali Miziowej. Decyzję podjąć pomógł głód. Nic rano nie zjedliśmy, więc postanowiliśmy najpierw odwiedzić schronisko na Miziowej i tam zjeść śniadanie zabrane z domu.
Ten odcinek czerwonego jest bardzo przyjemny. Wysokości nabiera się bardzo powoli idąc leśną ścieżką, ale trzeba uważać na korzenie, które zimą nie są zawsze dobrze widoczne.
Z wysokością wzrastała też ilość śniegu zalegająca na drzewach i gruncie. Robiło się też coraz chłodniej.
Było w miarę spokojnie. Co jakiś czas natrafialiśmy na pojedynczych turystów, którzy zmagali się podobnie jak my z miejscami dość silnym wiatrem.
Mijaliśmy też tabliczki informujące nas, że przemierzamy tereny rezerwatu przyrody Pilsko oraz takie, ktore mówiły aby nie zbaczać ze szlaku, i nie zakłócać spokojnego życia rzadkim gatunkom zwierząt.
Ahh te drzewa otulone zmrożonym śniegiem 😍
Po opuszczeniu lasu resztki naszych nadziei na jakiekolwiek widoki odfrunęły wraz z coraz silniejszym wiatrem. Wszystko we mgle i chmurach zalegających bardzo nisko.
Ale ten las w zimowej kołdrze wynurzający się spod tej zawiesiny - poezja!
Doszliśmy do schroniska, gdzie w końcu coś zjedliśmy i zaczerpnęliśmy ciepła. Pierwszy raz od dawien dawna nie kupiłem nic w schronisku PTTK bo… zapomniałem portfela, a zawsze staram się kupić choćby kawę. To moja forma wsparcia finansowego dla PTTK za to, że dbają o turystykę górską w Polsce. Dowiedzieliśmy się też (szkoda, że tak późno), że w niedzielę i święta dobywają się tu msze święte o 12. Nie pasowała nam jednak ta pora dzisiaj. Gdybyśmy wiedzieli, to ułożylibyśmy plan pod msze, a tak to po treku byliśmy jeszcze w kościele padnięci.
Po odpoczynku ubraliśmy raczki. Nie wyobrażam sobie ataku szczytowego od Hali Miziowej bez nich. Jest tutaj jeden bardzo stromy, a zimą też sliski odcinek. Bez raczków byłoby ciężko.
Ostatnie spojrzenie na Hale i do ataku!
Widoki jak z wyprawy na biegun północny, ale nie tylko o nie chodzi w górskich wędrówkach. Dla mnie są one dodatkiem, a jak to mówią „celem jest droga”.
A to co to takie powyginane jakies? No dobra wiem co to 😁
Pod szczytem warstwa śniegu już dość znacząca, dobrze zmrożona i wygodna i pewna pod nogami. Kosodrzewinę jakby ktoś białym sprayem zamalował.
Trzymajcie mnie bo mnie porwie. Na szczycie już konkretnie wiało. Mimo to sporo turystów spotkaliśmy przy tabliczce oznaczającej, że szczyt zdobyto.
Dobra wróć. Jeden ze szczytów, ten polski. Poszliśmy jeszcze kawałek dalej żeby zaliczyć jeszcze Słowacki.
Wróciliśmy dokładnie tą samą trasą na Przełęcz Glinne. Zmęczeni i jednak mocno wychłodzeni, ale zadowoleni. Dobrze jest wyjść zimie na spotkanie, skoro ona sama nie chce się pokazać nieco niżej niż ponad 1000 m n.p.m.