Siemanko,
w życiu niewiele czytałem. Poświęcałem swoją uwagę głównie piłce nożnej, byłem typowym piłkarzykiem, w różowej polówce i włosach na żel, nie liczyło się dla mnie nic poza piłką. Moim plusem był fakt, że zawsze doskonale szło mi z nauką, więc wszyscy odpuszczali tępienie mnie za brak zainteresowania lekturą.
Wszystko zmieniło się, gdyż wpadłem pod samochód i doznałem poważnej kontuzji. Zerwałem więzadła krzyżowe w prawym kolanie. Nie nadawały się one do niczego. Moje marzenia o zostaniu profesjonalnym footballistą legły w gruzach. Dodam tylko, że trenowałem razem z R.Lewandowskim w Lechu...
Półtora roku nie mogłem chodzić a kolejny rok dochodziłem do siebie na licznych zajęciach fizjoterapeutycznych i wizytach u psychologów. (nie tylko tych sportowych).
Odpuściłem piłkę. Definitywnie zakończyłem swoją przygodę z jakimkolwiek sportem wyczynowym.
Leżąc w szpitalu, przykuty do łóżka przez kilka miesięcy Mama przynosiła mi książki. Każdą z nich ignorowałem i rzucałem w kąt. Nie wiem cóż odmiennego było w tej. Może fakt, że miała ona 800 stron i za punkt honoru postawiłem sobie, że ją przeczytam.
Shantaram - Gregory Davis Roberts.
https://pl.wikipedia.org/wiki/Shantaram
Nie mam zamiaru opowiadać Wam fabuły tejże książki, lecz mogę zdradzić zarys historii - uzależniony od heroiny Australijczyk zostaje skazany na 19 lat więzienie, po czym... ucieka z Pentridge Victoria’s wychodząc główną bramą, stając się jednym z najbardziej poszukiwanych ludzi w Australii przez następne dziesięć lat.
Udaje się do Indii, gdzie przystępuje do Hinduskiej mafii. Na przestrzeni lat zaczyna odgrywać w niej coraz większą rolę.
Nie jest to typowa narracja książki przygodowej, zawiera wiele wątków filozoficznych i quasi-psychologicznych.
Dodam tylko, iż książka jest BIOGRAFICZNA, co czyni ją jeszcze bardziej interesującą.
Od książki nie odrywałem się wcale. Przeczytałem ją 3 razy i nadal zastanawiam się dlaczego nie została ona zekranizowana.
Książka, która wyleczyła mnie...
