Dziś obchodzimy 130 rocznicę narodzin św. Maksymiliana Marii Kolbego – franciszkanina, założyciela ruchu maryjnego „Rycerstwo Niepokalanej”, męczennika uśmierconego w KL Auschwitz i patrona Młodzieży Wszechpolskiej.

Wstąpienie do zakonu i misja ewangelizacyjna

Rajmund Kolbe urodził się 8 stycznia 1894 roku w Zduńskiej Woli jako drugie z pięciorga dzieci państwa Kolbe. Rodzice Rajmunda należeli do III Zakonu św. Franciszka (forma zakonu dla osób świeckich), dlatego już od najmłodszych lat wpajali mu wartości chrześcijańskie. W 1907 roku, czyli mając zaledwie trzynaście lat, rozpoczął naukę w małym seminarium franciszkańskim we Lwowie razem ze swoim bratem Franciszkiem. Po trzech latach wstąpił do nowicjatu, przyjmując imię Maksymilian. Ze względu na wysokie zdolności, w 1912 roku został wysłany na studia do Międzynarodowego Kolegium Serafickiego w Rzymie, gdzie zdobył doktorat z teologii. W 1914 roku o. Kolbe złożył uroczyste śluby zakonne oraz odebrał drugie imię Maria, co jest wyrazem pełnego zawierzenia się NMP. Dwa lata później przyjął święcenia kapłańskie i odprawił w Rzymie swoją Mszę prymicyjną. W latach 1930–1936 Maksymilian Kolbe odbył misję ewangelizacyjną do Japonii, gdzie założył m.in. klasztor franciszkanów w Nagasaki.

Po powrocie do Polski zaangażował się w działalność publicystyczną. W 1922 roku rozpoczął wydawanie miesięcznika „Rycerz Niepokalanej” i rozbudował prężne ośrodki wydawnicze – najpierw w Grodnie, a później w Niepokalanowie, gdzie powstał również klasztor. W szczytowych latach działalności tego czasopisma, a więc w latach 1936–1939, jego nakład wynosił do 750 tys. egzemplarzy, choć w niektórych miesiącach mógł przekraczać nawet milion. Za sprawą intensywnej działalności kapłana znacząco rosła liczba powołań do klasztoru franciszkanów.

Wojna i śmierć

Podczas wojny o. Maksymilian był dwukrotnie umieszczany w obozie koncentracyjnym. Pierwszy raz został aresztowany przez Niemców 19 września 1939 roku wraz z pozostałymi zakonnikami z Niepokalanowa i kolejno więziony w obozach w Łambinowicach, Gębicach i Ostrzeszowie.

Cztery miesiące później, w święto Niepokalanego Poczęcia Maryi o. Maksymilian został zwolniony, po czym wrócił do Niepokalanowa, gdzie zaczął przygotowywać schronienie dla osób wysiedlonych z województwa poznańskiego (z trzech tysięcy uchodźców, których przyjął, aż dwa tysiące stanowili Żydzi). Chcąc odbudować straty wyrządzone przez Niemców, otworzył tam warsztaty naprawy zegarków i rowerów, kuźnię, warsztat krawiecki, blacharnię oraz dział sanitarny. 19 lutego 1941 roku za swoją działalność o. Kolbe został ponownie aresztowany i wywieziony na Pawiak, a stamtąd 25 maja trafił do Oświęcimia.

W lipcu 1941 roku, gdy uciekł jeden z osadzonych, komendant obozu skazał na śmierć głodową co dziesiątego więźnia. Gdy jeden ze skazanych, Franciszek Gajowniczek, zaczął się żalić, że żona i dzieci sobie bez niego nie poradzą, Maksymilian wystąpił z szeregu z prośbą, aby to on mógł zastąpić nieszczęśnika. W ten sposób o. Kolbe wraz z dziewięcioma innymi towarzyszami trafił do bloku numer 13, zwanego blokiem śmierci. O. Kolbe, który pozostał przy życiu najdłużej, bo aż miesiąc, został zabity zastrzykiem fenolu.

Kanonizacja

Tekst opublikowany pierwotnie na portalu [narodowcy.net]( https://narodowcy.net/130-rocznica-narodzin-sw-maksymiliana-marii-kolbego/)