Eugen Bracht był niemieckim malarzem. Jak wielu innych, dziewiętnastowiecznych artystów nawiązujących do romantyzmu, często wprowadzał do swojej twórczości orientalizm. Na początku lat 80 XIX wieku odbył podróż po Bliskim Wschodzie, odwiedzając m.in. Egipt. Poniższy obraz pochodzi z 1882 roku i przedstawia słynne egipskie piramidy.
Rok 1882 był akurat bardzo burzliwy dla Egiptu. Państwo było wówczas rządzone przez kedywów - wicekrólów, formalnie podległych sułtanowi osmańskiemu.
W 1882 kedywem Egiptu był Taufik Pasza. Jego poprzednik i ojciec, Ismail Pasza z jednej strony był autorem licznych sukcesów militarnych i reformatorem państwa, ale z drugiej jego władza przyniosła Egiptowi ogromne długi. W celu spłaty zadłużenia, Isma`il Pasza odsprzedał Brytyjczykom za stosunkowo niewielką sumę wszystkie akcje zbudowanego kilka lat wcześniej Kanału Sueskiego. Za jego panowania doszło do zdominowania polityki i gospodarki Egiptu przez Wielką Brytanię i Francję. Ostatecznie mocarstwa doprowadziły w 1879 roku do jego detronizacji i wyniesienia na tron Taufika.
Taufik nie był raczej człowiekiem palącym się do władzy. Nominacja na kedywa miała wywołać u niego gniew, tym bardziej, że wstępował na tron w krytycznym dla Egiptu momencie, kiedy gospodarka znajdowała się w zapaści a sytuacja polityczna była bardzo niestabilna. Duża część ludności buntowała się przeciwko dominacji mocarstw europejskich. Sterujący gospodarką Egiptu Brytyjczycy i Francuzi byli zainteresowani jedynie spłatą przez władze w Kairze zadłużenia, nastawili się więc na maksymalną eksploatację kraju bez patrzenia na jego mieszkańców.
Niezadowolenie społeczne przerodziło się w otwarty bunt. Opozycja skupiła się wokół Ahmeda Orabiego, który stał się faktycznym dyktatorem Egiptu, odsuwając Toufika Paszę od władzy. Doprowadziło to do krótkiej wojny egipsko - brytyjskiej. 11 lipca 1882 roku Brytyjczycy zbombardowali Aleksandrię i wprowadzili nad Nil swoje wojska. Już 13 września pod Tel-el-Kebir rozbili wojska Orabiego, co doprowadziło do stłumienia buntu.
Orabi został uwięziony i zesłany na Sri Lankę, gdzie stał się ważnym działaczem społecznym i promował edukację wśród mieszkańców. Uwolniony został dopiero w 1901 roku. Powrócił następnie do ojczyzny, gdzie zmarł 10 lat później.
Pomimo tego, że po tej krótkiej interwencji Egipt wciąż formalnie pozostawał w zależności od sułtana osmańskiego, to w praktyce stał się całkowicie podległy Brytyjczykom. Formalnie ogłosił niepodległość dopiero w 1922 roku, choć minęło jeszcze mnóstwo czasu zanim uwolnił się od obcej władzy.
A tymczasem, wśród niezwykle burzliwych wydarzeń, obraz Brachta przedstawia tak spokojny widok...
