Ten kontynent mieni się kolorami, od czerwieni i żółci piasku, przez błękit nieba, zieleń dżungli i różne odcienie skóry. Jednak, gdy tylko zgasną kolory, wydobywa się nowe piękno Afryki. Pełne zaskakujących odcieni i kontrastów. Zapraszam na impresje w czerni i bieli.
Przez wiele kilometrów drogi nie widać śladów cywilizacji. Ani jednego samochodu z naprzeciwka, ani jednej osoby. Nawet słupów telekomunikacyjnych… Jednak górski krajobraz Namibii zmieniał się jak w kalejdoskopie.
Pośród skał znajduje się żywy skansen ludu Damara. Na codzień żyją nieopodal w wiosce, zarabiając na życie, dzięki pokazom tradycyjnego stylu życia. Potrafią rozpalić ogień bez zapałek, znają się na ziołolecznictwie i mówią w przedziwnym języku nama. Nie prowadzili również wojen, a spory rozstrzygają wodzowie grając w grę w kulki.
Zaraz za wioską ludu Damara znajduje się cmentarz. Miejscowi są chrześcijanami, a pośród ich domów, centralną pozycję we wsi zajmuje drewniany, zrobiony z desek kościół, do którego podczas uroczystości przyjeżdża kapłan.
Kurz i upał był wszędzie taki sam. Szczególnie na pustyni Namib, na słynnych wydmach. Nawet o świcie ciężko było tam oddychać. Wyschnięte drzewa od lat nie piły wody. Nie łatwo tam znaleźć życie.
Im dalej na północ tym życia jest więcej. Po godzinach poszukiwań, wśród wyschniętych koryt rzek i gór, w końcu udaje się odnaleźć życie, w jednej ze swoich najwspanialszych form. Stado ponad 20 słoni, szukających pożywienia pośród wyschniętej ziemi.
Peace and love 
Zdjęcia własne
Kierunek Namibia
Kierunek Namibia (7): Poranne espresso w dziczy
Kierunek Namibia (6): Poznajcie kotiki
Kierunek Namibia (5): Świt na Dune 45