Strategia obronna...

Czas... Podczas działań wojennych to czas decyduje o sukcesie lub porażce wojsk atakujących. Szybkie przemieszczania się sił atakujących w głąb terytorium przeciwnika umożliwia opanowanie i zabezpieczenie przed zniszczeniem strategicznych węzłów komunikacyjnych, które w dalszej części działań wojennych wykorzystywane są do szybkiego i sprawnego przerzucania w głąb terytorium przeciwnika sił głównych. Często aby przechwycić i zabezpieczyć takie strategiczne punkty jak węzły komunikacyjne do walki kierowane są jednostki specjalne zrzucane w pobliżu takich punktów jako desant.

Węzeł komunikacyjny to punkt, w którym zbiega się kilka szlaków komunikacyjnych tego samego rodzaju np. dróg lub mieszanych - wodnych, kolejowych, powietrznych np. lotnisko, most kolejowy, most drogowy, stacja kolejowa, dworzec kolejowy, port morski, przełęcz górska.

Zniszczenie węzłów komunikacyjnych przez wycofujące się siły obrońców spowalnia skutecznie siły atakujące. Daje obrońcom czas na reorganizację obrony, ustawienie kolejnej linii obrony, uzupełnienie stanów osobowych i sprzętowych cofających się wojsk, podciągnięcie odwodów. Spowolnienie sił atakujących zawsze działa na korzyść obrońców. Nie zawsze jednak wycofujące się wojska mają czas i możliwości techniczne aby zniszczyć za sobą węzły komunikacyjne...

W okresie "Zimnej Wojny" NATO aby zabezpieczyć się przed atakiem na terytorium RFN sił wojskowych bloku wschodniego skupionych w "Układzie Warszawskim" rozpoczęło realizację projektu "Pas Trettnera". Generał Heinrich Trettner (1907–2006) był jednym z najwyższych dowódców wojsk zachodnioniemieckich. Zaproponował zbudowanie pasa min jądrowych o długości 650 km rozciągającego się wzdłuż granicy RFN z NRD. Od Morza Bałtyckiego aż po tereny Austrii. Jego głębokość miała sięgać nawet do 100 km w głąb RFN. Budowę i udoskonalanie pasa "Pasa Trettnera" NATO prowadziło od 1951 roku aż do upadku muru berlińskiego. Wywiad NATO znał planowane kierunki ewentualnego uderzenia jakie mogło nadejść ze wschodu. Główna część pasa min jądrowych skoncentrowana była wzdłuż osi sześciu kierunków ewentualnego ataku.

Mina jądrowa umieszczana była w betonowej lub stalowej komorze na głębokości od 6 do 10 m i szerokości 80 cm . Aby utrudnić jej odnalezienie i rozbrojenie, w odległości od 10 do 30 m budowano kilka innych komór zawierających miny pułapki. Całość tworzyła tzw. węzeł.

Te ładunki jądrowe małej mocy ukrywane były w miejscach strategicznych i trudnych do ominięcia. Miały za zadanie zniszczyć węzły komunikacyjne - drogowe i kolejowe jak również mosty, tamy i wiadukty. W obszarach górskich eksplozje miały doprowadzić do skażenia górskich przełęczy, którymi mogły by się przemieszczać siły przeciwnika. Za pierwszym pasem min w odległości od 5 do 10 km miał znajdować się kolejny a teren je dzielący zaminowany był klasycznymi minami.

"Pasa Trettnera" był skuteczną taktyką NATO. Przejście przez teren ze zniszczonymi węzłami komunikacji, skażony promieniowaniem i zaminowany wiązało się z olbrzymimi stratami w ludziach i w sprzęcie bojowym. Wszystko po to by po pokonaniu jednej linii min, utknąć na kolejnej. Upadek muru berlińskiego i zmiana rozkładu sił na mapie Europy na szczęście położyły kres temu projektowi i mini ładunki jądrowe nigdy nie zostały wykorzystane.