Urodził się 4 sierpnia 1920 r. Matka była absolwentką elitarnej szkoły dla panien w Petersburgu. Wraz z ojcem Zbigniewa, w czasie wojny zaangażowana była w działalność konspiracyjną prowadzoną pod przykrywką pracowni krawieckiej i salonu meblowego. Starszy brat Zbigniewa w 1920 roku brał udział w wojnie przeciwko bolszewikom, był działaczem Obozu Wielkiej Polski, a później Stronnictwa Narodowego – zawodowo był komisarzem policji do Zamachu majowego w 1926 r.
Zbigniew trafił do KL Auschwitz u początków funkcjonowania obozu – został oznaczony numerem 2067. W obozie pracował jako mechanik samochodowy. Końcem 1940 r. pobity do nieprzytomności, trafił do krematorium, gdzie w momencie wsuwania go do krematoryjnego pieca, wskutek oparzenia odzyskał przytomność i cudem uniknął śmierci. Z obozu został zwolniony w marcu 1941 r. jako osoba, w przekonaniu Niemców, zwerbowana do pracy wywiadowczej na rzecz III Rzeszy. Po zwolnieniu z obozu przesłał raport do Londynu, który został upubliczniony na antenie Radia Londyn. Zbigniew znów musiał ukrywać się przed Niemcami – został „ukryty” w fabryce Ericssona, gdzie zajmował się regulacja urządzeń sterowniczych do rakiet V1 i V2. Wykorzystując możliwości swojej pracy, konstruował i produkował urządzenia łączności dla Armii Krajowej.
Po wojnie był aresztowany i więziony przez UB. Uciekł i ukrywał się, dlatego nie mógł studiować ani rozwijać kariery. Wraz z kilkunastoma byłymi żołnierzami AK ukończył studia tajne i zdał egzamin jako technik-mechanik Śląskich Technicznych Zakładów Naukowych. Później opracował ponad 100 patentów prowadząc własną pracownię. Projektował zakłady przemysłowe w Polsce, Niemczech, Jugosławii i Indiach. Był oficerem kontrwywiadu.
