Netflix i HBO GO to naprawdę fajnie wydane pieniądze. Zwłaszcza jeżeli chodzi o filmy i seriale dokumentalne. A jeszcze dokładniej mówiąc – te społeczno-polityczno-analityczne. Te przedstawiające wiele punktów widzenia na sprawę i piętnujące to, jak skomplikowany jest dzisiejszy świat. Ma to w sobie ogromny ładunek emocji dla widza, gdy okazuje się, że wszystko na tym świecie to walka ścierających się wpływów, które potęgują tysiące lokalnych, państwowych i globalnych interesów.
Nie inaczej jest ze znakomitym serialem „Brudna forsa”. Jego główną myślą przewodnią jest pokazanie, jak w imię zysku doją nas każdego dnia korporację i jak ważność osiąganego zysku jest potęgowana, a interes społeczny niwelowany do PR-owego sloganu. Tak – dziś naszym życiem rządzą ponadnarodowe gangi, którym umożliwiliśmy prywatyzowanie zysków, ale także, co jest jawnym sku… uspołecznienie strat. Mówiąc krótko, gdy w 2008 roku okazało się, że wiele banków jest na skraju bankructwa z naszych podatków zasponsorowaliśmy im przeżycie. Ich przedstawiciele z kolei „moralnie” wypłacili sobie gigantyczne nagrody… No cóż…
Na serial składa się sześć odcinków, a każdy trwa w okolicach 50 minut. Każdy z nich ma formułę zamkniętą i opowiada o innym przekręcie dużych w stosunku do maluczkich. Jest zatem opowieść o chwilówkach, soku klonowym, „krótkiej sprzedaży”, imperium Donalda Trumpa czy też banku karteli narkotykowych. Mnie zwalił z nóg odcinek pierwszy – o tym jak kilka lat temu Volkswagen zrobił nas w balona wciskając nam, że stworzył „czystego Diesla”.
Każdy wie, że samochody oprócz wygody są także sporym problemem dla środowiska naturalnego. I mimo że walczymy z tym problemem jak możemy (i jest z roku na rok postęp) to chyba nigdy byśmy nie przypuszczali, że tak poważna marka skusi się na tak żenującą manipulację w tym względzie, by lansować się iż ma auto „czyste”.
Otóż ta korporacja celowo wprowadzała w błąd wiele instytucji, manipulując przy odczycie danych odnośnie realnej emisji szkodliwych gazów do atmosfery. Zrobiła to cynicznie, wiedząc, że „wspaniałe czyste auto” nie istnieje. Początkowo wszyscy myśleli, że to blef, ale z czasem okazało się, że nie… Po otrzymaniu sygnału ostrzegawczego zrobili wszystko by to jeszcze bardziej ukryć. Ale rozpętała się afera… Tu nie będę zdradzał, obejrzyjcie, przeczytajcie.
To co wkurza – okazało, że po przeprowadzeniu faktycznych badań limity przekroczono ok. 40 razy dopuszczalnych norm. A miało być czysto… No i teraz ważny element polityczny układanki. Jak się od tego odbić? Otóż wiele państw przymyka na to oko – bo to są miejsca pracy. Zatem koncerny (nie tylko VW) inwestują w takich państwach, gdzie nie jest to problem. Tutaj zatem wchodzi kolejna sprawa – własności. VW w 20% jest własnością landów niemieckich. Oni muszą walczyć o produkcję. Bo ta daje im zysk. Co zatem jest ważniejsze? Realizacja budżetu czy normy emisji? Druga sprawa. Traktowanie z góry. Tak wielki koncern może czuć się bezkarny. To oczywiście dziś już nie jest nieaktualne, ale rodzi pytanie nie tylko o przemysł samochodowy, ale o wszystkie tego typu dominujące firmy. Kara dla tej korporacji to oprócz wstydu konieczność odkupienia wszystkich samochodów z lat 2009-2015. Te dziś stoją i się marnują. Ale tylko w USA. Ale nie zmienia to faktu, że możliwe, dlatego wiele miast europejskich jest tak zatrutych. To producenci aut tak nas robią w balona. Deklarują przy zakupie jedno, a robią drugie. Trzeba sprawie bliżej się przyjrzeć.
Sam serial – mądry i pod rozwagę.
O aferze:
- https://pl.wikipedia.org/wiki/Afera_Volkswagena (opis i setki linków)