W drugiej części kursu SSPZ zajmiemy się przygotowaniem gruntu dla przyszłej praktyki jasnowidzenia. Jak powszechnie wiadomo, przewidywanie przyszłości nie należy do codziennych zajęć przeważającej większości ludzi, a czasem traktowane jest z przymrużeniem oka i sporą dozą sceptycyzmu. Dlatego zanim zajmiemy się samym protokołem SSPZ i jego elementami psychologicznymi, warto byłoby zastanowić się nad naszą własną postawą wobec tego zagadnienia.
Pierwsze pytnie jakie warto sobie tutaj zadać, to właściwie dlaczego chcemy wziąć udział w tym kursie. Jakie korzyści w naszym osobistym życiu taka umiejętność przewidywania prostych wydarzeń mogłaby przynieść?
Ćwiczenie 1.
Zapraszam do zapisania na kartce papieru, albo w edytorze tekstowym od trzech do pięciu takich możliwych korzyści. Następnie proszę wyobrazić sobie kilka sytuacji w najblizszej przyszłości, w których ta umiejętność okazałaby się bezcenna (np. bezpieczeństwo własne i bliskich, korzyści materialne, praca, zabawa itp.). Jak zapewne wynika ze sporządzonych notatek, rozmaite korzyści zostałyby osiągnięte bez wątpienia. Ale rodzi się następne pytanie: czy to właściwie w ogóle jest możliwe?
Ćwiczenie 2.
Zastanówmy się przez chwilę w co tak naprawdę i bez wątpienia wierzymy? Dla przykładu: czy jutro znowu wstanie słońce, czy ziemia jest okrągła, czy ludzie, z którymi pracujemy są realni?
Teraz zastanówmy się nad tym, w co zdecydowanie wątpimy, co naszym zdaniem nie jest prawdziwe. Utrzymajmy tę myśl przez chwilę w głowie i porównajmy jak te dwa wyobrażenia – to w co głęboko wierzymy i to, co uważamy za wątpliwe, się od siebie różnią.
Innymi słowy – jakie właściwości wizualne, dźwiękowe i emocjonalne w naszym umyśle posiadają te dwa wyobrażenia? Należy przy tym wziąć pod uwagę ruch tych obrazów, ich kolor, kształty, głębię perspektywy i głębię ostrości, lokalizację obrazu w przestrzeni, towarzyszące dźwięki, głosy wewnętrzne, ich tonację, rytm itp. Czym te dwa „wewnętrzne filmy” właściwie się różnią? Jakie towarzyszą im uczucia i emocje; w którym miejscu w ciele są te odczucia; czy doświadczamy jakichś innych wrażeń jak temperatura, zmiana pulsu, uczucie ciężkości itp.?
Gdy już zrozumiemy jak nasz umysł koduje wiarę i niewiarę, możemy nasze przekonania dotyczące przewidywania przyszłości umieścić w odpowiednim „wewnętrznym filmie”, tj. w tym, który ułatwi nam dalszą pracę w trakcie naszego kursu SSPZ. Od tej pory już wierzymy, że posiadamy, tak jak wszyscy ludzie, zdolności parapsychiczne!
Po dokonaniu takiej zmiany, możemy przejść do następnego ćwiczenia, w którym sprawdzimy, czy dokonana zmiana jest „ekologicznie do przyjęcia” w nas samych, i czy nie rodzą się w nas tzw. konflikty wewnętrzne.
Ćwiczenie 3.
Zadajmy sobie trzy pytania dogłębnie wsłuchując się w ich dokładną treść:
- Czy MÓGŁBYM pozwolić, aby zdolności parapsychiczne, a w szczególności zdolność spostrzegania pozazmysłowego i przewidywania przyszłości rozwinęły się we mnie? (TAK/NIE)
- Czy CHCIAŁBYM pozwolić, aby zdolności parapsychiczne, a w szczególności zdolność spostrzegania pozazmysłowego i przewidywania przyszłości rozwinęły się we mnie? (TAK/NIE)
- KIEDY chciałbym i mógłbym na to pozwolić? (TERAZ)
Obserwujmy nasze wewnętrzne odczucia, skojarzenia, myśli, głosy, obrazy, jakie pojawiają się w naszej głowie. Czy jesteśmy gotowi pójść dalej?
Jeśli w naszym wnętrzu pojawiają się jakieś sprzeciwy, postarajmy się odpowiedzieć na następujące bardzo ważne pytanie:
Jaka jest pozytywna intencja tego sprzeciwiającego się w nas głosu lub uczucia? Czy głos albo uczucie próbuje nas przed czymś ochronić albo ostrzec? Jeśli tak, to jak możemy przekonać ten wewnętrzny głos albo uczucie, że zatroszczymy się o jego obawy i postaramy się zabezpieczyć przed niekorzystnymi skutkami naszej nowej decyzji?
Po takim wewnętrznym „dialogu” możemy ponownie zadać sobie trzy powyższe pytania, aż poczujemy, że możemy przejść do następnego kroku.
Teraz, już na koniec dzisiejszego odcinka zajmiemy się jeszcze jednym problemem, który może stanąć na drodze do naszego rozwoju w dziedzinie SSPZ. Jest to balast, który niesiemy za sobą przez lata w miarę jak doznajemy różnych przykrych doświadczeń. Postaramy się teraz ten balast zmniejszyć!
Ćwiczenie 4.
Przypomnijmy sobie jakąś nieprzyjemną sytuację z przeszłości. Odważmy się przeżyć to jeszcze raz, tak aby znów widzieć tamte obrazy, odczuwać tamte uczucia. Chodzi o ten rodzaj pamięci, gdy doświadczamy wszystkiego „od środka”, tak jakbyśmy znowu tam byli. Usłyszmy znowu wypowiadane słowa, dźwięki, a nawet nasz wewnętrzny głos podczas tego wydarzenia. Jakie to uczucie?
Teraz wyobraźmy sobie jak byśmy dokonali kilku kroków do tyłu i "wystąpili z siebie", i obserwujmy tę sytuację widząc siebie i inne osoby jakby z zewnątrz. Ponadto sprawmy aby kolory w tym obrazie zupełnie wyblakły, a cały obraz stał się mniejszy, bardziej i bardziej płaski, i w końcu stał się szkicem ołówka na papierze. Niech głosy stają się coraz bardziej przytłumione, aż zupełnie ucichną. W końcu odsuńmy ten obraz daleko od siebie i pozostawmy go tam na zawsze pamiętając jedynie lekcję, jaką z tego wynieśliśmy.
Powtarzajmy to ćwiczenie przez następne dwa tygodnie, aż proces stanie się płynny i niemal automatyczny. Po jakimś czasie nasz umysł podświadomy zrozumie o co w tym wszystkim chodzi, i może nawet zakoduje wszystkie nasze negatywne wspomnienia w ten właśnie sposób, tym samym oszczędzając sobie sporo psychicznej energii.
To już wszystko w dzisiejszej części. Dzięki wykonanym ćwiczeniom łatwiej nam będzie zaakceptować nasze parapsychiczne zdolności i zrobić trochę miejsca w naszym wnętrzu na nowe, fascynujące doświadczenia!
Część 1 tego kursu możesz znaleźć tutaj:
MINI-KURS JASNOWIDZENIA - Skojarzeniowe Spostrzeganie Pozazmysłowe (SSPZ) - Cz. 1
Autor kursu nie gwarantuje, że osoby wykonujące zalecane ćwiczenia osiągną skuteczne umiejętności SSPZ. Kurs służy wyłącznie celom edukacyjnym i rozrywkowym umożliwiając rozwijanie współpracy w zespole i sugerując nowe sposoby na relaks i spędzanie wolnego czasu. Ponadto wszystkie elementy kursu przeznaczone są wyłącznie dla osób zdrowych fizycznie i psychicznie, a jego publikacja nie pretenduje do rangi publikacji naukowej, i nie jest formą porady psychologicznej albo medycznej lub formą terapii.