Zdołałem coś zrozumieć. Coś, co było we mnie/ze mną nie tak. A teraz opowiem jak to zrobiłem.
Wypowiedziałem swoje myśli. To nie była równa rozmowa. Serce biło szybciej, a potem zamierało. Głównie właśnie zamierało; raz chyba całkowicie. I nie bałem się, że zamarło, że nie czułem nic. Chciałem poczuć to, co czuję. Musiałem otworzyć się na to.
To wcześniej pozwoliłem sobie czuć pozwoliło mi do tego dojść. Dzięki temu teraz mogłem poczuć niepoczuć. Czym «niepoczuć» jest.
Mówiłem. Słowa płynęły. Mówiłem spokojnie, smutny, wesoły, pełen nadziei, o przyszłości, przeszłości; kim byłem, co robiłem. To ostatnie zmieniło najwięcej. Zacząłem przypominać sobie rzeczy o sobie, o których już nie wiedziałem, że kiedykolwiek zaistniały. O tym, co chciałem robić, co robiłem. Opowiedziałem też kawał swojej historii. I w którymś momencie poczułem, jak to wybuchło, że chcę być wysłuchany. Różne miejsca, które we mnie są, otworzyły się. Czy to są miejsca, czy po prostu to jestem ja, o którym zapomniałem?
Nie wiem, czy chcę wchodzić w szczegóły. Jeżeli jest to potrzebne, muszę to chyba powiedzieć, by, jeżeli ktoś się na to w przyszłości natknie i przeczyta mój dziennik z tej drogi odzyskiwania emocji, mógł mnie zrozumieć i sam to przemyśleć. Może jakoś komuś to pomoże? Otworzę się bardziej, niż boję się otworzyć.
Jak to dalej wyglądało? Po prostu opowiadałem o tym, jak widziałem siebie kiedyś, jak widzę to teraz. Nie zatrzymując się, schodziłem głębiej. Powiedziałem, jak kiedyś bardzo, bardzo, bardzo byłem zły i zezłoszczony. Jak bardzo, bardzo, bardzo chciałem to zło usunąć. I chciałem, by usunąć to też w innych, jakąkolwiek ceną.
I zrobiłem coś, czego się zrobić zawsze bałem.
Obróciłem się przeciwko słuchaczowi. Zacząłem mówić, to co «myślę». Co «ja» z tej chwili, któremu pozwolono wyleźć na wierzch, nie znoszę. Jak jestem zły na swojego słuchacza. Jakie widzę w nim błędy. Jak bardzo tego nie znoszę. I że jego błędy z przeszłości... że ich też nie znoszę. Że winię.
Opowiedziałem też o tym jaki czułem popęd, który dyktował, by się posunąć do granic. Jak bardzo chcę wyjść przeciw słuchaczowi. I dlatego to wtedy robiłem, pierwszy raz. By wyszło to ze mnie. Opuściło mnie to.
Byłem w tym akceptowany przez drugą stronę, pozwolono mi to zrobić. Dostałem prawo. Mówiąc te wszystkie niedobre rzeczy ten straszny «ja» cały czas tłumaczył, skąd się biorą, że kocham jako przyjaciela, co o nim naprawdę myślę, że widzę go jako dobrego człowieka. I że jestem też po ludzku wdzięczny. i o tym, jaki ten «ja», o którym teraz mówię, z którego ściągnąłem hamulce, jest.
A usłyszałem od słuchacza, że jest on smutny i zrozpaczony.
Doszedłem do granic mojego popędu. Myśli tego «mnie» z przeszłości zostały uspokojone, ta dławiąca potrzeba, ten dziwny popęd został spełniony i to mnie wyzwoliło. Zrobiłem to, czego zawsze wewnątrz siebie się bałem zrobić.
Chociaż, muszę powiedzieć, że tak naprawdę nie do końca:
«Wiesz, że jesteś moim przyjacielem, i nic to nie zmieni?»
Boję się do tego przyznać, jest mi naprawdę bardzo głupio, ale pomyślałem, że wiem, jak to zmienić. Że wiem, co można zrobić, by tę przyjaźń stracić. I znowu poczułem ten popęd, który myślałem, że jest okiełznany, tę chęć przekroczenia granicy.
I tu przyszło prawdziwe wyzwolenie.
Nie potrafię tego dokładnie wytłumaczyć, postaram się może do tego w przyszłości wrócić, ale po prostu pomyślałem, że istnieje inna droga. Że tak, rzeczywiście, jednym z sposobów zaspokojenia czy wyzwolenia się z tego popędu jest go po prostu spełnić, ale ja nie muszę tego robić. I tego po prostu nie chcę. Nie dlatego, że się boję konsekwencji, ale tego naprawdę nie chcę. Nigdy nie chciałem.
Zacząłem wtedy rozumieć wiele rzeczy wstecz inaczej, niż je wcześniej rozumiałem.
Gdy mówiłem z taką pewnością siebie o tym, co wtedy chciałem zrobić nigdy tego nie chciałem. To naprawdę nie byłem ja. Uśmiecham się, gdy to piszę. Po prostu źle rozumiałem świat. Próbowałem nadać sens krzywdom tam, gdzie tego nie było. Zaakceptowałem, że tam ich nie ma. I zrozumiałem to, że gdy mówię, że nie czuję nic, ja po prostu nie potrafię tego czuć. Nie ma żadnego «nieczuć». Potrzebuję pomocy. Powiedzieć wszystko do końca. Byłem zaskoczony, gdy te emocje we mnie wybuchły, że tak dużo mówiłem na temat swojej przeszłości. Naprawdę mi to po prostu wypadło z głowy, zapomniałem to o sobie. Że to co czułem, to po prostu chęć oddrapania światu, jak zranione zwierzę, które zostało zapędzone w rogu. Wcześniej byłem, powiedzmy, «silny» z braku lepszego słowa, by tego nie zrobić. Że gdy ktoś był wobec mnie niedobry, nie walczyłem z tym. I że nie chciałem być niemiły wobec osoby, która mnie wysłuchuje. Chciałem być wysłuchany, taki jaki jestem. I to właśnie dlatego tłumaczyłem cały czas co myślę. By uspokoić, a nie po prostu tłumaczyć siebie. I jeżeli chodzi o ten popęd: wyzwoliłem go, ale tylko częściowo. Byłem w stanie mieć go pod swoją kontrolą zawsze, co potwierdza to co zrobiłem na końcu, kiedy po prostu go odpuściłem. Dlatego, że chcę. Że nie umiem taki być, mimo, że niestety, przez to jak moje życie się potoczyło wiem jak człowiek może być bardzo niedobry. Nie chcę ranić. A ranię przez brak zrozumienia. Trzeba więcej mówić, nie bać się tego.
Zwróciłem się do kogoś z otwartym sercem i to pomogło. Na początku musiałem o tę pomoc poprosić. A żeby poprosić o tę pomoc, musiałem zrozumieć, że mam problem. By zrozumieć, że mam problem, musiałem zacząć czuć swoje emocje.
Z tego tekstu na dzisiaj tyle. Fajnie się chodzi, tak wiecie, jak czasami coś przeszywa Twoje serce. Chciałbym powiedzieć, że jest wow, ale nie-e. Czeka mnie jeszcze dużo pracy. Jestem wciąż za pewny siebie, nie wiem jak rozmawiać do końca z ludźmi., muszę przeanalizować notatki, które zrobiłem przez cały dzień., przemyśleć emocje, które wtedy czułem.
Ale nie boję się. Teraz gdy coś robię źle podpowiedzi da mi moje serce.
Więc będzie to dobre.
Miłego dnia! Mam nadzieję, że przyniesie on coś fajnego ^^
Trzymajcie się!
Zapraszam też na swój profil na FB:
https://www.facebook.com/logospl/
ENG
I managed to understand something. Something that was wrong in me/with me. And now I will tell how I did it.
I spoke my thoughts. It was not an even conversation. My heart beat faster, and then it froze. Mostly it just froze; once I think it froze completely. And I wasn't afraid that it froze, that I didn't feel anything. I wanted to feel what I was feeling. I had to open myself up to it.
That I had previously allowed myself to feel allowed me to come to it. As a result, I could now feel the unfeeling. What "not to feel" is.
I spoke. The words flowed. I spoke calmly, sad, happy, hopeful, about the future, the past; who I was, what I was doing. The latter changed the most. I began to remember things about myself that I no longer knew had ever existed. About what I wanted to do, what I was doing. I also told a piece of my story. And at some point I felt, as it exploded, that I wanted to be heard. Various places inside me opened up. Are these places, or is it just that this is me that I had forgotten?
I don't know if I want to go into detail. If it's needed, I guess I need to say it so that if someone comes across this in the future and reads my journal from this path of emotional recovery, they can understand me and think about it for themselves. Maybe it will help someone somehow? I'll open up more than I'm afraid to open up.
How did it go on? I simply talked about how I saw myself in the past, how I see it now. Without stopping, I went deeper. I told how I used to be very, very, very angry and angry. How very, very, very much I wanted to remove this evil. And I wanted it to be removed in others too, by whatever price.
And I did something I was always afraid to do.
I turned against the listener. I began to say what I "think." What the "I" of the moment, who was allowed to come out on top, hates. How I am angry with my listener. What faults I see in him. How much I can't stand it. And that his mistakes from the past... that I can't stand them either. That I blame.
I also talked about what kind of drive I felt that dictated to go to the limit. How much I want to go out against the listener. And that's why I did it then, for the first time. For it to come out of me. It left me.
I was accepted by the other side in this, I was allowed to do it. I was given the right. Saying all these bad things, this terrible "I" kept explaining where they were coming from, that I love as a friend, what I really think of him, that I see him as a good person. And that I'm also humanly grateful. and about what this "I" I'm talking about now, from which I took the brakes off, is.
And I heard from the listener that he was sad and distraught.
I have reached the limits of my drive. The thoughts of this "me" from the past were calmed, this stifling need, this strange urge was fulfilled, and this liberated me. I did what I was always afraid to do inside myself.
Although, I must say, not really:
"You know you're my friend, and it won't change anything?"
I'm afraid to admit it, I'm really very stupid, but I thought I knew how to change it. That I know what can be done to lose this friendship. And again I felt that drive that I thought was tamed, that desire to cross the line.
And here came the real liberation.
I can't explain it exactly, I'll try maybe to come back to it in the future, but I just thought that there was another way. That yes, indeed, one way to satisfy or liberate myself from this drive is to simply fulfill it, but I don't have to do that. And I just don't want to. Not because I'm afraid of the consequences, but I really don't want that. I never wanted to.
I then began to understand many things backwards differently than I had understood them before.
When I spoke with such confidence about what I wanted to do then I never wanted to do it. It really wasn't me. I'm smiling as I write this. I simply misunderstood the world. I tried to make sense of wrongs where there were none. I accepted that they weren't there. And I understood that when I say I don't feel anything, I just can't feel it. There is no "not feeling." I need help. To say everything to the end. I was surprised when these emotions burst out in me that I talked so much about my past. It really just fell out of my head, I had forgotten it about myself. That what I felt was simply a desire to scratch back at the world, like a wounded animal that has been cornered. Previously, I was, shall we say, "strong" for lack of a better word for not doing so. That when someone was mean to me, I didn't fight it. And that I didn't want to be unkind to the person listening to me. I wanted to be heard as I am. And that's why I explained all the time what I was thinking. To reassure, rather than simply explaining myself. And as for that drive: I liberated it, but only partially. I was able to have it under my control at all times, which confirms what I did at the end, when I just let it go.
That's because I want to. That I don't know how to be like that, even though, unfortunately, because of how my life has turned out I know how a person can be very bad. I don't want to hurt. And I hurt by not understanding. It is necessary to talk more, not to be afraid of it.
I turned to someone with an open heart and that helped. At first I had to ask for this help. And to ask for that help, I had to understand that I had a problem. To understand that I had a problem, I had to start feeling my emotions.
So much from this text for today. It's fun to walk around, you know, like sometimes something pierces your heart. I'd like to say wow, but no-e. I still have a lot of work ahead of me. I'm still too confident, I don't know how to talk to people fully., I need to analyze the notes I took throughout the day., think about the emotions I felt at the time.
But I am not afraid. Now when I do something wrong prompts will give me my heart.
So it will be good.
Have a good day! I hope it will bring something cool ^^
Take care!
I also invite you to my profile on FB:
https://www.facebook.com/logospl/