Yeniden merhabalar ...
Şimdi birazcık tatsız bir konudan bahsetmiş olacağım gibi olacak ama değinmek istedim.
Biz büyükler bazen bazı şeylerin farkında olmadan rutin devam ederken konuştuklarımıza, yaptıklarımıza, söylediklerimize dikkat etmezken bizim yerimize bu eylemlere dikkat eden, düşünen, ne anlama geldiğini anlamaya çalışan, etkilenen birileri var etrafımızda ...
Çocuklar ... Çocuklarımız ..
Bu resimler yeğenimin evcilik oyunundan kareler... Artık aklına ne kadar işlemişse bu hastalık, hastane süreci bunu oyunlarına aksettirmiş.
Aksettirmekle kalmamış bebeklerine solunum cihazı bağlamayı bile akıl edinmiş. 😕
""Açıklamasına göre de burası hastanenin yoğun bakım ünitesi ve tüm hastalar solunum sıkıntısı çekiyor ve çok hastası varmış doktor olarak elinden geleni yapmaya çalışıyormuş. 😔""
Ablam hemen müdahale edip biraz açıklama yapmış ama bence olan olmuş.
Etkilenmesinin en önemli sebebi ablamın yoğun bakım hemşiresi olması.
Dolayısıyla bu süreçte hastane ortamından evde sıkça bahsetmesi.
Sonuç olarak hem bu süreçte kurallara uymak zorunda hem de bu zorunluluğun yanında çocukları düşünmek zorundayız.
O kadar hassaslar ki kelimelerin bile soy ağacına inebiliyorlar, neyin ne demek olduğunu çözene kadar kafa yorabiliyorlar.
Önce onlar. Önce çocuklar sonra kendimiz.
Sağlıcakla.