Tak, w końcu, po serii eksploracji lokalnych wypuściłam się za Kraków. Niedaleko wprawdzie, ale tramwajem bym nie dotarła.
Około 100 km od Krakowa jadąc na wschód znajdziemy niczym nie wyróżniające się miasteczko Ciężkowice. Ciężkowiczanie mogliby poczuć się urażeni takim sformułowaniem, bo prawa miejskie zdobyli już w 1348 roku, ale wiecie co mam na myśli. Na szczęście natura podarowała im coś, co sprawia, że wielu wędrowców chętnie zapuszcza się w te rejony - ukryty w leśnym parku Rezerwat Przyrody Skamieniałe Miasto.
Dziś nie będzie żadnej historii, nie mam ochoty zgłębiać pochodzenia napotkanych form, nie będę wymieniać ich nazw. To podróż wyłącznie wizualno-emocjonalna, z wyłączeniem intelektu.
A tak szczerze, nie chce mi się dziś rozpisywać.
Pomyśleć można, że końcówka zimy nie jest dobrym czasem na oglądanie skał. Szczególnie, gdy słońce nie ma ochoty zaszczycić gości swym widokiem. Tak, było dość szaro, kolorystycznie na pierwszy rzut oka monotonnie... Ale natura nawet w najbardziej surowym wydaniu ma swoje smaczki. Nie każdy jednak w takich nieoczywistościach gustuje.
Ja i owszem, lubię kamienie, ziemię, brązowe liście i uschnięte paprotki zwisające smętnie ze skał. A jeszcze jak kropi deszcz - bajka! Tym razem nie padało, świat nie jest doskonały.
Smętek jest piękny...
...a skały nie są nudne!
Właśnie, czy Smętek to przypadkiem nie jakiś złośliwy, pogański stwór? Wspaniale!
Czym się różni wandalizm dzisiejszy od tego sprzed 150 lat? Ten drugi z biegiem czasu staje się historyczną ciekawostką i przestaje wywoływać negatywne komentarze.
Patrz! Tutaj ktoś w 1865 roku wyrył swoje nazwisko! Ale super!
Co innego wandalizm współczesny.
Jakbym dorwał tych, co tak ryją, to bym wyrwał rączki przy samej szyi!
Wszystko jest względne.
Co my tu mamy... Bliskość. Dwie twarze zwrócone ku sobie, przytulone nosami.
Od samego początku intrygują mnie słowa zapisane na skale: tron, urna, maczuga, godność. Jaki jest związek? Może to z serialu albo gry?
O, a tu takie małe odzwierciedlenie naszej rzeczywistości. Był już Smętek, jest i piekiełko.
Wejście do piekła. Pukałam, zamknięte.
A może raczej jesteśmy w czarnej d.... dziurze?
Andzia dokumentuje stan spraw aktualnych. Chyba widzi światełko w tunelu. A wystarczy spojrzeć w górę, ponad to wszystko!
To kłamstwo, że na skałach nie ma życia.
Po drodze minęłam najbardziej odpychającą polanę, jaką pamiętam. Fascynująca w swej brzydocie, porośnięta kłębowiskiem wijących się nagich pędów najeżonych kolcami. Przyślijcie tu marines na szkolenie, niech się przeczołgają!
Torturowisko.
A może to jeżyny? Trzeba przyjechać pod koniec sierpnia i sprawdzić. Wtedy mogę się i sama przeczołgać.
A tu korzeniowisko. Nie tylko skały rządzą.
Niektóre kamyczki są całkiem wysokie.
Międzygatunkowe przytulaski.
Ostatnia szyszunia.
Wódka się chłodzi, wpadajcie.
Wichrowe wzgórze... Tylko wrzosów brak.
A tak przy okazji, zupełnie niedawno obejrzałam ekranizację powieści Wichrowe Wzgórza, nie widziałam jej wcześniej. Pamiętam zachwyty moich koleżanek - co za miłość, co za pasja. Albo to kwestia wieku, albo nie wiem czego, ale ja w tej opowieści ani grama miłości nie widzę. Straszna toksyna od początku do końca - z obu stron, do tego przemoc i emocjonalne uzależnienie. Możliwe, że sama powieść ma inny wydźwięk, historia ekranowa w moim osobistym odbiorze jest odpychająca. Jak uwielbiam Ralpha, tak nie mogłam na niego patrzeć. A przecież taki młody i piękny tam jest.
Jeden z nielicznych widoczków na trasie - wspomniane już Ciężkowice. Na prawach miejskich od 1348 roku! [To tak w ramach zadośćuczynienia za moją lekceważącą uwagę z początku postu].
Padło i sobie leży - idealna skrzynka na kwiaty. Ależ by rosły!
Ławeczka ze specjalną dedykacją dla 
Jeden ma duży nos, a drugi też nos
❤️❤️❤️
Na zakończenie wycieczki chwila zadumy na drewnianym tarasie widokowym, zawieszonym nad doliną rzeki Biała.
Tak wygląda naga zima, pozbawiona swego śnieżnego futra. Jest w tej jałowej surowości piękno, które często przemawia do mnie bardziej, niż bujność i przesyt. Z taką samą przyjemnością wpatrywałam się w bezkresne lawowe pola na Islandii; zapewne stanę się też fanką marsjańskich krajobrazów, gdy w końcu skolonizujemy czerwonego skubańca ;)
Zresztą, nie wyobrażam sobie życia w wśród wiecznej zieleni i świergolenia. W równym stopniu potrzebuję pustki i ciszy, przerywanej ewentualnie złowrogim krakaniem ;) Jak mówiłam - Smętek, deszcz, piekiełko - wszystko to piękne jest i już. Niesamowicie mnie uszczęśliwia to, że mam oczy, uszy... zdrowe nogi, które mnie niosą... i chęć w sobie, by wciąż gdzieś iść.
Spokojnego weekendu 💚
