Na początku jesieni znalazłem swoje małe szczupakowe łowisko. Płytki zbiornik także trzeba było stosować przynęty o pracy tuż pod powierzchnią. Do tego idealnie nadawało się wszelkie żelastwo. Wahadłówki obrotówki. W miarę szybko prowadzone przy uniesionej szczytówce pracowały na zamierzonej głębokości. Przez dwa tygodnie pięknie się łowiło. Szczupaki brały raz po raz. Z racji niewielkiej głębokości zbiornika brania były niezwykle widowiskowe. Czasami widać było wychodzącego do przynęty szczupaka i ciśnienie skakało jeszcze przed braniem.
Takie łowisko długo nie pozostanie w tajemnicy przed innymi wędkarzami. Bywały momenty że robiło się tłoczno. Jedni podpatrywali drugich i po kilku dniach wszyscy posyłali blachy i obrotówki do wody. Z czasem brania robiły się coraz słabsze i słabsze. Poprzedniej soboty dostałem telefon, że szczupaki brać przestały. Oczywiście musiałem sprawdzić to na własnej skórze. Na miejscu spotkałem innego znajomego,który właśnie pakował się po dwugodzinnym biczowaniu wody bez jednego brania. Trochę mnie to zmartwiło. No ale mam tu przecież jeszcze tajne miejsca więc zapewne coś złowię. Po pierwszej godzinie miałem tylko jednego niewymiarka. Po kolejnej drugi maluszek. Zbliżało się południe a ja na koncie mam tylko dwa pistoleciki. Mieli rację, szczupaki albo znudziły się blachami albo już mięsiarze zrobili swoje. Szukając ryb chodziłem wzdłuż brzegu w tę i z powrotem. Moją uwagę przykuły kilkucentymetrowe rybki o ciemnej barwie. Przepłoszone prze ze mnie podrywały się z dna aby po kilkudziesięciu przepłyniętych centymetrach znów na nim wylądować wzbijając przy tym denny osad. Niemalże co krok sytuacja się powtarzała.
Tak się składa że znałem te rybki. To trawianka uznana za szkodnika. Skoro tyle jej w tym zbiorniku to może jest też głównym daniem drapieżników. Zacząłem szperać w pudełkach w poszukiwaniu czegoś czemu wyglądem najbliżej do trawianki. Znalazłem ciemnego koloru twistera. Robinson Classic Twist. Ubrałem w niego 6 gramową główkę i rzuciłem do wody. Starałem się prowadzić tak aby twister wyglądał jak podrywająca się z dna trawianka, która po chwili zaszywa się w osadzie. Prowadziłem go skokami. Początkowo rzucałem blisko siebie aby na płytkiej wodzie mieć twistera cały czas w zasięgu wzroku. Tak się wczułem w to zamienianie twistera w trawiankę, że aż przestraszyła mnie torpeda, która wystartowała z pobliskich trzcin i zmiotła mi sprzed nosa twistera. Przyciąłem i niemalże od razu wyjąłem na powierzchnię pierwszego szczupaka, który na oko otarł się o wymiar. Wypuszczając go stwierdziłem, że to może być strzał w dziesiątkę. Pełny nadziei rozpocząłem biczowanie wody. Po kilku rzutach kolejne branie. Kolejne rzuty to kolejne uderzenia. Szczupaki brały na każdym etapie prowadzenia przynęty. Tuż po jej wpadnięciu do wody, przy podrywaniu i po tym jak opadała na dno. Wymiarowo też miały spory rozrzut. Od takich długości długopisu po niemalże 70 cm. Po godzinie łowienia w południową porę miałem na koncie 13 złowionych szczupaków i kilka spiętych lub nie zaciętych brań.
Mimo iż wiem jak ważny jest odpowiedni dobór przynęty takie statystyki zdziwiły mnie niesamowicie. Dwie godziny i dwa szczuapczki na wahadłówki. Jedna godzina i 13 szczupaków na twistera. Gdybym nie zauważył tych trawianek byłbym przekonany tak jak inni, że ryby przestały brać. A one biorą. Zawsze biorą,tylko czasem nie wiemy gdzie i na co.
Sprzęt jakim łowiłem to:
Wędka Robinson Kinetik Pike Spin
Kołowrotek Robinson Mirage
Plecionka Jaxon
Przypon Robinson Wolfram Leaders Super Strong
Robinson Classic Twist