Każde kolejne spotkanie z Kamilem uświadamia Agacie, w jakim żyje zawieszeniu i nieszczęściu. Praca nad reportażem jest dla niej w tym momencie ucieczką przed konfrontacją z mężem, ale przede wszystkim zadaniem priorytetowym. Kobieta pragnie udowodnić niewinność mężczyzny, na którym zaczęło jej zależeć. Jedno wydarzenie przelewa czarę goryczy i Agata decyduje się na rozstanie z Robertem. Jak mężczyzna zniesie odrzucenie? Czy kobieta odbuduje dawne relacje z matką, w której życiu ponownie pojawił się tyran z przeszłości? Czy relacje Kamila z siostrą da się odbudować? Przyszłość jest niepewna, ale nadzieja zawsze umiera ostatnia.
Tak jak i w przypadku pierwszej części, drugi tom również zawładnął mną emocjonalnie. Tym razem odnosiłam wrażenie, że autorka bardziej skupiła się na samej Agacie, natomiast praca nad reportażem i odbudowywanie życia Kamila zeszło na drugi plan. Oczywiście był to według mnie bardzo dobry krok, ponieważ mamy okazję obserwować jak kobieta próbuje odbudować swoje życie i dążyć ku szczęściu.
Prawdę powiedziawszy, ze względu na to co przeszedł Przybora, nie potrafiłam patrzeć na niego jak na dorosłego mężczyznę. Strony jemu poświęcone, jego myśli, sprawiały, że widziałam go jako zagubionego, bezbronnego człowieka. Nastolatek zamknięty w ciele dorosłego człowieka, czyli dokładnie tak, jak był postrzegany przez innych bohaterów. Sami widzicie jak szczegółowa i dokładna jest ta historia. Autorka skupiła się na samych bohaterach, ich emocjach i troskach. Każdy ten element ma ogromny wpływ na odbiór książki.
Oczywiście nie zabrakło momentów, gdzie łzy lśniły w moich oczach i miałam ochotę zapłakać. Ta dylogia zasługuje na Waszą uwagę. Ja osobiście żałuję, że to już koniec, ale myślę że w tych dwóch częściach zawarte jest wszystko czego potrzebowałam. Serdecznie polecam!