ဒီေန႔ ခင္မင္ရေသာ အစ္ကိုတစ္ေယာက္၏ မဂၤလာေဆာင္က်င္းပရာ ကေလာၿမိဳ႕သို႔သြားျဖစ္ခဲ့၏။ အသြားတုန္းက (၄)ေယာက္ျဖစ္၏။ ကားကို သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ကေမာင္း၏။အျပန္မွာေတာ့ ေတာင္ႀကီး ျပန္လိုက္မည့္ သတို႔သား၏ညီႏွစ္ေယာက္၊ ဓါတ္ပံုလိုက္ရိုက္ေပးသည့္ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းဓါတ္ပံုဆရာႏွင့္ သူ႔အေဖ စုစုေပါင္း (၈) ေယာက္ျဖစ္သြားေတာ့၏။ ညေနေစာင္းခ်ိန္ ျဖစ္သြားသျဖင့္ နည္းနည္းေမွာင္လာ ေတာ့၏။ ေအာင္ပန္းၿမိဳ႕မွထြက္လာၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ လံုး၀ေမွာင္သြားေတာ့၏။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႕လည္း ကားမီးထြန္းကာ ျဖည္းျဖည္းမွန္မွန္ေလး ေမာင္းလာခဲ့၏။ ကားစီးလာရင္း ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိသည္မွာ လမ္း၌ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွ လာသည့္ မည္သည့္ကားမွ မီးမခ်ေပးျခင္းပင္။ တစ္ခ်ဳိ႕ကားေတြကေတာ့ ကပ္ေရွာင္သည့္အနီးနား အကြာေ၀းေရာက္မွ မီးခဏခ်ေပး၏။ အနည္းငယ္ေသာ ကားတစ္စီးစႏွစ္စီး ေလာက္သာ မီးခ်ေပး၏။ ဗန္ကားေလး၏ ေနာက္ခံု၌ (၄)ေယာက္ထိုင္ေနရသျဖင့္ အတန္ငယ္ၾကပ္ေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္းအသာေလး မ်က္စိမွိတ္ ေရွ႕ခုံသို႔ ေခါင္းေလးမွီထားလိုက္၏။
“ဂလုန္း” ဟူေသာအသံႏွင့္အတူ နေဘးက အစ္ကို၏ “ Brake နင္း Brake နင္း” ဟူေသာ အသံကိုၾကားလိုက္ရ၏။ ကၽြန္ေတာ္မ်က္လံုးဖြင့္ၾကည့္လိုက္၏။ သို႔ေသာ္ ဘာမွမျမင္ရေပ။ ကၽြန္ေတာ္ေျမႇာက္တက္သြားမွန္းေတာ့ သိလိုက္၏။ ဘုရား၊တရားကို အာရံုျပဳကာ ရသည့္ဘုရားစာေလး ျမန္ျမန္မွန္မွန္ရြတ္လိုက္၏။( မေတာ္တဆတစ္ခုခုျဖစ္သြားေသာ္ ဘ၀ကူးေကာင္းဖို႔ အစြဲမွန္ဖို႔လိုသည္ မဟုတ္ေလာ။) မၾကာေသာ အခ်ိန္ကေလးမွာ ကားရပ္သြား၏။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုး တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ သူအဆင္ေျပလား ငါအဆင္ေျပလားေမးကာ ကားေပၚမွခပ္ျမန္ျမန္ေလး ဆင္းလိုက္ၾက၏။ ကားေပၚမွဆင္းၿပီး လမ္းေပၚတက္ၾကည့္မိမွ ကားသည္လမ္းေဘးသို႔ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ထိုးဆင္းသြား၏။ ဆြတ္ေၾကာင္းႀကီးက အထင္းသား။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကားက်ရာမွ ေရွ႕ကို ေျခ(၂) လွမ္းေလာက္လွမ္းလိုက္ပါက ေခ်ာက္ထဲသို႔ေရာက္သြားမည္မွာ မလြဲေပ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတာ္ေတာ္ကံေကာင္းသည္ဟု ဆိုရေပမည္။ လမ္းႏွင့္ေတာ္ေတာ္လွမ္းသည့္ အကြာအေ၀းထဲထိ ကားကက်သြားသျဖင့္ ထိပ္ေပါက္ေခါင္းကြဲ ျဖစ္ကိုျဖစ္မည့္ အေျခအေနမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုးဘာမွ မျဖစ္သည္က ေတာ္ေတာ္အ့ံၾသဖို႔ေကာင္း၏။ ေက်းဇူးလည္း တင္သည့္၏။
ျဖစ္သြားပံုက ဒီလို။ ေအာင္ပန္းႏွင့္ ဟဲဟိုး မေရာက္ခင္ ေတာင္ဆင္းလမ္း(အစ္ကိုေတြကေတာ့ တီေကာင္ေတာင္ ဟုေခၚလိုက္သလားပဲ) အေကြ႔ႀကီးနားမေရာက္ခင္ အေကြ႕ေလးကိုေၾကာ္လာအျပီး တစ္ဖက္ကား၏ စူးရွေသာ ကားမီးေၾကာင့္ ကားေမာင္းသည့္ သူငယ္ခ်င္းမွာ မ်က္စိျပာသြားကာ ကားကိုေဘးဆြဲခ်လိုက္၏။ ထို႔ေနာက္လမ္းေပၚျပန္ဆြဲတင္မည္လုပ္ေတာ့ တစ္ခုခုႏွင့္ တိုက္မိသံ ဂလုန္းလို႔ျမည္ၿပီး ညာဖက္ေရွ႕ဘီးေပါက္ကာ စီယာတိုင္ကို ဘယ္ဖက္သို႔ ဆြဲလို႔မရဘဲ ညာသို႔ပါသြားကာ ေခ်ာက္ဘက္သို္႔ထိုးဆင္းသြားျခင္းျဖစ္၏။ Break နင္းလို႔မေအာ္ခင္ကတည္းက သူက Break နင္းထားၿပီးသား။ သို႔ေသာ္ ကားဘီးက ျမက္ေတြႏွင့္ေလွ်ာပါသြားကာ ဆင္ေျခေလွ်ာေလးအတိုင္းထိုးဆင္း သြားျခင္းျဖစ္၏။ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွ သူငယ္ခ်င္း၏ ေျပာပံုအရ သူ႔မ်က္ႏွာသို႔ ေျမ၊သဲတို႔လာစင္သည္ကို စဥ္းစားၾကည့္ပါက ကားသည္ တေစာင္းအေျခအေနျဖစ္သြားရာမွလွဲမသြားဘဲ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ အတည့္အတိုင္းျပန္ၾကကာ ေအာက္သို႔ထိုးဆင္းသြားျခင္းျဖစ္ေပမည္။ ကံေကာင္းလြန္း၍သာ အသက္(၈)ေခ်ာင္းအေကာင္းပကတိ ျပန္ရ လိုက္ျခင္း ျဖစ္၏။
ခပ္လွမ္းလွမ္းမွ တက္လာေနသည့္ ခရီးသည္တင္ကားႀကီးတစ္စီးခ်က္ခ်င္းရပ္သြားၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ထံ အေျပးကေလးေရာက္လာၿပီး လူေတြဘာျဖစ္သြားလဲ အဆင္ေျပလား စသည္ျဖင့္ေျပာဆိုေမးျမန္းကာ ကားကိုျပန္ဆြဲတင္ရန္ လုပ္ၾကေတာ့၏။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ထပ္မံကံေကာင္းသြားသည့္ အခ်က္မွာ ည (၇)နာရီေက်ာ္ေလာက္သာ ရွိေသးသျဖင့္ ကားအသြားအလာ မပ်က္ေသးေသာေၾကာင့္ပင္။ သူတို႔အား ကၽြန္ေတာ္တို႔အားႏွင့္ ႀကိဳးစားၾကည့္၏။ ကားကလႈပ္ရံုသာလႈပ္သည္ သိသိသာသာႀကီးေရြ႕မသြား။ ခဏေန ေခါင္ေပၚမွာေကာ ေအာက္ထဲမွာေကာ ခရီးသည္အျပည့္ႏွင့္ ကားတစ္စီး ေရာက္လာ၏။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အျဖစ္ကို လွမ္းျမင္ၿပီးသကာလ ဘာမွေျပာေနစရာမလိုဘဲ ခ်က္ခ်င္းဆင္းလာၾကၿပီး ညာသံေပးကာ ကားကို ၀ိုင္း၀န္း တြန္းတင္လိုက္ၾက၏။ ကားလည္းလမ္းေပၚေရာက္သြားေရာ “ဟဲဟိုးသားကြ… ဟဲဟိုးသား” ဟု ေအာ္ကာ ကားေပၚတက္ထြက္သြားၾက၏။ သူတို႔သည္ ကေလာသို႔ေဘာလံုးပြဲသြားယွဥ္ၿပိဳင္ရာမွ ျပန္လာေသာ ေဘာလံုးအားကစားသမားျဖစ္ၾကေလ၏။ ခရီးသည္တင္ကားေပၚမွ အစ္ကိုမ်ားေကာ၊ ေဘာလံုးသမား အစ္ကိုမ်ားအားလံုးကိုုေကာ အလြန္မွ ေက်းဇူးတင္ပါ၏။ ခရီးသည္တင္ကားႀကီးႏွင့္ အားကစားသမားမ်ား စီးလာေသာကားႀကီးမ်ား ထြက္ခြာသြားၿပီးေနာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ ဘီးလဲလုပ္ငန္း စရေတာ့၏။ ကားဘီးကေပါက္သြားသည့္အျပင္ ေဂြပါလိိမ္သြား၏။ ဘီးအပိုပါလာ၍ေတာ္ေသး၏။ ခက္ေနသည္က ဂ်ိဳက္ကအဆင္မေျပ၊ ဘီးနတ္ျဖဳတ္တံက ေကာက္ေန၏။ ေကာင္းေရာ။ ဒါနဲ႔ (၁၀)ဘီး ကားႀကီးတစ္စီးကိုတား ဂ်ဳိက္ငွား၊ ဘီးနတ္ျဖဳတ္တံၾကေတာ့ “ခ်မ္းသာေအာင္” ကားေလးတစ္စီးကိုတားၿပီးေတာ့ ငွား၊ ျဖဳတ္၊ၿပီးဘီးလဲ။ တကၽြီကၽြီျမည္ေနတဲ့ကားကို ဘုရားတရားတၿပီး ျဖည္းျဖည္းနဲ႔မွန္မွန္ေမာင္းလာရေတာ့တာပါပဲ။ ဘ၀မွ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ႏိုင္ ေနာက္ထပ္လည္းထပ္မလိုခ်င္ေတာ့တဲ့ အမွတ္တရပါပဲ။ တျခားဘယ္မွာမွ မျမင္ေတြ႕ႏိုင္တဲ့ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြရဲ႕ကူညီတတ္တဲ့စိတ္ထားေလးကေတာ့ ကမ႓ာတည္သေရြ႕ရွိေနမွာပါ။
ည(၁၀:၃၀)နာရီေလာက္အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ စိတ္ပူတတ္တဲ့ အေမ့ကို ကားဘီးေပါက္ေနလို႔ဆိုၿပီး အျဖဴေရာင္မုသားေလးသုံုးလိုက္ပါတယ္။ အေမျပဳတ္ထားတဲ့ ကန္စြန္းဥျပဳတ္ေလးကို အေမနဲ႔အတူထိုင္စားရင္း ေစာေစာကသာ ငါတစ္ခုခုျဖစ္သြားရင္ အေမနဲ႔ခုလို အတူထိုင္စားရမွာမဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ အေတြးေလး ၀င္လာမိသလို အေမနဲ႔အတူထိုင္စားျဖစ္တဲ့ ကန္စြန္းဥျပဳတ္အရသာဟာလည္း အရင္နဲ႔မတူ တမူထူးျခား ေကာင္းမြန္ လို႔ေနတာကို ခံစားသိရွိလာပါေတာ့တယ္။
ကၽြန္ေတာ္အေတြးတစ္ခု၀င္မိတယ္ဗ်။ ဆရာပီမိုးနင္းရဲ႕ အဖိုးတန္ဆံုးေသာ အရင္းအႏွီးမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ (၉)တန္းမွာကတည္းက သင္ဖူးတယ္။ အင္း ဟုတ္တယ္၊ အခ်ိန္အေရးႀကီးတယ္ေပါ့ ဒီေလာက္ပဲ။ ဒီေန႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လံုး၀ သေဘာေပါက္သြားေတာ့တယ္။ ကိုယ္ေတြ႔ၾကံဳမွ သိေပါ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ေသရမွာ မေၾကာက္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ခုေနေသသြား၍ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့မတန္ဘူးဗ်ာ။ ဒီကမ႓ာေျမႀကီးမွာ ကၽြန္ေတာ္ရွင္သန္ေနထိုင္သြားတယ္ဆိုတာ လူေတြကိုသိေစခ်င္ေသးတယ္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္အက်ဳိးရွိတာေလး တစ္ခုခုေတာ့ လုပ္သြားခ်င္ေသးတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက ကၽြန္ေတာ္တို႔က အခ်ိန္ေတြကို တန္ဖိုးမထားတဲ့အျပင္ လူေတြကိုလည္း တန္ဖိုးမထားဘူးဗ်ာ။ ကိုယ့္ရဲ႕ခင္မင္ရသူေတြ ကိုယ့္ရဲ႕ခ်စ္ခင္ရသူေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့နဲ႔ ဂရုမစိုက္ဘဲေနၾကတယ္။ အခ်ိန္ေတြရွိပါေသးတယ္၊ ေနာက္ရက္ေတြ႕တာေပါ့၊ ေနာက္ရက္ ဆံုတာေပါ့နဲ႔ အခ်ိန္ေတြဆြဲခဲ့ၾကတယ္။ ပိုင္ဆိုင္ေနရတဲ့ အခ်ိန္ေလးကို တန္ဖိုးမထားဘဲ ျပစ္တင္ေ၀ဖန္ျခင္းေတြ၊ မေက်နပ္မႈေတြ၊ ေလာဘ မသတ္ႏိုင္မႈေတြနဲ႔ပဲ ရွင္သန္ေနခဲ့ၾကတယ္။ အမွန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အခ်ိန္ေတြဟာ စိန္စီထားတဲ့ အခ်ိန္ေတြပါပဲဗ်ာ။ အခ်ိန္ရွိတုန္းေလး လုပ္စရာရွိတာလုပ္၊ ေတြ႔စရာရွိတဲ့လူနဲ႔ေတြ႔၊ ေပ်ာ္စရာရွိေပ်ာ္၊ ဘ၀အေမာေတြကိုတတ္ႏိုင္သေလာက္ ေလ်ာ့ခ်ၿပီး ေအးေအးေဆးေဆးဘ၀ကို ျဖတ္သန္းမယ္ဆိုတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕အရင္တုန္းကဆံုးျဖတ္ခ်က္က ပိုလို႔ခိုင္မာသြားပါေတာ့တယ္ဗ်ာ။ ၿပီးေတာ့ လုပ္စရာရွိတာေတြကိုလည္း ခ်က္ခ်င္းလုပ္ရမယ္ေပါ့ဗ်ာ။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြရဲ႕ တဖက္သားကို ကူညီတတ္တဲ့ စိတ္ထားေလးကိုလည္း မွတ္မွတ္ထင္ထင္နဲ႔ မွတ္တမ္းတင္ထားရဦးမွာေပါ့ဗ်ာ။
ကိုယ့္ကိုတန္ဖိုးထားတတ္ေသာ အမ်ားကို တန္ဖိုးထားတတ္ေသာ ျပဳလြယ္၊ ေျပာင္းလြယ္၊ ျပင္လြယ္၊ သင္လြယ္၊ နာခံလြယ္ေသာသူ ျဖစ္ရပါလို၏။
စႂကြင္း ။ ။ လြန္ခဲ့ေသာ ၃ ႏွစ္က ျဖစ္ရပ္မွန္ ဇာတ္လမ္းေလးအား ေရးသားထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။