Pamiętam jak byłem jeszcze pacholęciem, matula włączała mi bajki na "grundigu" (takim monofonicznym odtwarzaczu taśm magnetofonowych - a taśmy magnetofonowe to z kolei takie coś czego słuchały dinozaury przed tym jak wyginęły). I tak sobie myślę, że zapis głosowy to zupełnie zapomniany rozdział historii, a zostawiał on przecież zdecydowanie więcej miejsca na wyobraźnie niż obraz ruchomy. Dlatego dzisiaj trochę nostalgicznie i magnetofonicznie wysyłam Wam z Malezji audiopocztówkę.
P.S. Pewnego razu przyniosłem do szkoły kasetę magnetofonową i dyskietkę. Jeden z moich uczniów stwierdził, że to "so cool", że mam w domu model ikonki "zapisz jako".
Niepostrzeżenie zmieniłem się w żywą skamielinę i "skisłem".
P.P.S. Przynajmniej wiem do czego służy blockchain ;)