کاربردهای اپتوژنتیک

اپتوژنتیک کاربردهای زیادی دارد که بعضی از آنها در مرحله‌ی تحقیقاتی هستند.

یک کاربرد عملی آن در درمان بیماری پارکینسون است. در واقع، این بیماری را می‌توان با تحریک عمقی مغز درمان کرد، ولی از آنجا که قرار دادن الکترودها در مغز از دقت برخوردار نیست، همیشه خطر سکته‌ی مغزی، خونریزی، عفونت، و امثال آن وجود دارد. علاوه بر این، تحریک عمقی مغز می‌تواند موجب اثرات جانبی، از قبیل سرگیجه و انقباضات ماهیچه‌ای، نیز بشود، چرا که الکترودها ممکن است به‌طور اتفاقی نورون‌های اشتباه را تحریک نمایند.

با بکارگیری اپتوژنتیک می‌توان با شناسایی مسیرهای عصبی دقیقی که به‌طور نادرست عمل می‌کنند، در سطح نورون‌های واحد تحریک عمقی مغز را بهبود بخشید.

قربانیان فلج نیز ممکن است از فناوری جدید سود ببرند. به‌طوری‌که می‌دانید، بعضی از افراد فلج را می‌توان به یک کامپیوتر متصل کرد تا دست مکانیکی را کنترل کنند. ولی از آنجا که حس لمس ندارند، غالباً شیئی را که می‌خواهند بگیرند، می‌اندازند یا خُرد می‌کنند. محققان معتقدند که با خوراندنِ اطلاعات حاصل از حسگرهای موجود در نوک انگشتان مصنوعی به‌طور مستقیم به مغز با استفاده از اپتوژنتیک اساساً می‌توان حس ظریف لمس را ایجاد کرد.