دارودرمانی اولسر پپتیک

یکی از دسته‌های دارویی که برای درمان اولسر پپتیک استفاده می‌شود، داروهای مسدود کننده‌ی پمپ پروتونی هستند. مهار کننده‌های پمپ پروتونی تولید اسید معده را متوقف می‌کنند. به این صورت که پمپ پروتئینی را که مسئول تولید اسید معده است، از کار می‌اندازند. از جمله‌ی این داروها می‌توان به امپرازول و پنتوپرازول اشاره کرد.

مصرف درازمدت مهار کننده‌های پمپ پروتونی—خصوصاً با دوزهای بالا—ممکن است خطر شکستگی در استخوان لگن، مچ دست، و ستون فقرات را افزایش دهد. بر این اساس، در برخی از موارد توصیه می‌شود که به همراه این داروها از مکمل کلسیم استفاده شود.

برخی از داروها از دسته‌ی مسدود کننده‌های گیرنده‌ی شماره‌ی ۲ هیستامین هستند، و مانع ترشح اسید در معده می‌شوند. بر این اساس، آزاد شدن اسید به داخل معده متوقف شده و باعث تسکین درد زخم معده و التیام آن می‌شود.

در این دسته‌ی دومی، می‌توان به رانیتیدین، فاموتیدین، و سایمتیدین اشاره کرد، که از جمله‌ی داروهای مسدود کننده‌ی تولید اسید هستند که برای درمان اولسر پپتیک مورد استفاده قرار می‌گیرند.

آنتی‌اسید‌ها نیز داروهای دیگری هستند که برای درمان اولسر پپتیک قابل استفاده هستند. دو نوع داروی آنتی‌اسید شامل هیدروکسید منیزیم و هیدروکسید آلومینیم در دسترس است. عارضه‌ی جانبی هیدروکسید منیزیم به صورت اسهال و عارضه‌ی جانبی هیدروکسید آلومینیم به صورت یبوست است. داروهای آنتی‌اسید تا حدودی باعث تسکین درد ناشی از زخم معده می‌شوند، ولی عموماً برای التیام اولسر کارآیی بالایی ندارند.

دسته‌ی دیگری از داروها هستند که باعث بهبود و محافظت از لایه‌ی پوششی معده و روده‌ی کوچک می‌شوند. این داروها نیز برای درمان بیماری زخم معده و اثنی‌عشر استفاده می‌شوند. به‌عنوان مثال، از این میان می‌توان به سوکرالفات و میزوپروستول اشاره کرد.

غالباً درمان اولسر پپتیک مؤثر واقع می‌شود و باعث التیام زخم می‌شود. با این حال، اگر علایم خیلی شدید باشد و علی‌رغم درمان بهبود پیدا نکند، ممکن است برای کنار گذاشتن دیگر علل ممکن از آندوسکوپی استفاده شود.

در مواردی که در آندوسکوپی اولسر مشاهده می‌شود، پس از درمان لازم است که یک بار دیگر آندوسکوپی تکرار شود تا از التیام زخم اطمینان حاصل شود.