عوارض سندروم مارفان

در مطلب قبلی، نكاتی درباره‌ی آنوریسم آئورت و دیسكسیون آئورت—به‌عنوان عوارض خطرناك ناشی از سندروم مارفان—بیان شد. در اینجا، درباره‌ی برخی دیگر از عوارضی كه ممكن است بیماران مبتلا به سندروم مارفان به آن دچار شوند، توضیح داده می‌شود.

یكی از نقایصی كه در بیماران مبتلا به سندروم مارفان مشاهده می‌شود، ناهنجاری‌های دریچه‌ای قلب است. در واقع، در بیمارانی كه به سندروم مارفان مبتلا هستند، ممكن است دریچه‌های قلب از نظر شكل غیرطبیعی بوده و كشسانی بیش از حد داشته باشند. وقتی كه دریچه‌ی قلب به‌درستی كار نكند، قلب مجبور است برای جبران این اختلال زحمت بیشتری متحمل شود. این وضعیت در نهایت ممكن است منجر به نارسایی قلبی شود.

برخی دیگر از عوارضی كه در بیماران مبتلا به سندروم مارفان مشاهده می‌شود، مربوط به چشم است. یكی از این عوارض، دررفتگی عدسی چشم است. عدسی چشم ممكن است از محل خود خارج شده و دچار دررفتگی شود. این وضعیت در بیش از نیمی از بیماران مبتلا به سندروم مارفان بروز می‌كند.

یك عارضه‌ی دیگر كه در این بیماران بروز می‌كند، مشكلات مربوط به شبكیه‌ی چشم است. در واقع، سندروم مارفان خطر كنده شدن یا پارگی شبكیه را افزایش می‌دهد. شبكه یك بافت حساس به نور است كه در دیواره‌ی عقبی چشم واقع است.

یكی دیگر از عوارض سندروم مارفان، گلوكوم یا كاتاراكت زودرس است. افراد مبتلا به سندروم مارفان ممكن است در سنین پایین‌تری دچار این مشكلات شوند. گلوكوم یا آب سیاه سبب می‌شود كه فشار داخل چشم افزایش یابد، و این می‌تواند به عصب بینایی آسیب برساند. كاتاراكت یا آب مروارید عبارت از كدر شدن عدسی چشم است.

گروه دیگری از عوارض كه در سندروم مارفان بروز می‌كند، عوارض اسكلتی است. به‌عنوان مثال، سندروم مارفان در برخی از موارد با انحراف ستون فقرات همراه است، كه به آن اسكولیوز گفته می‌شود. علاوه بر این، سندروم مارفان تكامل طبیعی دنده‌ها را نیز دچار مشكل می‌كند، به‌طوری‌كه ممكن است استخوان جناغ برآمده یا فرو رفته باشد. كف پای مسطح و كمردرد نیز از علایم شایع در سندروم مارفان است.