Ne yazacağımı yine bilemediğim, varlığıma lanet ettiğim bir günün ortasındayım. Geçmiş, gelecek ve şu anı bir araya getirme takıntısından çıkalı beri ne bir motivasyon var nefes almaya nede bir takat var hareket etmeye. Tek istediğim şey diye başlayan bir cümlenin sonunun olmadığı bir dünyada, tek istediğim şeyin ne olduğunun bilincindeyim bu sefer. Ve bu isteğimin varlığında benim varlığımın olmayışından dolayı, hareket kabiliyetim yine sıfırın altında.
Yine saçmalıyor gibi gözüküyor olabilirim. Biliyorum çok değişkenim. Zaten hali hazırda bu değişkenliği ortaya koymak ya niyetim bu blog ne sana ne başkasına, yalnız kendime... 2 ay önce dünyayı avuçlarımın içinde oynattığım zannına sahip bir motivasyonum ve enerjim varken, şu an nefes almak öyle zor geliyor ki, anlatsam da beş para etmez.
Yazıyorum, yazmak istiyorum. Çünkü anlatabileceğim, anlaşılabileceğim bir yer, kişi olduğunu zannetmiyorum.
Allah'a iman ile güven arasında sıkışıp kalmış sanırım bu sefer bendeki hakikat. BEN BEN BEN diye diye geçirdiğim şu aciz varlığımın, benimle bir alakası olmadığı bilgisinde, ama yalnızca benden oluştuğu inancındayım ki bu Hakikat'e perde çeken çok kasvetli bir çarpıklık. Öyle ki, her şeyi kendimden beklemek, hiç bir şeyi kendimden beklememekle çarpıştığında...
Dediğim gibi yine safsatalarımı ortaya dökmeye başladım. Bilemiyorum...
Ben işte... Aciz "Ben"...
Türkiye'deki saçma sapan ortamdan yıllardır yapılan işkenceden kaçalı beri, tutturmuş olduğum motivasyonun "m"si dahi kalmadı içimde. Neden ? Çünkü insan kendisi için bir şeyler yaptığını düşününce... Kendisi için demeyeceğim insana, ben kendim için bir şey yaptığımda aslında hiç bir şey yapmak istemediğimi görüyorum. Bu bağlamda bir şeyler başarabileceğimi, bir şeylere katkı, fayda sağlayabileceğim inancıyla yola çıktım. Hareket ettim ama aynada gördüğüm şey, bir yükten fazlası değil. Sorundan arta kalan başka bir sorundan başkası değil. Geri kaçmak istedim bir an. Ama aslında İngiltere'ye kendimi bu nedenle hapsettiğimi...
Ne nankörlük öyle değil mi; İngiltere'ye hapsettiğimi...
Bundan dolayı utanıyorum kendimden. Bu zamana kadar aldığım bütün kararlardan utandığım gibi şu anda da tüm benliğimden utanıyorum.
Hayatını ben gibi bir acizle geçirmek zorunda bırakmadığım insanları düşününce o kararlar başka...
Hastahanede geçirdiğim 1.5 ayın ardından, hayatımı bir hastahanede yahut hapishanede geçirmemin olası en iyi yol olduğu kanaatine vardım. Ben gibi suçlu, ben gibi hasta, ben gibi... lerin olduğu bir hiçlik dünyası ancak nefes alıp tüketen ben gibi bir hayvanın varlığını sürdürebileceği en zararsız ortamlar olsa gerek...
Siktir et.