လူေတြမွာေရာ
႐ိုးသားျခင္းေတြ ျဖဴစင္ျခင္းေတြ
သနားတတ္တဲ့ စိတ္ေတြ
ကူညီတတ္တဲ့ စိတ္ေတြ
အမွန္တရားကို ျမတ္ႏိုးတဲ့ စိတ္ေတြ
႐ွိမွ ႐ွိေသးရဲ႕လား......
ကြၽန္ေတာ္ ငယ္စဥ္အခါက ေက်ာင္းမွာ လူငယ္ေလးေတြဆိုေတာ့ ႐ိုးသားၾကတယ္ ျဖဴစင္ၾကတယ္. လိမ္တာညာတာ သိပ္မ႐ွိဘူး. အမွန္တရားကိုပဲ ေျပာၾကတယ္. အားနည္းတဲ့လူေတြကို ကူညီၾကတယ္.
မွတ္မိပါေသးတယ္ ကြၽန္ေတာ္ ေက်ာင္းကို စေရာက္ၿပီး တစ္လေလာက္ေနေတာ့ ေက်ာင္းမွာ ရန္ျဖစ္ေနတဲ့ေက်ာင္းသားေတြကို ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး ဆုံးမေနတည "တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ရန္မျဖစ္ရဘူး ငါတို႔အားလုံးက ညီအကိုေတြပဲတဲ့ မင္းတို႔လဲ အျဖဴ္အစိမ္းငါလဲ အျဖဴအစိမ္း၀တ္ထားတာပဲတဲ့. ေက်ာင္းမွာ႐ွိတဲ့ လူတိုင္းသာ အတူတူပဲ. ဘာလို႔ ဒီလို ၀တ္ထားတာလဲ သိလားေမးေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြက မသိဘူးတဲ့. အဲ့ဒါနဲ႔ ဆရာႀကီးက ေျပာတယ္ ငါတို႔အားလုံးဆင္တူ၀တ္ထားတာဟာ ငါတို႔အားလုံးဟာ ညီတူညီမွ်ပဲလို႔ သတ္မွတ္ထားတာတဲ့. အျဖဴေရာင္ဆိုတာ ျဖဴစင္႐ိုးသားျခင္းကို သက္ေသျပဳတယ္တဲ့. အစိမ္းကေတာ့ ေအးျမၾကည္လင္ျခင္းကို သက္ေသျပဳထားတဲ့အတြက္ မင္းတို႔ စိတ္ေတြက ရန္ျဖစ္ေနရမွာမဟုတ္ဘူး ေက်ာင္းကိုလာတာ ရန္ျဖစ္ဖို႔မွမဟုတ္တာ. မင္းတို႔မွတ္ထား ပညာသင္ဖို႔ လာတာျဖစ္လို႔ ရန္မျဖစ္ရဘူး. ပညာသင္တာရန္ျဖစ္ဖို႔ မဟုတ္ဘူးတဲ့ ပညာသင္တာ ႀကီးႏိုင္ငယ္ညႇဥ္းလုပ္ဖို႔ မဟုတ္ဘူးလို႔ ဆုံးမၿပီးဆက္ေျပာတယ္. ေက်ာင္းမွာသင္တာ ပညာတတ္ဖို႔တစ္ခုထဲမဟုတ္ဘူးကြ စာနာတတ္ဖို႔ ကူညီတတ္ဖို႔ နဲ႔ ႐ိုးသားဖို႔အတြက္ပါ သင္ေပးတာကြ. ငါ့စကားေတြကို မင္းတို႔ေသတဲ့အထိမွတ္ထားၾကလို႔ ဆရာႀကိ္းကေျပာၿပိ္း မင္းတို႔ေတြ အခုတစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ျပန္ေတာင္းပန္ဆိုၿပီး သူ့ေ႐ွ႕မွာတင္ေတာင္းပန္ခိုင္းပါတယ္ "
ဆရာႀကီးဆုံးမတာ မွန္ပါတယ္. လူငယ္ေတြဆိုတာ အားနည္းတဲ့ဘက္ကပဲကူညီခ်က္ၾကတယ္. အဲ့ေတာ့ ရန္ျဖစ္လြယ္ၾကတယ္ ဘာအတြက္မွမဟုတ္ပဲနဲ႔လဲ အသလြတ္ရန္ျဖစ္ၾကတယ္. ရန္ျဖစ္တာ ဘာေကာင္းႀကိဳးမွမ႐ွိဘူး စကားမ်ားတာ မေကာင္းဘူး အက်ဳိးမဲ့တယ္. အေခ်အတင္စကားႏိုင္လုေတာ့လဲ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြ ဆုံး႐ွံုးရတာပဲ အဖတ္တင္တာေပါ့. မင္းအျပစ္ ငါ့အျပစ္ေျပာေနလို႔ေရာ ဘာထူးမွာလဲ. အဲ့လိုေတြ ေျပာမယ့္ လုပ္မယ့္အစား တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ခ်စ္ခင္တာကပိုမေကာင္းဘူးလား. တစ္ေယာက္လိုအပ္ေနတာ တစ္ေယာက္ကူညီရင္ ပိုေပ်ာ္ဖို႔မေကာင္းဘူးလား. တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ စာနာေပးရင္ လူေတြပို ခ်စ္ခင္လာမွာေပါ့. ေက်ာင္းမွာပဲ အဲ့လို စိတ္ေတြ ေလ့က်င့္ေပးလိုက္ပါတယ္.
မနက္တိုင္း ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းဆိုရတယ္ သီခ်င္းဆိုၿပီးရင္ ဆရာႀကီးက မိန္႔ခြန္းေျပာတာ မွတ္မိေနပါေသးတယ္ "သားတို႔ သမီးတို႔ေရတဲ့ လူဆိုတာ လူ႔ဘ၀မွာ တစ္ခဏတာေနခြင့္ရၾကတာ. အဲ့ိလုခဏေလးအတြက္းမွည အဲ့လူ႐ွင္သန္ေနတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာ႐ွိတဲ့ အမ်ားနဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ ျပႆနာေတြ ဒုကၡေတြ စိတ္ဆင္းရဲမႈေတြ ေမွ်ာ္လင့္ခ်ကိေတြကို အဲ့လူတစ္ေယာက္ ဘယ္ေလာက္အထိ တာ၀န္ယူေျဖ႐ွင္းသြားႏိုင္သလဲဆိုတာနဲ႔ အဲ့ဒီလူတစ္ေယာက္ရဲ႕ တန္ဖိုးကို တြက္ခ်က္ပါတယ္တဲ့. လူျဖစ္ၿပီး အမ်ားအက်ဴိး လူအမ်ားတဲ့ လိုအင္ေတာင့္တမႈေတြ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို ကူညီေဆာင္ရြက္ေပးတဲ့လူဟာ တန္ဖိုး႐ွိတဲ့လူျဖစ္ၿပီး အမ်ားရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို ဖ်က္စီးတဲ့လူ အမ်ားကို စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ လုပ္တဲ့လူကေတာ့ တန္ဖိုးမ႐ွိတဲ့လူပဲတဲ့"
ဘ၀ဆိုတာ စက္၀ိုင္းတစ္ခုလိုပါပဲ. အခုဆိုရင္ ဒီေက်ာင္းေတြမွာ ေနခဲ့တဲ့ေက်ာင္းသားေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ဒီေက်ာင္းေတြမွာပဲ ေက်ာင္းဆရာေတြ ေက်ာင္းဆရာမေတြ ျပန္ျဖစ္ကုန္ၾကပါၿပီ. တစ္ခ်ိဳ႕ဆိုရင္ စီးပြားေရးသမားေတြ ပညာ႐ွင္ေတြ နာမည္ေက်ာ္ေတြ ဆရာ၀န္ႀကီးေတြ အင္ဂ်င္နီယာႀကီးေတြ အရာ႐ွိႀကီးေတြျဖစ္ေနၾကၿပီ. အဲ့လိုလူေတြကိုပဲ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးက လူသားဆန္တဲ့လူေတြျဖစ္ေအာင္ သင္ေပးလိုက္ၾကၿပီး အဲ့လူေတြရဲ႕ သားသမီးေတြကလဲ တစ္ခါျပန္ ဒီေက်ာင္းေတြမွာပဲ ျပန္လည္ေရာက္႐ွိလာပါၿပီ အဲ့လိုပဲဒီေက်ာင္းေတြကလဲ အသစ္ေရာက္လာတဲ့ေက်ာင္းသားတိုင္းကို ထပ္မံသင္ၾကားေပးလိုက္ရင္းနဲ႔ပဲ သံသရာ လည္ေနပါေတာ့တယ္.
ဒါေပမယ့္ဗ်ာ လူေတြဟာ ငယ္စဥ္အခါတုန္းကသာ ျဖဴစင္ျခက္းေတြ ႐ိုးသားျခင္းေတြ သနားတတ္တဲ့စိတ္ေတြ အမွန္တရားျမတ္ႏိုးတဲ့စိတ္ေတြ ကူညီတတ္တဲ့စိတ္ေတြ႐ွိၾကတာ အခုလိုခ်ိန္မွာ ေမးလိုက္ခ်င္ေသးတယ္ အဲ့လူေတြကို ခင္ဗ်ားတို႔မွာေရာ ငယ္ငယ္တုန္းကလို ခင္ဗ်ားတို႔မွာ႐ွိခဲ့တဲ့ စိတ္ေတြ ႐ွိမွ႐ွိေသးရဲ႕လားလို႔ ဒါ့ေၾကာင့္ ငယ္ဘ၀ကို မေမ့ေစခ်င္ဘူး
