[PL]
Jak wiadomo, każdy człowiek marzy...
W dzisiejszym poście opowiem wam o swoich marzeniach.
Jak wiadomo, każdy jak jest dzieckiem marzy sobie o byciu kimś, o zrobieniu czegoś itp.
A zaczęło się to gdy miałam 4 latka, już pojawiły się w głowie jakieś myśli, ale jak wiadomo nic z tego nie pamiętam,jedynie mama mi opowiadała.
Jak byłam małą dziewczynką początkowo chciałam być piosenkarką-wiadomo małe dzieci mają różne pomysły, poźniej zmieniłam zdanie i chciałam być tancerką.
Ale to nie koniec!
Jak bawiłam się zabawkami, wpadło mi do głowy, że jednak chciałabym być policjantką.
Przez głowę przewinęły mi się myśli, żeby zostać aktorką, nauczycielką oraz modelką.
Jak zaczęłam dorastać i miałam załóżmy 13 lat i dopiero co zaczynałam gimnazjum, zaczęłam sobie pisać różne wiersze oraz wymyślać swoje teksty do piosenek.
Napisałam parenaście wierszy oraz tekstów podczas całej nauki w gimnazjum.
Pewnie się zapytacie, gdzie to teraz jest?
Jeden zeszyt z moimi wierszami i tekstami jeszcze został, więc jak kiedyś nabiorę odwagi to udostępnie na blogu!
Ale to na tyle...
[ENG]
As everyone knows, every man dreams ...
In today's post I will tell you about your dreams.
As everyone knows, everyone as a child dreams of being someone, doing something, etc.
And it started when I was 4, there were thoughts in my head, but as you know, I do not remember anything, only my mother told me.
When I was a little girl at first I wanted to be a singer-little children know different ideas, later I changed my mind and wanted to be a dancer.
But that's not the end!
When I played with toys, it occurred to me that, however, I would like to be a policewoman.
Thoughts crossed my mind to become an actress, teacher and model.
When I started growing up and I was going to be 13 years old and just started gymnasium, I started to write different poems and invent my lyrics for songs.
I wrote a dozen or so poems and texts during the entire middle school.
You'll probably ask where it is now?
One notebook with my poems and texts has been left, so once I have the courage to share it on the blog!
But that's it ...