Payız. Ya da son bahar. Son baharı sevməmək var. Bir də çox sevmək. Onu çiskin yağışı, dağlara çökən dumanı, xəfifcə isindirən yalançı günəşi ilə bərabər sevmək.
Əslində həyatın özüdür son bahar. İlıq bir günəşin istisindən canın isinər və bir andaca göy üzünü alan qara buludlardan üzərinə bir soyuq çökər.
Bir səhər oyandığında sanki qışdakı kimi üşüyərsən. Belə mövsümdü son bahar. Bir də hüzün var onda. Duyğuların təlatümə gəldiyi, həssas qəlblərin yerli- yersiz kövrəldiyi mövsümdü son bahar. Hərdən onu qürub çağı ilə müqayisə edirəm. Bəlkə də sondur, bəlkə də başlanğıcdır son bahar. Bir yaşamın bitməsi ilə digər yaşam başlarmış. Bəzən çiçəklər də çaşar payızda. Bir də görərsən ki, oktyabrın sonlarında ərik çiçək açıb, ya da bağda bir bənövşə.
Bir də sevənlərin mövsümüdü son bahar. Ayrılıqların. Olsun. Ayrılıqlar da sevgiyə daxil, gedişlər də.
Sevirəm son baharı. Qoy olsun yağışı, qoy olsun soyuğu.
Payızdı da, payızda yağar belə yağışlar...Üşüdünsə bağışla.
Photoların müəllif hüququ mənə aiddir :)