Just Breathe (English/Turkish)

Sometimes we live life as human beings so fast that we just stop for a second and forget to breathe. We are imprisoning our lives in a virtual prison so far away from reality, from nature, from ourselves, that we live in a restless Street. While thousands of people pass by us on these bright, fancy, fast streets, we are in crowds, but in fact, we are completely alone. In my opinion, the son of man has never been so alone in his time. With all this stuff in it. But why is that? Isn't that a paradox? yes, that's true. The reason is simple. Consumption madness. Hunger to consume information, feelings, memories, time, not just shopping. We want to develop a will that will never be satisfied and feed and satisfy this obese creature every day. What for? To escape depression? Unhappiness? Or are we actually running away from happiness?

The answer to this question is very simple, but also very special. The craze of consumption leads us to a land ruled by a timeless and soulless King, far beyond our own selves. Nothingness and dreamlessness are the viziers of this kingdom. We like to live in this world because that's what everyone does. We love to live in this world because we forget our pain. We love to live in this world because we fear to live our feelings, whether good or bad. Because we know how real and powerful emotions are. We know that emotions are powerful enough to create a person completely from scratch or cruel enough to destroy them completely. And we cowardly people enslave our miserable lives to the kingdom of this cowardice.

But we have to get rid of all our chains and go over all our fears and destroy them. In the first breath we take, we must understand how lively we are, that life's own adventure is full of surprises and much more exciting. We must get rid of these chains so confidently that they must be unimportant to our memories.

TURKISH

Bazen insan olarak hayatı o kadar hızlı yaşıyoruz ki bütün bu kargaşanın içinde sadece bir saniye durup nefes almayı unutuyoruz. Hayatımızı o kadar çok sanal bir hapishanenin içine hapsediyoruz ki gerçeklerden, doğadan, kendimizden çok uzakta, huzursuz bir sokakta yaşıyoruz. Bu ışıklı, süslü, hızlı sokaklarda yanımızdan binlerce insan geçerken her ne kadar kalabalıklar içinde olsak da aslında tamamen yalnızız. Bana göre insan oğlu hiçbir döneminde bireysel olarak bu kadar yalnız olmamıştır. Hem de bu kadar içiçeyken. Ama neden böyle? Bu bir paradox değil mi? Evet öyle. Bunun nedeni çok basit. Tüketim çılgınlığı. Sadece alış-veriş değil, bilgiyi, duyguları, anı, zamanı tüketme açlığı. Hiçbir zaman doymayacak bir irade geliştirip her gün bu obez yaratığı beslemek ve memnun etmek istiyoruz. Ne için? Depresyondan kaçmak için mi? Mutsuzluktan? Ya da aslında mutluluğun ta kendisinden mi kaçıyoruz?

Bu sorunun cevabı çok basit ama bir o kadar özel de aynı zamanda. Tüketim çılgınlığı bizi benliğimizden çok öte bir yere, zamansız ve ruhsuz bir kralın hüküm sürdüğü bir diyara götürüyor. Hiçlik ve amaçsızlık ise bu krallığın vezirleri. Bu dünyada yaşamayı seviyoruz çünkü herkes böyle yapıyor. Bu dünyada yaşamayı seviyoruz çünkü acılarımızı unutuyoruz. Bu dünyada yaşamayı seviyoruz çünkü iyi de olsa kötü de olsa duygularımızı yaşamaktan korkuyoruz. Çünkü duyguların ne kadar gerçek ve güçlü olduğunu biliyoruz. Duyguların bir insanı tamamen baştan yaratabilecek kadar güçlü olduğunu ya da tamamen yokedebilecek kadar zalim olduğunu biliyoruz. Ve biz korkak insanlar sefil hayatlarımızı bu korkaklığın hükümdarlığına esir veriyoruz.

Oysa, bütün zincirlerimizden kurtulup bütün korkularımızın üstüne giderek onları öyle bir yok etmeliyiz ki. Aldığımız ilk nefeste, ne kadar canlı olduğumuzu, hayatın kendi serüveninin çok daha heyecan verici çok daha sürprizlerle dolu çok daha mutluluk verici oldğunu anlamalıyız. Bu zincirlerden o kadar emin bir şekilde kurtulmalıyız ki, hatırlarımızda bile yaşayamayacak kadar önemsiz şeyler olmalılar.

Source, 1,