Sevgili Steemit yazarları, ve değerli takipçilerim... Bildiğiniz gibi son zamanlarda gündeme gelen, tosuncuk lakabıyla ünlenmiş, bir çok insanı dolandırıp Uruguay'a kaçan puştun dolandırdığı kişilere tabii ki ben de dahilim. Manisa tavuklarım, tosunlarım... Hepsine gül gibi bakar, besler, sularını verirdim. O kadar güzeldi ki her şey, onları göremesem bile orada bir yerlerde olduklarını hissediyor, biliyordum...
Çiftlikbank Hikayem Nasıl Başladı ?
Bundan yaklaşık 2 ay önce kadar, Çiftlikbank'tan haberdar oldum. Nasıl oldum diye soracak olursanız, etrafımda ki bir kaç arkadaşım bu işe atılmış, hatta Manisa tavuklarından yumurtaları almaya başlamışlardı bile. Hemen ufak bir araştırmayla sistemi çözdüm. Yatırdığın parayı 4. ayda amorti ediyorsun ve sistem, 4. aydan sonra ki her gün, kullanıcıyı yavaş yavaş kâra geçiriyordu. Dedim kıyak sistemmiş, zaten cryptodan kafayı kaldıramıyoruz atayım bari parayı buraya, yazın 2x olduğunda çekerim düşüncesiyle 50.000 TL'lik tavuk, 25.000 TL'lik de tosun aldım. Yani 75.000 Türk Liramı görmediğim tavuklara tosunlara yatırdım. 4 saatte bir uyanıp yemlerini falan veriyorum ilk 1-2 hafta eğlenceli geçiyordu. Yavaş yavaş level atlamaya başladıkça 4 saat zaten oldu 6-7 saat. O kadar çok bakmama gerek kalmıyordu ama yine de bir zamandan sonra baymaya başladı. Bu baygınlıklar ne zaman gelse, yatırdığım parayı aklıma getirip tavukları iyice besliyordum, bıkmadan-usanmadan...
Yaş 21, 3800 tane tavuğum var. Düşününce ne kadar antin kuntin işler yaptığımı fark ettim, dışarıda birine söylesem 3800 tane tavuğumun olduğunu inandıramam da. Sonra kendi kendime düşündüm, harbiden de bu kadar tavuk nerede ? Sonuçta para verdim, gidip şunları bir göreyim dedim. Sonra Çiftlikbank'la iletişime geçtim ve dedim böyle böyle ben görmek istiyorum benim tavukları. Adamlar çiftliğin adresini söylediler bana, ertesi gün atladım arabaya Konya yolundayım...
Öyle bir sevgi ki bu, içim kıpır kıpır... Tavuklarımı göreceğim diye tuhaf bir heyecan bürüdü içimi. Ali babanın bir çiftliği var falan dinleyerek gidiyorum Konya'ya. Neyse ben vardım tesise, kocaman Çiftlikbank logolu bir binanın karşısında buldum kendimi. İçeriye girmek için ufaktan bir davrandım ama, kapıda 2 eleman beni tuttu hayırdır gibisinden. Dedim böyle böyle benim 4 bin küsür tavuğum var onları görmeye geldim. Lavuklarda iki buçuk metre boy var sert sert duruyorlar falan, sonra bir baktım arkadan bizim tosuncuk geliyor. Tabi tosuncuk bana doğru sevecen tavırlarla yönelince iki buçuk metrelik 2 sığır kenara çekildi. İçeri geçmeden önce dedim, Mehmet'cim bu sığırlar yeni mi geldi ? Sisteme daha düşmemiş herhalde ? ben göremedim falan tarzında salladım kapıdakilere.
Mehmet bana sürekli çay dayıyor, endişeli tavırlar falan, bir garip yani pezevenk. Anlam veremediğim gibi, kıllandım da biraz. Muhabbet akıyor işte anlatıyor bir şeyler, şöyle tesis kurduk böyle kümes yaptık falan. En son çayı masaya koydum, dedim Mehmetcim s*ktirtme kümesini, bana benim tavukları göster.
Ufak bir flashback atıyoruz,
Konya'ya görüşmek için gelmeden önce, sunucular falan çökmüştü haftanın 2-3 günü para alamıyorduk. Millet yavaştan kıllanmaya başlamıştı yani. Hani, sistem patladı mı patlayacak mı diye ağızlardan düşmüyordu bu tarz muhabbetler. Ben de bunların bilincinde olarak, biraz diken üstündeydim açıkçası.
Mehmet, baktı ben ters yapıyorum. Sakin tavırlar sergilemeye çalışarak, dedi gidelim senin tavuklara tabi, sonra elini şıklattı kapıdaki 2 sığır yanımıza geldi ve gözümü bağladılar. Ulan dedim ne oluyor, altı üstü çiftliğe gidecez. Böyle şovlara gerek var mı falan demeye kalmadan ağzıma bir bant taktı sığırlardan biri. 5-10 dakka yürüdükten sonra, ağzımı yüzümü açtılar. Ben tabi sitemkar bir şekilde Mehmet'e diyorum oğlum ne gerek var böyle şeylere falan, o da kusura bakma işte prosedür gereği falan zırvaladı bir şeyler. Sonra açtı kapıyı bu, bir baktım içerde 100 tavuk ya var ya yok, sağda solda arılar falan uçuşuyor 2-3 tosun tepiniyor ilerde, tuhaf bir vukunun içine düştük anlayacağınız.
