“ကိုငလုံး၊ ရွင့္ကို ညကတည္းက ေျပာစရာေလး ရွိလို႔ မအိပ္ဘဲ ေစာင့္ေနတာ။ ရွင္ ညက အရည္ေတြ ေသာက္ၿပီး မူးလာေတာ့ အရစ္ရွည္ ေနမွာ စိုးလို႔ မေျပာလိုက္ရဘူး”
ျပတင္း တံခါးက ေနေရာင္ျခည္ ေႏြးေႏြး မ်က္ႏွာ တည့္တည့္ေပၚ ထိုးျဖာ ဆင္းလာလို႔ အိပ္ရာက ကုန္း႐ုန္းထၿပီး သြားပြတ္တံေပၚ သြားတိုက္ေဆး ညႇစ္ခ်႐ုံ ရွိေသးတယ္။ မေဟသီ ဇီးကြက္မရဲ႕ ေအာက္ကလိအာ ငွက္ဆိုး ထိုးသံက က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ထြက္လာတယ္။ ကိုယ္ကလည္း ညက အရွိန္ေလးနဲ႔ ရီေဝေဝ ေနတုန္းမို႔ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ လိုက္တယ္။
“ေျပာ၊ ဘာေျပာမလို႔လဲ”
ေရတစ္ခြက္ ခပ္ၿပီး သြားတိုက္တံကို ႏွစ္ ပါးစပ္ထဲ ပစ္သြင္းလိုက္ရင္း ဇီးကြက္မကို ေျပာခိုင္းရတယ္။ မေန႔က ေက်ာပိုက္ေလွ တစ္ရက္နားတုန္း သူတို႔ ေလွလိုက္သား ေတြကို ေလွအုံနာ ကိုဖိုးေထာင္က ဒကာခံ ပြဲသတ္တာ ဆိုေတာ့ အလကားရ ဝမ္းက်ေအာင္ေသာက္ ဆိုသလို အေတာ္မ်ား သြားတာ။ အိမ္ကိုေတာင္ ဒယီးဒယိုင္ သိုင္းကြက္နင္းၿပီး ျပန္ေရာက္ လာတာလား။ ဒါမွမဟုတ္ ဘယ္ ေသာက္ေဖာ္ ေသာက္ဖက္ကမ်ား တြဲၿပီး လာပို႔တာလဲ ဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ မမွတ္မိေတာ့။
“ရြာထဲမယ္ ႀကိဳးၾကားမသား ရွင္ျပဳ အလွဴက လျပည့္ေက်ာ္ရင္ ေရာက္ေတာ့မယ္။ တစ္ရြာလုံး ၿမိဳ႕တက္ၿပီး ေရႊဝယ္၊ အဝတ္ဝယ္နဲ႔ ၿမိဳ႕ေပၚမွာ က်ဳပ္တို႔ ကမ္းေျခရြာက လူေတြ ေျခခ်င္း လိမ္ေနၾကၿပီ”
ဪ ... ဘာမ်ားလဲလို႔၊ ဖြင့္ေနက် ဓာတ္ျပား ေဟာင္းႀကီးကို ပုံစံ တစ္မ်ိဳးနဲ႔ ေျပာင္းဖြင့္တာကိုး။ ပါးစပ္ကို ဟရင္ အူမထိ သူက ျမင္ၿပီးသား။ သြားပြတ္တံကို ေရေဆးခ်ၿပီး ပါးစပ္ထဲ ေရငုံကာ ဖူးခနဲ မႈတ္ေထြး၊ ဇီးကြက္မကို ဘုျပန္ေတာရန္ အတြက္ စကားလုံးေတြကို အေျပးအလႊား စဥ္းစားရတယ္။ သူတို႔ လင္မယားက လွ်ာနဲ႔သြားလို အျမဲ တက်က္က်က္။
“က်ီးကန္း၊ ထုံးသုတ္လည္း ဗ်ိဳင္း ျဖစ္မလာဘူး ဇီးကြက္မ။ က်ီးဟာ က်ီးပဲ။ ငါ့ ဘာမ်ား ေျပာမလဲလို႔။ နင္တို႔ သားအမိေတြမွာ ဆြဲႀကိဳး၊ လက္ေကာက္ အကုန္ ရွိတာပဲ။ အဝတ္ ဝယ္ခ်င္ရင္ ရွိတဲ့ ပိုက္ဆံနဲ႔ သြားဝယ္ၾကေပါ့။ တကယ္ေတာ့ အလွဴဆိုတာ ၿပိဳင္စရာ မဟုတ္ဘူး။ ကုသိုလ္ ယူရမွာ”
“အေဖတို႔က ေျပာလိုက္ရင္ ဘုကန႔္လန႔္ပဲ။ ပါးစပ္ အေညာင္းခံၿပီး ေျပာမေနနဲ႔ အေမ။ မီးမီး ေက်ာင္းသြားေတာ့မယ္။ မုန႔္ဖိုးေပး”
ေက်ာင္းဝတ္စုံနဲ႔ အခန္းထဲက ထြက္လာတဲ့ သမီး အႀကီးမက မေအဆီ မုန႔္ဖိုး ေတာင္းရင္း ထြက္ခတ္ ခတ္သြားေသးတာမို႔ သူ မ်က္ေထာင့္နီနဲ႔ လွမ္းၾကည့္ လိုက္တယ္။ သူတို႔ သားအမိေတြက ဘာအေၾကာင္းေလး ျဖစ္ျဖစ္ တစ္ပါတီ။ ကိုယ္က တစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ အျမဲ က်ားကန္ ေနရသူ။ အႀကီးမကို (၅၀၀) တန္ တစ္ရြက္ ေဘာ္လီၾကားက ထုတ္ေပးလိုက္ရင္း ဇီးကြက္မက သူ႔ဘက္ကို ျပန္လွည့္လာတယ္။
“မေန႔က ေမာင္ေျမႀကီး အိမ္ကို ႏွစ္ေခါက္ ေရာက္သြားတယ္။ သူေဌးက က်ဳပ္တို႔ ေတာင္ယာေျမကို သိန္း (၅၀၀) ေပးမယ္တဲ့။ က်ဳပ္တို႔နဲ႔ ကပ္ရက္ စာစုနဲ႔ ငနန္းတို႔ ေတာင္ယာေျမ ေတြလည္း အကုန္ ေရာင္းၿပီး ကုန္ၿပီ။ အားလုံးက တစ္ဆက္တည္း ဆိုေတာ့ သူေဌးက လိုခ်င္တာတဲ့”
ခုတစ္ေလာ၊ က်ဳပ္တို႔ ေဒသမွာ ေတာင္ယာေျမေတြ၊ လယ္ယာေျမေတြ၊ အိမ္ယာေျမေတြကို အဆမတန္ ေဈးေတြ ေပးၿပီး လာဝယ္ ေနၾကသူေတြ ေျခခ်င္း လိမ္ေနၾကတယ္။ ေျခခ်င္းလိမ္တယ္ ဆိုတာ စကားအျဖစ္သာ ေျပာရတာပါ။
တကယ္ေတာ့ ေျမဝယ္တဲ့ သူေဌး ဆိုတဲ့ ေဘာစိကို ကိုယ္က မ်က္ဝါးထင္ထင္ ျမင္ရတာ မဟုတ္။ ရြာထဲက ခါေတာ္မီ ပြဲစား ျဖစ္လာတဲ့ ရာအိမ္မွဴး ေမာင္ေျမႀကီးနဲ႔ ဆယ္အိမ္မွဴး လွေမာင္သန္းတို႔ပဲ တ႐ုတ္ ဆိုင္ကယ္ေလး ဖုတ္ခ်က္ ဖုတ္ခ်က္နဲ႔ ကမ္းေျခရြာမွာ ပတ္ေနၾကတာ။ သူတို႔ ေျပာစကားေတြ ေၾကာင့္သာ ဟိုသူေဌး ဒီသူေဌးနဲ႔ ၾကားေနရတာ။ တ႐ုတ္ သူေဌးလား၊ ကုလား သူေဌးလား၊ ျမန္မာ ခ႐ိုနီလား ဆိုတာ ျမင္ဖူးၾကလို႔လဲ။ ေျမဝယ္မယ့္ သူေဌးနဲ႔ ေျမေရာင္းမယ့္သူ ဘယ္မွာ ထိပ္တိုက္ ဆုံဖူးၾကလို႔လဲ။
“ေျမဆိုတာ ေရႊ မဟုတ္ဘူး၊ ကိုငလုံး။ ေရႊဝယ္ၿပီး ျပန္ေရာင္းရင္ ႐ႈံးတာ မွန္ေပမယ့္ ႀကိဳက္တဲ့အခ်ိန္ ျပန္ေရာင္းလို႔ ရတယ္။ ေျမ ဆိုတာက ဝယ္သူ ရွိတုန္း ေရာင္းရတာ။ ဝယ္သူ မရွိရင္ ရွင့္ပစၥည္း သိန္းတစ္ရာနဲ႔ ေရာင္းလည္း မထြက္ဘူး။ ၿပီးေတာ့ သိန္း (၅၀၀) ဆိုတဲ့ ေငြကို က်ဳပ္တို႔တစ္သက္ ကိုင္ဖူးလို႔လား။ သူမ်ားေတြ လွဴတာျမင္ရင္ ကိုယ္လည္း လွဴခ်င္တယ္။ ကေလးေတြလည္း သူမ်ားေတြ ညႊတ္ေနေအာင္ ဝတ္တာျမင္ရင္ ဝတ္ခ်င္ၾကတယ္။ က်ဳပ္လည္း ငါးဗ်ပ္ တစ္ခ်ပ္နဲ႔ အရပ္တကာ ပတ္ေနရတာ ေခါင္းေမြး ေျပာင္လာၿပီ။ အရင္းအႏွီးေလး၊ ဘာေလးရရင္ အိမ္ဆိုင္ေလး ဖြင့္မလား စိတ္ကူးမိတယ္”
ဇီးကြက္မေတာ့ တြက္ေရးနဲ႔ စက္သူေဌး ျဖစ္ေနၿပီေပါ့။ ပါးစပ္က ေပါက္ေပါက္ ေဖာက္သလို တတြက္တြက္နဲ႔ တြန႔္ေနတယ္။ သူ ေခါင္းမညိတ္ သလို ေခါင္းမခါမိ၊ ဘယ္လို စိတ္ဝင္စားေအာင္ ေျပာေနေပမယ့္ သူ႔အေနနဲ႔ ကိုယ့္မွာ ရွိတဲ့ ေတာင္ေျမေလးကို မေရာင္းလိုတာက ခိုင္မာတဲ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္။
သူတို႔ လင္မယား အိမ္ေထာင္ဦးစီး ကတည္းက သူက ေလွေနာက္လိုက္၊ ဇီးကြက္မက ငါးေဖာက္သည္ ယူေရာင္းနဲ႔ ဘ၀ကို တစ္သမတ္တည္း ႐ိုးသားစြာ ျဖတ္သန္း လာၾကတာ။ ေခၽြးထြက္ ပင္ပန္းတာက လြဲၿပီး ထမင္းတစ္လုတ္ မငတ္ခဲ့ပါဘူး။
အခုဆိုရင္ သမီးအႀကီးမက (၁၀) တန္း၊ အလတ္မက (၉) တန္း၊ အငယ္ေကာင္က(၈) တန္းနဲ႔ အရြယ္ေတြေတာင္ ေရာက္လာၾကၿပီေလ။ ကေလးေတြ အတန္းႀကီးလို႔ ေက်ာင္းစရိတ္၊ က်ဴရွင္စရိတ္ေတြ ေထာင္းၿပီး စုလို႔ ေဆာင္းလို႔ မရေတာ့ေပမယ့္ ေခ်ာင္ေခ်ာင္လည္လည္ လူေအာက္မက် ေနႏုိင္ပါတယ္။
လက္ဖဝါး၊ ေျခဖဝါးနဲ႔ စလာတဲ့ ဘဝမွာ သူကလည္း အလုပ္ကို မေနမနား ႀကိဳးစား လုပ္ကိုင္တယ္။ ဇီးကြက္မ ကလည္း အေရာင္းအဝယ္ေလး တတ္တယ္ ဆိုေတာ့ ကေလးေတြ ငယ္တုန္း ျခစ္ျခစ္ကုတ္ကုတ္ စုလာၾကတာ အခု ေနတဲ့ အိမ္ဝိုင္းေလးရယ္၊ သူတို႔ သားအမိေတြ ေရႊတစ္ကိုယ္ဆင္စာစီ စုမိၾကတယ္။ သားကိုလည္း ရွစ္ပါးပရိကၡရာ စုံလင္စြာနဲ႔ ရွင္ျပဳအလွဴ ေပးၿပီးသြားၿပီ ဆိုေတာ့ ဘဝကို ေနေပ်ာ္စရာ အျဖစ္ တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲ ေက်နပ္ ေနခဲ့တာ။
ေတာင္ယာေျမ (၃) ဧက ပိုင္ဆိုင္တာ ကလည္း သြားေလသူ အေဖ့ ေက်းဇူးေတြပါ။ သားသမီးက အိမ္ဦးခန္းမွာ တင္ေကၽြးထားေပမယ့္ အလုပ္မရွိ မေနတတ္တဲ့ အေဖက မိုးလင္းတာနဲ႔ ဓားမတစ္လက္ ခါးၾကားထိုး ပလိုင္းေလး လြယ္ၿပီး ေတာတက္ ေတာင္ယာ ခုတ္တယ္။ သူ အားတဲ့ ေန႔မ်ိဳးဆို သူပါ လိုက္ၿပီး ေပါင္းထြင္ ရွင္းလင္းလို႔ သားအဖ ႏွစ္ေယာက္ ရထားတဲ့ ေျမေလး (၃) ဧက။
ဒီေျမေလးကို မေရာင္းခ်င္တာက မိဘရဲ႕ အရိပ္အေယာင္ေတြ၊ အေငြ႕အသက္ေတြ လႊမ္းမိုးေနတဲ့ ေျမမို႔ ႏွေျမာတသ ျမတ္ႏုိးစိတ္နဲ႔ ဆက္လက္ ထိန္းသိမ္းထား လိုတာ။ အရင္ တစ္ေခတ္တုန္း ကေတာ့ ေရာင္းလို႔လည္း မစြံ။ ေရာင္းခဲ့မယ္ ဆိုရင္လည္း လြန္ေရာကၽြံေရာ ရလွ (၄)၊ (၅) ေထာင္ေပါ့။ အခုမွ ေခတ္စနစ္ေတြ ေျပာင္းၿပီး သိန္း (၅၀၀) လာေပးေနေတာ့ ဇီးကြက္မ မေနႏုိင္ေတာ့တာ။
ေတာင္ယာေျမက အခုဆို တညင္းသီးေတြ သီးလြန္းလို႔ ခူးေတာင္ ႏုိင္တာ မဟုတ္ဘူး။ နာနာလည္း ေရာင္းေနရၿပီ။ ထင္း အတြက္လည္း ပူစရာ မလို။ ကတက္႐ိုး၊ ေကာက္ေကာက္႐ိုး၊ ဖ်ံ၊ ဖလံေတာင္ေဝွး စတဲ့ ရာသီေပၚ အသီးအႏွံေတြလည္း စားရ၊ ႐ုံးပတီ၊ သခြါး၊ ပဲ၊ ဖ႐ုံ၊ ဗုံလုံ ဆိုတာေလးေတြ ကလည္း လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ အလွ်ံပယ္ စားရတာေၾကာင့္ သူတို႔ မိသားစု ေခ်ာင္လည္ လာၾကတာ။ ေတာင္ကို ေရာက္တိုင္း အေဖ တဖြဖြ ေရရြတ္ ညည္းတြားခဲ့တာ ေတြကို ျပန္ၾကားေယာင္ ေနမိတယ္။
“ဒီမိုကေရစီ ရၿပီးမွ ေသခ်င္တယ္ကြာ” တဲ့။
အခုဆို အေဖ လိုခ်င္တဲ့ ဒီမိုကေရစီလည္း ရၿပီ။ တံတားေတြ ေဆာက္၊ လမ္းေတြ ေဖာက္နဲ႔ ဟိုးေရွးကနဲ႔ ယွဥ္ရင္ စားဝတ္ေနေရး ေျပလည္ ၾကတာႏွင့္အမွ် ကမ္းေျခက ေျမေတြ သိန္းတစ္ေထာင္၊ သိန္းႏွစ္ေထာင္၊ အေရာင္းအဝယ္ေတြ ျဖစ္ၾကတယ္။ ကမ္းေျခက ေျမေတြ ကုန္သေလာက္ ရွိေတာ့ လယ္ယာနဲ႔ ေတာင္ယာေတြကိုပါ ဝယ္လာၾကတာ။
စိတ္ေတြ ႐ႈပ္ေထြးၿပီး ဇီးကြက္မကို ခြန္းတုံ႔ မျပန္ဘဲ အိမ္ေပၚက ဆင္းလာေတာ့ ဇီးကြက္မရဲ႕ မေက်နပ္ သံစဥ္လႈိင္းက ဆူဆူဟိန္းဟိန္း ထြက္လာတယ္။
“ေအး ... မေရာင္းနဲ႔၊ သိပ္ အိုက္တင္ ခံမေနနဲ႔ ကိုငလုံး။ ေတာ္ၾကာ အသိမ္းခံ ေနရလို၌ တစ္ျပားမွ မရဘဲ အလကား ေပးေနရဦးမယ္၊ သေဘာေပါက္”
ညေန ေလွထြက္မွာမို႔ အခုမနက္ ေလွကို သြားၿပီး လိုအပ္တာေတြ ျပင္ဆင္ ျဖည့္တင္းရန္ အတြက္ သူ ထြက္လာတာပါ။ ေလွကို မေရာက္ခင္ ရြာလယ္မွာ ရွိတဲ့ ဆုံစည္းရာ လက္ဖက္ရည္ ဆိုင္ေလးမွာ ဝင္ထိုင္ၿပီး ေပါ့ဆိမ့္ တစ္ခြက္မွာ၊ ေဆးလိပ္ေလး တစ္ဖြာ ႏွစ္ဖြာ ႐ႈိက္ၿပီး စာေစာင္ေလး ေကာက္လွန္ ျဖစ္တယ္။ ဒီဆိုင္က သူတို႔ရြာမွာ တစ္ဆိုင္တည္းေသာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလး။ ဂီတသံစဥ္ေတြနဲ႔ အျမဲ ဆူညံ ေပါက္ကြဲေနတဲ့ ဆိုင္ အေနအထားကေန အခု တစ္ႏွစ္ အတြင္းမွာ ပုံသဏၭာန္ တစ္မ်ိဳးနဲ႔ ေျပာင္းလဲ သြားတာကို သတိျပဳမိတယ္။ လူေတြက ဟိုေထာင့္ ဒီေထာင့္မွာ ေနရာယူၿပီး ဖုန္းကို ၾကည့္ၿပီး ပြတ္ေနၾကတယ္။ တစ္မ်ိဳးေတာ့ ေကာင္းတယ္။ နားၿငီး သက္သာ သြားတယ္လို႔ ေတြးေနတုန္း ဆိုင္ေရွ႕မွာ ေျပာင္ေျပာင္လက္လက္နဲ႔ အေကာင္းစား ကားႀကီးတစ္စီး ထိုးဆိုက္လာတယ္။ အရင္တုန္းက ဒီရြာမွာ ဒီလိုကားမ်ိဳး မျမင္ဖူးပါဘူးလို႔ ေတြးေနတုန္း ကားေရွ႕တံခါး ဖြင့္ၿပီး စတိုင္က်က် ဟန္ပါပါ ဆင္းလာသူ တစ္ေယာက္။ ဆြဲႀကိဳးႀကီးႀကီး၊ ဟန္းခ်ိန္းႀကီးႀကီးနဲ႔ မည္းေနတဲ့ အသားမွာ ေရႊေရာင္က လင္းေနတယ္။
သူ ေငးေနတုန္းမွာပဲ အဲဒီလူက သြားအျဖဲသားနဲ႔ ရယ္ကာ သူ႔ေရွ႕ကို တန္းတန္းမတ္မတ္ ေလွ်ာက္လာၿပီး ခုံမွာ ဝင္ထိုင္လိုက္ေတာ့ သူ႔မွာ ပါးစပ္ အေဟာင္းသား ပြင့္သြားရတယ္။
“ငနန္း၊ ဟ ... ကားေတြ ဘာေတြနဲ႔”
လည္ေခ်ာင္းထဲက စကားက ေရွာေရွာရွဴရွဴ ထြက္လာတာ မဟုတ္။ ဟိုခလုတ္တိုက္၊ ဒီခလုတ္တိုက္ၿပီးမွ ထြက္လာတာေၾကာင့္ အထစ္၊ အထစ္။
“ကိုငလုံး ကလည္းဗ်ာ၊ ကြန္ေတာ့္ကိုေတာင္ မမွတ္မိေတာ့ဘူးလား”
“ခုေတာ့ မွတ္မိၿပီေပါ့”
“ကိုငလုံးကို ေတြ႕ခ်င္လို႔ ႀကိဳးစားေနတာ။ တစ္ရက္မွ မတိုက္ဆိုင္ဘူး။ ကိုငလုံးက ပင္လယ္မွာ ဆိုေတာ့ ...”
“ဒါက ငါ့အလုပ္ပဲ ေလကြာ၊ ဒါနဲ႔ ဆိုစမ္းပါဦး၊ ငါ့ကို ေတြ႕ခ်င္တာက၊ ၿပီးေတာ့ မင္း ထီေပါက္တာလား ဆိုတာကိုလည္း ေျပာျပဦး”
“အိုေက ေျပာျပမယ္ ကိုငလုံး၊ ကိုငလုံးနဲ႔ ကပ္ရက္ ကၽြန္ေတာ့္ ေတာင္ယာ သုံးဧကကို သိန္းငါးရာနဲ႔ ေရာင္းလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေနတဲ့ အိမ္နဲ႔ျခံကို သိန္းတစ္ေထာင္နဲ႔ ေရာင္းလိုက္တယ္။ ခု ကၽြန္ေတာ္ အဆင္ေျပၿပီဗ်။ ဟဲ ... ဟဲ”
“ဪ ...”
အရင္တုန္းက ဒီေကာင္ေလးနဲ႔ သူနဲ႔ ေတာင္ယာ အတူခုတ္ရင္း ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္ ခဲ့တာ။ ေဘထုပ္ ေဘာင္းဘီေလး တစ္ထည္နဲ႔ အျမဲ ကိုယ္တုံးလုံးေလးမို႔ သူကေတာင္ အက်ႌဝတ္ဖို႔ သတိေပးဖူး ပါတယ္။ အေမတစ္ခု သားတစ္ခုနဲ႔ ခ်ိဳ႕တဲ့ၿပီး အလုပ္ ႀကိဳးစားသူ တစ္ေယာက္ပါ။
“ခု သူေဌးက ကိုငလုံး ေတာင္ယာကို ဝယ္ခ်င္လို႔တဲ့။ သိန္းငါးရာနဲ႔ ...”
“ေဟ ... ငါ မေရာင္းေသး ပါဘူးကြာ။ ဒါနဲ႔ မင္း အိမ္ပါ ေရာင္းပစ္ လိုက္ေတာ့ အခု ဘယ္မွာ သြားေနမွာလဲ”
“ဒါေလးမ်ား ကိုငလုံးရာ၊ ေတာင္ေျခနားက လယ္ကြင္းေတြက ေဈးေပါပါဘိနဲ႔။ ေျမဝယ္ အိမ္ေဆာက္ စုစုေပါင္း ကုန္မွ သိန္းႏွစ္ရာေပါ့။ က်န္တဲ့ ပိုက္ဆံနဲ႔ ႀကိဳက္သလို ရင္းႏွီး စားေသာက္လို႔ ရေသးတယ္။ ခု ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဒီကားႀကီးကို သိန္းရွစ္ရာနဲ႔ ဝယ္စီး ေနတာဗ်ိဳ႕။ တစ္သက္လုံး ပင္ပန္း လာခဲ့တဲ့ အလုပ္ၾကမ္းကို အခု နားတယ္။ ဒီတစ္သက္ ပခုံးနဲ႔ လက္ အသားမာ တက္ေအာင္ လုပ္ၿပီး ငစိန္ဆန္ၾကမ္း စားလာရတာ။ ခုက ကံမတာဗ်ိဳ႕။ ေနစမ္းပါဦး။ ကိုငလုံး ဒီေလာက္ ေငြအမ်ားႀကီး ရမွာကို ဘာလို႔ မေရာင္းခ်င္တာလဲ”
“ငနန္းရာ၊ တကယ္ေတာ့ သိန္းငါးရာ ဆိုတဲ့ေငြကို ငါ မလိုခ်င္ဘဲ ေနမလားကြ။ ဒါေပမဲ့ မင္း စဥ္းစားၾကည့္ေလ။ ကိုယ့္ေျမကို ဝယ္တာ တ႐ုတ္ သူေဌးမွန္း မသိ၊ ကုလား သူေဌးမွန္း မသိ၊ ျမန္မာ ခ႐ိုနီမွန္း မသိ။ အမ်ိဳးဘာသာကို ေစာင့္ေရွာက္ခ်င္ ေသးတယ္ကြ”
သူ႔စကားက အနည္းငယ္ေတာ့ မတန္မရာ ေျပာမိၿပီလား မသိေတာ့။ ငနန္းက ခြန္းတုံ႔ မျပန္ေသးဘဲ ခပ္ျပံဳးျပံဳးနဲ႔ ခါးၾကားက ဖုန္းကို ထုတ္ၿပီး ပြတ္ေနတယ္။
“ဒီမွာ ကိုငလုံး၊ နားေထာင္ ၾကည့္ေနာ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ လူႀကီးတစ္ေယာက္ ေျပာထားတာ။ ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ျပမယ္”
“တ႐ုတ္ေတြက ေျမႀကီးေတြ လိုက္ဝယ္ေနတာ ဘာဆန္းလို႔လဲ။ ေရာင္းသူ ရွိလို႔ ဝယ္တာေလ။ ဟိုမွာ ေရာင္းသူနဲ႔ ဝယ္သူ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ အဆင္ေျပ ေနၾကတာကို ခင္ဗ်ားတို႔က ၾကားကေန အကုသိုလ္ ဝင္မယူၾကစမ္း ပါနဲ႔။ ဘယ့္ႏွယ္ဗ်ာ၊ မုဒိတာ ပြါးၾကစမ္းပါဗ်ာ။ ကိုယ္ကလည္း ေဈးေကာင္း မေပးႏုိင္ဘဲနဲ႔ ေဈးေကာင္း ေပးမယ့္သူကို ႏွင္ထုတ္သလို ျဖစ္ေနတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔က ဒီမိုကေရစီကို လိုခ်င္တယ္ ဆို၊ ဒီမိုကေရစီ လိုခ်င္သပဆို ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ သေဘာက်လို႔ ေရာင္းတာ၊ ဝယ္တာကို ဝင္တားပိုင္ခြင့္ မရွိဘူးေနာ္။ အခုဟာက အေျပာနဲ႔ အလုပ္ မညီ ျဖစ္ေနလို႔ က်ဳပ္က ၾကည့္မေကာင္းလို႔ ဝင္ေျပာေနရတာ” တဲ့။
“ဟူး ...”
ငနန္း ဖုန္းကို ပိတ္ၿပီး စက္ႏႈိး ထြက္သြားတဲ့ အထိ သူ ဘာျပန္ေျပာရမည္ မသိေတာ့။ သက္ျပင္းေမာႀကီးကိုသာ ညႇင္းခနဲ ဆြဲခ်ၿပီး လက္ဖက္ရည္ဖိုး ရွင္းကာ ဆိုင္က ထြက္မယ္အလုပ္ အိမ္တကာ ေရခပ္ ေတာက္တိုမည္ရ အလုပ္ေတြ ဝိုင္းလုပ္ေပးေနတဲ့ မိပိန္နဲ႔ ဆိုင္ေပါက္ဝမွာ ဆုံတယ္။ သူက ဆိုင္ကို အဝင္၊ ကိုယ္က ဆိုင္ထဲက အထြက္၊ အလို ... မိပိန္တစ္ေယာက္ ဆြဲႀကိဳး၊ လက္ေကာက္ေတြနဲ႔ ကိုယ္ေရာင္ကိုယ္ဝါေတြ ေတာက္ပလို႔ ပါလား။ သူ႔ကို ျမင္ေတာ့ ျပံဳးျပတယ္။
“ျခံေရာင္းလိုက္ၿပီ ကိုငလုံး၊ သိန္းခုနစ္ရာနဲ႔”
“ေဟ”
“မေဟနဲ႔၊ တစ္ခါတည္း ႀကိဳႏႈတ္ဆက္ ထားတာ။ ပန္းခ်င္းေပါက္မွာ လယ္တစ္ကြက္ ဝယ္ထားတယ္။ အဲဒီမွာ အိမ္ေဆာက္ၿပီး ေနေတာ့မယ္”
“ဪ ...”
သူ အံ့ဩေနဆဲ၊ သူမက ရင္ေလးေကာ့ လက္ေလး လြဲလိုက္ေတာ့ လက္ေကာက္သံေတြက ခၽြင္ခနဲ။ ရြာလယ္ လမ္းမႀကီးကို ျဖတ္ၿပီး ေလွကို ေလွ်ာက္လာရင္း အေတြးေတြက ေခါင္းနည္းနည္း ကိုက္ေနၿပီ။ မ်က္စိထဲမွာ ငနန္း၊ မိပိန္တို႔ရဲ႕ မ်က္ႏွာေတြက တန္းစီၿပီး ဝိုင္းႀကီးပတ္ပတ္ ဒူေဝေဝ ျဖစ္ေနတယ္။
ပင္လယ္ကို ေရာက္ေတာ့ ေလွမွာ လူတစ္ေယာက္မွလည္း မေတြ႕။ ထူးေတာ့ ထူးေနၿပီ။ ဘာေတြ ထူးေနတာလဲ။ ခါတိုင္းဆို ဒီအခ်ိန္ ေလွလိုက္သား ေတြေရာ ေလွအုံနာပါ ညေနအတြက္ ရိကၡာျဖည့္တင္း၊ ေလွကို စစ္ေဆးျပင္ဆင္ အားလုံး စုေဝးလုပ္ကိုင္ ေနက်ေလ။ အခုက ဘယ္သူမွ မလာေသးတာလား။ မြန္းလည္း တည့္ေနပါၿပီ။ တစ္ေယာက္မွ မရွိတဲ့ ေလွမွာ သူ တစ္ေယာက္တည္း ေယာင္ခ်ာခ်ာနဲ႔ ဘာဆက္လုပ္ရမည္ မသိေတာ့။ ေလွဦး ဖ်ဥ္မွာ တင္ပလႊဲ ဝင္ထိုင္ၿပီး ဖက္ၾကမ္း ဖြာေနမိတယ္။ ေဟာ ... လာပါၿပီ တစ္ေယာက္ေတာ့။
“ေဝး ... ကိုငလုံး၊ မသိေသးဘူးလား၊ ညေန ေလွ မထြက္ဘူး။ ညေနမွ မဟုတ္ဘူး ကိုငလုံး၊ ေနာက္ေန႔ေတြလည္း ထြက္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ကိုဖိုးေထာင္ ေလွကို ေရာင္းလိုက္ၿပီလို႔ ၾကားတယ္”
“ေဟ ... ဘာလို႔လဲကြ”
“သူ ေနတဲ့ အုန္းျခံကို သိန္းတစ္ေသာင္းနဲ႔ ေရာင္းလိုက္ၿပီေလ။ ဒီ မနက္ပဲ ေငြေခ် ေနၾကၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ ကိုဖိုးေထာင္က ၿမိဳ႕တက္ၿပီး လုပ္ငန္း ေျပာင္းေတာ့မယ္တဲ့ဗ်ိဳ႕။ အကုသိုလ္ အလုပ္ေတြ မလုပ္ခ်င္ေတာ့ ဘူးတဲ့။ ေလွကိုလည္း ဟိုဘက္ရြာကို ေရာင္းလိုက္ၿပီတဲ့ဗ်ာ။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း အလုပ္လက္မဲ့ ျဖစ္ၿပီေပါ့ဗ်ာ”
ဒီတစ္ႀကိမ္ေတာ့ သူ အံ့ဩဖို႔ ေမ့ေလာက္တဲ့အထိ ထုံအ သြားၿပီလားေတာ့ မသိ။ ဘာစကားမွ ခြန္းတုံ႔ ျပန္ခ်င္စိတ္ မရွိေတာ့။ ပင္လယ္ကို ျဖတ္လာတဲ့ ေလကလည္း သူ႔ရင္ကို ေအးျမႏုိင္စြမ္း မရွိေတာ့ပါ။
သူ အိမ္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့ ဇီးကြက္မက အလုပ္အကိုင္ ၿပီးလို႔ ကုလားထိုင္မွာ ထိုင္ၿပီး ဖုန္းပြတ္ ေနတယ္။ အိမ္မွာ သူ တစ္ေယာက္တည္းက လြဲၿပီး အားလုံးမွာ ဖုန္းတစ္လုံးစီနဲ႔ ေဖ့စ္ဘုတ္ ဆိုလား ဘာလား ၾကည့္ၾကတယ္။ ကိုယ္တစ္ေယာက္ပဲ ပင္လယ္နဲ႔ အိမ္၊ အိမ္နဲ႔ ပင္လယ္။ ပင္လယ္နဲ႔ ေတာင္ယာ အခ်ိန္ ကုန္တာက လြဲၿပီး သူတို႔လို ေခတ္မမီတာေတာ့ အမွန္။
ဇီးကြက္မက အိမ္ေထာင္ သက္တမ္း တစ္ေလွ်ာက္မွာ ဇနီးဝတၱရား ေက်ပြန္တဲ့ အျပင္ ေဈးေရာင္းၿပီး ဝင္ေငြ ကူရွာခဲ့သူပါ။ သူလည္း ပင္ပန္းရွာ ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ခုႏွစ္ ေတြမွာ ဖုန္းပြတ္ ေနခ်ိန္ဆို လင္ဝတၱရား မေက်ေတာ့။ သူကလည္း သိပ္ၿပီး ပူပူဆာဆာ လုပ္ခ်င္သူ မဟုတ္ေတာ့ နားလည္ေပးတဲ့ အေနနဲ႔ ကိုယ့္ဘာသာပဲ ခူးခပ္ စားလိုက္ပါတယ္။
ထမင္းစားေနတုန္း သားေတြ၊ သမီးေတြလည္း ေန႔လယ္ ေက်ာင္းလႊတ္လို႔ ထမင္းစား ျပန္လာၾကတာမို႔ ထမင္းဝိုင္းေလးက ဆူဆူညံညံနဲ႔ စည္ကား သြားတယ္။ သားေတြ၊ သမီးေတြ လူစုံေတာ့ ဇီးကြက္မလည္း ဖုန္းပိတ္ၿပီး မီးဖိုေခ်ာင္ကို ဝင္လာကာ ကူညီ လုပ္ေပးတယ္။
“ေဖႀကီး၊ သားသူငယ္ခ်င္း ေအာင္သူတို႔မွာ ကားဝယ္ ထားၿပီဗ်။ ျခံေရာင္း လိုက္တယ္ ဆိုၿပီး ေက်ာင္းကို ကားႀကီးနဲ႔ လာႂကြားတာဗ်။ သားကလည္း ဘယ္ေခမလဲ။ ငါ့အေဖ ေတာင္ယာေျမ ေရာင္းၿပီးရင္ မင္း ကားထက္ ေကာင္းတဲ့ကား ဝယ္စီးမယ္လို႔ ျပန္ႂကြားလိုက္တယ္ဗ်”
“ဟား ... ဟား၊ ေအး ... ေကာင္းတယ္ ေမာင္ေလး၊ အေက်ာ မခံနဲ႔ ျပန္ႂကြား၊ သိလား။ ငါတို႔မွာလည္း ေရာင္းၿပီးရင္ ဝယ္လို႔ရတာပဲေနာ္ ေဖႀကီး”
ထမင္းဝိုင္းေလးက ရယ္သံ တေသာေသာႏွင့္ ပြဲစည္ ေနသေလာက္ သူ႔ရင္ထဲမွာေတာ့ တစ္ဆို႔ၿပီး ငိုခ်င္ ေနတာရယ္။ တကယ္ေတာ့ သူ႔ဘဝ တစ္ေလွ်ာက္လုံး ပင္လယ္နဲ႔ ေတာင္ယာက လြဲၿပီး က်န္တဲ့အလုပ္ လုပ္တတ္တာ မဟုတ္။ ဒီေန႔ မထင္မွတ္ဘဲ ပင္လယ္အလုပ္ ျပဳတ္လာလို႔ ေခါင္းမီးေတာက္ ေနတာ။ အခု ေတာင္ယာကိုပါ ေရာင္းခ်င္ေနၾကၿပီ ဆိုေတာ့။
“ကိုငလုံး၊ မနက္ျဖန္ ေမာင္ေျမႀကီး စရန္ လာကပ္မယ္တဲ့။ က်ဳပ္ ေတာင္ယာေျမ ေရာင္းဖို႔ လက္ခံလိုက္ၿပီ”
ဇီးကြက္မ တစ္စခန္း ထလာၿပီ။ ကိုငလုံး ပါးစပ္ထဲ သြင္းအံ့ဆဲဆဲ ထမင္းလုတ္ကို ရပ္ၿပီး ဘယ္လက္ျဖင့္ ထမင္းစားပြဲကို ပုတ္လိုက္တယ္။
“တိတ္ၾကစမ္း၊ ေအး အားလုံး ေပ်ာ္ေနၾက။ ကဲ ... ေရာင္းခ်င္လည္း ေရာင္း၊ မေရာင္းခ်င္လည္း ေနေတာ့။ ဒါေပမဲ့ မင္းတို႔ သိေအာင္ အေဖ ေျပာျပမယ္။ အုံနာဖိုးေထာင္ ေလွေရာင္းလိုက္လို႔ အေဖ အလုပ္ ျပဳတ္လာတယ္ကြ။ စိတ္ညစ္ေနတယ္။ အိမ္ေထာင္ဦးစီး ဝင္ေငြ မရွိရင္ ရွိတာ ထိုင္စား မၾကာခင္ ကုန္မွာပဲ”
ေဒါသေရာင္ေရာင္ ပါေသာ ေလသံျဖင့္ နိဒါန္း ခ်ီလာသမွ် နိဂုံးခ်ဳပ္မွာ ဝမ္းနည္းသံ စြက္လို႔ တုန္ခါ သြားတယ္။
ခု အိမ္မွာ အားလုံး ေပ်ာ္ေနၾကၿပီး ဘာအလုပ္ကို ေျပာင္းလုပ္ ရမလဲ ေတြးပူေနတာက သူ တစ္ေယာက္တည္းပါ။ အိမ္ေထာင္ဦးစီး တစ္ေယာက္ အေနျဖင့္ တစ္အိမ္လုံးရဲ႕ စားဝတ္ေနေရး၊ စီးပြါးေရး၊ က်န္းမာေရးက အစ သူ႔ေခါင္းမွာ မဟုတ္လား။ မိသားစု ဆိုတာ ေအးအတူ၊ ပူအမွ်လို႔ သူက လက္ခံထားတာ။ အခုေတာ့ ေတြးရင္း ထမင္း ဆက္မစား ခ်င္ေတာ့။
“အိုေတာ္၊ ထမင္းေတာ့ ေျဖာင့္ေအာင္ စားစမ္းပါေတာ္။ ေလွေနာက္ မလိုက္ရလည္း မပူနဲ႔။ ေဖ့စ္ဘုတ္မွာ ေတြ႕ထားတယ္။ ဝန္ႀကီး တစ္ေယာက္က ေျပာတာတဲ့။ ဆိုက္ကား နင္းၿပီး ခ်မ္းသာေအာင္ လုပ္ႏုိင္တယ္တဲ့ေတာ္။ ေတာ့္ကို က်ဳပ္ ဆိုက္ကား တစ္စီး ဝယ္ေပးမယ္။ ရွင္ ဆိုက္ကား နင္းေတာ့”
“ဝိုး ... ဟား ဟား ဟား”
မိန္းမစကား ဆုံးေတာ့ သားသမီးေတြက တဟားဟား ေအာ္ရယ္ၾကတယ္။ ထမင္းစားဝိုင္းေလး ကေတာ့ ရယ္သံေမာသံ ေတြျဖင့္ ေဝေဝစည္ ေနဆဲ။ သူေတာင္ ေသာကေတြ ေမ့ၿပီး ဆိုက္ကားေလး တစ္စီးကို ျမင္ေယာင္ကာ ေရာေႏွာ ျပံဳးမိတယ