မိုးမစဲေသးေသာ္လည္း မိုးႀကဲသြားေလသည္။
မနက္ရြာလွ်င္ ညေနမရြာ။ ေန႔ခင္းရြာလွ်င္ ညမရြာ။ မရြာဘဲႏွင့္ မဲေနေသာ ေရႊမိုးညိဳလည္း မရွိသေလာက္ပင္။ မဲလွ်င္ ရြာခ်သည္။ မရြာလွ်င္ ေကာင္းကင္သည္ ၾကည္လင္ေနသည္။ ေနမင္းႀကီးသည္ မိုးသားတိမ္တိုက္တို႔ၾကားမွာ ျပဴတစ္ျပဴတစ္ လုပ္မေနေတာ့ဘဲ တံခါးကို အျပည့္ဖြင့္၍ စူးရွစြာ ထြန္းလင္းလာေတာ့သည္။ လမင္းသည္လည္း မိုးသားတိမ္တိုက္တို႔ၾကားမွာ တူတူပုံးတမ္း ကစားမေနေတာ့ေခ်။ ရႊန္းပေသာ မ်က္နာျဖင့္ အၾကာႀကီး သာေန၏။
ေနေရာင္တြင္ သစ္ပင္ ပန္းပင္တို႔သည္ အစိမ္းေရာင္ ေရာင္ျပန္ ရိုက္ေနေလသည္။
လေရာင္ဟပ္သျဖင့္ သစ္ရြက္ကေလးမ်ားေပၚက မိုးၾကြင္းကေလးမ်ားသည္ စိန္လံုးကေလးေတြလို ေတာက္ပေနၾကသည္။
လူတိုင္းသည္ ရႊင္လန္းျမဴးၾကြစြာ မိုးကုန္ေတာ့မည့္ သတင္းကို ေဆြးေႏြးသံုးသပ္ေနၾကသည္။ လူတိုင္းသည္ အတင့္ရဲစြာ အျပင္ထြက္ျပီး ေျခဆန္႔ၾက၏။
အတင့္ရဲစြာ အျပင္ထြက္ျပီး ေျခဆန္႔ၾကသူမ်ားတြင္ အသက္ ၇၀ ေက်ာ္ေနေသာ ဦးထြန္းေဖႏွင့္ အသက္ ၇၀ နီးေနေသာ ေဒၚလွေမတို႔လည္း ပါ၀င္ၾကေလသည္။
ထို ညေနခင္းသည္ သာယာလွသည္။
ဦးထြန္းေဖသည္ ေျမးအငယ္ဆံုး လွလွေထြးကို လက္ဆြဲကာ ကန္ေတာ္ႀကီးဘက္သို႔ ေလွ်ာက္ခဲ့ေလသည္။ ဗဟန္းဘက္မွ ေျမပေဒသာကြ်န္း၊ ေျမပေဒသာကြ်န္းမွ ေအာင္ဆန္းကြ်န္း။
ေျမးအငယ္ဆံုး လွလွေထြးမွာ သူ႔သမီးအငယ္ဆံုး ျမျမထြန္းမွ ေမြးေသာ သမီး အငယ္ဆံုး ေပတည္း။
ေအာင္ဆန္းကြ်န္းကို ပတ္ျပီးေသာအခါ အဖိုးႀကီးသည္ ေမာေနေပျပီ။ ေျမးငယ္မကေလးကားမေမာေသး။ အဖိုးႀကီးသည္ အုတ္ခံုတန္းလ်ားတခုေပၚတြင္ ထိုင္ကာ နားေန၏။ ေျမးအငယ္မကေလးသည္ ပန္း၀ကၤပါလုပ္ထားေသာ ေတာင္ကုန္းကေလးေပၚ ေျပးတက္လိုက္၊ ကေလးကစားကြင္းမွ ဒန္းကို စီးလိုက္ လုပ္ေနေလသည္။
ေဒၚလွေမသည္ ေျမးအငယ္ဆံုး ထြန္းျမတ္ေမာင္ကို လက္ဆြဲကာ ကန္ေတာ္ႀကိးဘက္သို႔ ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ ဦးထြန္းျမတ္လမ္းမွ ဖိုးစိန္လမ္းထိပ္၊ ဖိုးစိန္လမ္းထိပ္မွ ေအာင္ဆန္းကြ်န္း။
ေျမးအငယ္ဆံုး ထြန္းျမတ္ေမာင္မွာ ေဒၚလွေမ၏ သားအငယ္ဆံုး ဦးျမတ္ေမာင္မွ ေမြးေသာ သားအငယ္ဆံုးေပတည္း။
ေအာင္ဆန္းကြ်န္းကို တပတ္ ပတ္မိေသာအခါ အဖြားသည္ ေမာေနေပျပီ။ ေျမးငယ္ ေကာင္ကေလးကား မေမာေသး။ အဖြားႀကီးသည္ အုတ္ခံုတန္းလ်ားတခုတြင္ ထိုင္လ်က္ နားေန၏။ ေျမးငယ္ေကာင္ကေလးကား ပန္း၀ကၤပါလုပ္ထားေသာ ေတာင္ကုန္းကေလးေပၚ ေျပးတက္လိုက္၊ ကေလးကစားကြင္းမွ ဆီးေဆာကို သြားစီးလိုက္ လုပ္ေနေလသည္။
လွလွေထြးႏွင့္ ထြန္းျမတ္ေမာင္တို႔အရြယ္ ကေလးသူငယ္မ်ားမွာ မ်ားလွေပသည္။ ဒန္းစီးသူ၊ ဆီးေဆာစီးသူ၊ ေလွ်ာစီးသူ၊ ေျပးသူ၊ ခုန္သူ၊ တက္သူ၊ ဟီးေလးခိုသူ၊ ေခြးရူးလိုက္သူ။
ဦးထြန္းေဖႏွင့္ ေဒၚလွေမတို႔လို အဖိုးအို၊ အဖြားအိုမ်ားကား မမ်ားလွပါ။ တာတိုင္းေမႊးပင္ ေရျပင္ၾကားတြင္ လက္ကိုင္တုတ္ျဖင့္ မိမိကိုယ္ကို က်ားကန္ေပးကာ မတ္တပ္ရပ္ေနေသာ အဖိုးအိုတေယာက္။ ဟိုးအေ၀းႀကီးက သကၤန္းပင္ေအာက္ ခံုတန္းလ်ားေပၚတြင္ အရုပ္ႀကိဳးျပတ္လို ထိုင္ခ်ကာ ပထ၀ီကသိုဏ္းရႈေနေသာ အဖြားႀကီးတေယာက္။
ဦးထြန္းေဖႏွင့္ ေဒၚလွေမတို႔ ထိုင္ေနၾကေသာ အုတ္ခံုတန္းလ်ားမ်ားမွာ တခုႏွင့္တခု သိပ္မေ၀းပါ။ သို႔ေသာ္ တေယာက္ႏွင့္တေယာက္ သတိမျပဳမိၾက။ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ ထိုင္ေနၾကသည္။ ကိုယ့္စိတ္၀င္စားမႈႏွင့္ကိုယ္ ရွိေနၾကသည္။
ဦးထြန္းေဖသည္ ေဒၚလွေမသာ မဟုတ္။ တာတိုင္းေမႊးပင္ အနီးက အဖိုးအိုကို၎၊ သကၤန္းပင္ေအာက္မွ အဖြားအိုကို၎၊ စိတ္မ၀င္စားေခ်။ သူသည္ မ်ားစြာလွေသာ လူငယ္၊ လူရြယ္၊ လူလတ္တို႔ကို စိတ္၀င္စားေနသည္။ ေျပးသလို လမ္းေလွ်ာက္ ေနေသာ လူငယ္၊ လံုမငယ္မ်ား။ စိမ္ေျပႏုေျပ လမ္းေလွ်ာက္ေနေသာ ဇနီးေမာင္ႏွံ။ ေျဖးေျဖးေလ်ာက္ရင္း စကားတတြတ္တြတ္ ေျပာလာေသာ လူပ်ိဳႏွင့္အပ်ိဳ။ ေရစပ္ကမ္းနဖူးတြင္ ပူးကပ္ထိုင္ေနကာ ကမၻာေလာႀကီးကို တကယ္ေမ့ေနေသာ သမီးရည္းစား။ အို၊ ႏွစ္လို ေပ်ာ္ရြင္ဘြယ္ ေကာင္းေသာ လူ႔ဘံုဗိမာန္ပါ တကား။
ဦးထြန္းေဖသည္ တရားေတာ္က ဘယ္လိုပင္ ဆံုးမေစကာမူ လူ႔ဘ၀ကို ခံုမင္တြယ္တာလွသူ ျဖစ္၏။ အသက္ ၇၀ ေက်ာ္ေသာ္လည္း ေသျခင္းတရားကို ႏွလံုးမသြင္း။ ေနျခင္း တရားကိုသာ အမ်ိဳးမ်ိဳး ဆင္ျခင္သံုးသပ္ျပီး ‘ဥစၥာ ကံေစာင့္၊ အသက္ကို ဥာဏ္ေစာင့္’ဟူေသာ ဥပေဒသအရ က်န္းမာေရးႏွင့္ ညီညြတ္စြာ ေနထိုင္သူျဖစ္ေလသည္။ ဆံေကသာ ဘယ္မွ်ပင္က်ဲက်ဲ ယခုထိ သပ္ရပ္စြာ ေခါင္းဖီးတုန္းျဖစ္သည္။ အေပၚအကၤ် ီပါသည္ျဖစ္ေစ၊ ရွပ္အကၤ် ီခ်ည္း ၀တ္ထားသည္ျဖစ္ေစ ရင္ပပ္ ၾကယ္သီး စံုစံုေစ့ေစ့ တပ္ထားသည္။ ဇနီးသည္ ကြယ္လြန္သည္မွာ ၾကျပီျဖစ္ေသာ္လည္း ေနာက္အိမ္ေထာင္မျပဳ။ ခ်စ္စိတ္ေတြကုန္သြား၍ မဟုတ္ပါ။ သူသည္ မြန္းမတည့္မီက ခ်စ္စိတ္ေတြ ပြင့္လင္းခဲ့သလို မြန္းလြဲျပီးမွာလည္း ခ်စ္စိတ္ေတြ ပြင့္လန္းပါသည္။ အိမ္ေထာင္ဘက္မေတြ႔၍လည္း မဟုတ္ပါ။ ေတြ႔သမွ တေယာက္မက ေတြ႔ခဲ့ရပါသည္။ သို႔ေသာ္ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ေနာက္ထပ္ အိမ္ေထာင္မျပဳခဲ့ရပါ။
ေဒၚလွေမ သည္လည္း ဦးထြန္းေဖကို စိတ္ မ၀င္စားေခ်။ အဖြားသည္ အျခား အဖြားအို၊ အဖိုးအိုမ်ားကို စိတ္မ၀င္စားပါ။ လူငယ္၊ လူရြယ္၊ လူပ်ိဳ၊ အပ်ိဳ၊ ဇနီးေမာင္ႏွံ တို႔ကိုလည္း စိတ္မ၀င္စားေခ်။ ဖြားဖြားႀကီး ေဒၚလွေမသည္ ျမဴးေဆာ့ ခုန္ေပါက္ေနၾကေသာ ကေလးမ်ားကိုသာ စိတ္၀င္စား ေနေလသည္။
ကေလးမ်ားသည္ ဖြားဖြားအဖို႔ ဟဒယ ရႊင္ေဆး၊ အာယု၀ၯနေဆး ျဖစ္ေနေလသည္။ ေဒၚလွေမ အသက္ ၇၀ နီးလာသည္အထိ က်န္းက်န္းမာမာ ရွိေနသည္မွာ ကေလးမ်ားကို စိတ္၀င္စားျပီး ကေလးမ်ားေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးတူးၾကေလတိုင္း သူ႔တြင္ ပဲ့ထင္ထပ္ လႈပ္ရွားလာေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ဟန္ရွိသည္။
ပထမေသာ္ ထြန္းျမတ္ေမာင္သည္ တေယာက္တည္း ကစားေနသည္။ ေနာက္ တေယာက္တည္း ဒန္းစီးေနေသာ ကေလးမကေလးအနီးသို႔ ခ်ဥ္းကပ္သြားသည္။ တေယာက္ႏွင့္ တေယာက္ မိတ္ဖြဲ႔ၾကသည္။ အတန္ၾကာေတာ့ ထြန္းျမတ္ေမာင္သည္ ကေလးမ ကေလးကို ဒန္းလႊဲေပးေနေလသည္။
ထိုကေလးမကေလးမွာ ဦးထြန္းေဖ၏ အငယ္ဆံုးေသာ ေျမးမကေလး လွလွေထြးျဖစ္ေလသည္။
အဖြား ေဒၚလွေမသည္ သူ႔ ေျမးေကာင္ ကေလး လုပ္ပံုကို သေဘက်၏။ သူ ကိုယ္တိုင္ဒန္းလႊဲေပရသူကဲ့သို႔၎၊ ဒန္းလႊဲခံရသူကဲ့သို႔၎ ခံစားရ၏။ ျမဴးတူးရ၏။ ရင္ခုန္ရ၏။
ထြန္းျမတ္ေမာင္ တအားလႊဲလိုက္သည္။ ဒန္းသည္ တပတ္ပတ္ေတာ့မည္ေလာက္ ေျမာက္တက္ သြားေလသည္။ လွလွေထြးသည္ ေၾကာက္လန္႔ျပီး စူးရွစြာ ေအာ္လိုက္ေလသည္။
ေျမးမငယ္၏ ေအာ္သံကိုၾကားရေသာအခါ ဦးထြန္းေဖသည္ ပ်ာပ်ာသလဲ ျဖစ္သြားျပီး လွမ္းၾကည့္လိုက္ေလသည္။
“ဟဲ့၊ ဘယ္က ေကာင္ကေလးတံုး၊ ဘာလို႔ အရမ္းလုပ္ေနတာတံုး” ဟု ဦးထြန္းေဖသည္ ခပ္က်ယ္က်ယ္ ေအာ္လိုက္ေလသည္။ ခပ္
“အသဲေၾကာင္လိုက္တဲ့ ကေလးမႏွယ္။ ဒန္းစီးတာဘဲဟာ” ဟု ေဒၚလွေမက ခပ္က်ယ္က်ယ္ ေ၀ဘန္လိုက္ေလသည္။
အဖိုးႏွင့္အဖြားတို႔၏ အသံမ်ားသည္ ဘယ္ေလာက္ပင္က်ယ္ေစကာမူ ကေလးမ်ားကား ၾကားၾကမည္မဟုတ္ပါ။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ အခ်င္းခ်င္းကား ၾကားၾကရ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ အဖိုးသည္ အဖြားကို၎၊ အဖြားသည္ အဖိုးကို၎ မ်က္ေစာင္းထိုး၍ ၾကည့္လိုက္ၾက၏။
ထြန္းျမတ္ေမာင္သည္ ဒန္းကို တအား မလႊဲေတာ့ဘဲ မွန္မွန္လႊဲေပးသည္။ သည္ေတာ့ လွလွေထြးက ဆည္းလည္းသံလို လြင္လြင္သာသာ ရယ္ေနေလသည္။
အဖိုးႏွင့္အဖြား အျပန္အလွန္ထိုးၾကေသာ မ်က္ေစာင္းသည္ ေပ်ာ့က်သြားေလသည္။ ျပီးေတာ့ တေယာက္ႏွင့္ တေယာက္ စိတ္၀င္စားစြာ ၾကည့္ၾကေလသည္။
“ဟင္၊ ကိုထြန္းေဖႀကီး မဟုတ္လား”
“ဟ၊ လွကေလးပါလား”
လွ်ပ္တပစ္အတြင္း အဖိုးႏွင့္အဖြားတို႔၏မ်က္နာမွ အတြန္႔ အေရး အေၾကာင္းတို႔သည္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကကုန္၏။
အျပံဳး ဟူသမွ်သည္ ခ်စ္စရာ ေကာင္းသည္ခ်ည္းပင္။ သြားမစံုေသာ အဖိုးႏွင့္အဖြားတို႔၏ အျပံဳးသည္လည္း ခ်စ္စရာပင္။
သူတုိ႔၏ စိတ္မ်ားသည္ လြန္ခဲ့ေသာ အႏွစ္ ၅၀ ေလာက္က အတိတ္သို႔ ျပန္သြားၾကေလသည္။ သို႔ေသာ္ အတိတ္ကို ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ျမင္ႏိုင္ၾကေတာ့မည္ မဟုတ္ပါ။ အတိတ္ကို ျပန္သတိရၾကေသာ အခါမွာလည္း ဖိုလႈိက္ေသာ အသဲႏွလံုးျဖင့္ သတိရျခင္းမဟုတ္၊ အႏွစ္ ၅၀ နီးပါး၏ အေတြ႔အႀကံဳမ်ားေၾကာင့္ ေခါင္းေအးေအး ဘ၀င္ျငိမ္ျငိမ္ျဖင့္ သတိရတတ္ၾကေလျပီ။
ေဒၚလွေမသည္ ဦးထြန္းေဖ၏ ထိုင္ခုံသို႔ ေရြ႕ ကာ ထိုင္လိုက္ေလသည္။ ဦးထြန္းေဖက အဆင္သင့္ ေနရာလုပ္ေပးသည္။
ဦးထြန္းေဖက စ၍ ေမးလိုက္သည္။
“ဘယ့္ႏွယ့္လဲ ေနေကာင္းရဲ့လား”
“ေကာင္းပါတယ္ ရွင္။ ကိုထြန္းေဖႀကီးေကာ”
“ေကာင္းပါတယ္ ခင္ဗ်ား။ လွကေလးရဲ့ အဖိုးႀကီးဆံုးေတာ့ လွကေလးပါ ထပ္ၾကပ္မကြာလိုက္သြားေလမလားလို႔ စိုးရိမ္ေနတာ”
“ကိုထြန္းေဖႀကီးကေတာ့ နိမိတ္မရွိ၊ နမာမရွိ ေျပာေရာ့မယ္”
“ဟဲ ဟဲ၊ ျဖစ္တတ္တာကို ေျပာရတာကိုး။ အဖိုးႀကီး ေသရင္ အမယ္ႀကီးက လိုက္ေသတတ္တယ္ မဟုတ္လား။ ဟဲ ဟဲ၊ တကယ္ေနေကာင္းတယ္ေနာ္”
“အဖိုးႀကီးဆံုးျပီးမွ ပိုေတာင္ က်န္းမာ လာေသးတယ္ ရွင္ေရ့။ ဒန္းစီးေနတဲ့ ကေလးက ဘသူလဲ”
“ကိုယ့္ေျမး အငယ္ဆံုးေလ။ သမီးအငယ္ဆံုး ျမျမထြန္းက ေမြးထားတာ၊ နာမည္က လွလွေထြးတဲ့”
“ေအာ္၊ လွလွေထြးတဲ့လား။ ဒန္းလႊဲေနတာက က်မရဲ့ေျမး အငယ္ဆံုးေပါ့၊ နာမည္က ထြန္းျမတ္ေမာင္တဲ့”
အဖိုးႀကီးက တစံုတရာကို ေလးေလးနက္နက္ စဥ္းစား ေနရင္းမွ
“ေအာ္၊ ထြန္းျမတ္ေမာင္တဲ့”
အဖြားႀကီးကလည္း တစံုတရာကို ေလးေလးနက္နက္ စဥ္းစားေနရင္းမွ
“ေအာ္၊ လွလွေထြးတဲ့”
သူတို႔သည္ ဒန္းစီးသူႏွင့္ ဒန္းလႊဲေနသူ ကေလးႏွစ္ေယာက္ကို ေငးၾကည့္ေနၾကသည္။ အတန္ၾကာေတာ့ ထြန္းျမတ္ေမာင္က ဒန္းေပၚတက္ျပီး လွလွေထြးက ဒန္းလႊဲေပးေနေလသည္။
အဖိုးႀကီးနွင့္ အဖြားႀကီးတို႔သည္ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ စကား မေျပာႏိုင္ၾက။ ေရွးျဖစ္ေဟာင္းကို ေအာက္ေမ့ေနၾကေလသည္။ သူတို႔ သတိရေသာ ေရွးျဖစ္ေဟာင္းမွာ ၀ိုးတ၀ါး ျဖစ္ေနေလျပီ။ သို႔ေသာ္ ၀ိုးတ၀ါး ေရွ့ျဖစ္ေဟာင္းသည္ ေငြႏွင္းမႈန္ေသာ ေဆာင္းတြင္း နံနက္ခင္းလို တမ်ိဳး သာယာေနေပ၏။
ေဒၚလွေမသည္ ခပ္မဆိတ္ မေနႏိုင္ေတာ့ဘဲ
“ဘာေၾကာင့္ လွလွေထြးလို႔ နာမည္ေပးလိုက္တာလဲ၊ ရွင္ဘဲ ေပးတဲ့ နာမည္လား”
“ဟုတ္တယ္ေလ၊ ကိုယ္ေပးတာဘဲ။ လွကေလးကို သတိရလို႔ ေျမးအငယ္ဆံုးကို လွလွေထြးလို႔ နာမည္ေပးလိုက္တာဘဲ၊ ဟိ ဟိ။ ကိုယ္သာ ကိုယ့္အဓိပၸာယ္ သိတယ္။ ကေလး အေဖ အေမေတာင္မသိဘူး။ ႏို႔ေနပါအံုး၊ ဟိုကေလးကို ဘာလို႔ ထြန္းျမတ္ေမာင္လို႔ နာမည္မွည့္တာတံုး၊ လွကေလး ေပးတဲ့ နာမည္လား”
အဖြားႀကီးက ခ်ိဳျမစြာ ျပံဳးေနေလသည္။
အဖိုးႀကီးက အားမလို အားမရျဖင့္
“ေျပာစမ္းပါအံုး”
“က်မလဲ ရွင့္လိုေပါ့”
“လွကေလးကေတာ့ကြာ စံဘဲ။ ဟိုတုန္းကလဲ က်မလဲ ရွင့္လိုေပါ့၊ ခုလဲ က်မလဲ ရွင့္လိုေပါ့တဲ့။ အင္း၊ ဒီလိုနဲ႔ လြဲခဲ့ၾကရတယ္”
ေဒၚလွေမသည္ မ်က္နာေရာ အသံပါ တင္းမာလာသည္။
“အို၊ ဘာဆိုင္လို႔လဲ။ ကိုထြန္းေဖႀကီး ေဖာက္ျပန္လို႔ ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ ဥစၥာ။ ေတာ္ပါ၊ ဒီအေၾကာင္းေတြ ထပ္မေျပာမေနပါနဲ”
အဖိုးႀကီးသည္ ၀ိုးတ၀ါးအတိတ္မွ သူ႔အျပစ္ကို ထင္ရွားစြာ ျမင္လာသည္။ အမယ္ႀကီးကို ေခ်ာ့ရန္ စိတ္ကူးသည္။ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ စိတ္ကူးက ေပၚမလာ။ ေျပာစရာ စကားစ ျပတ္သြားသျဖင့္ ေရွ့ လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ ပိေတာက္ပင္ႀကီး ေျခရင္းတြင္ ဗုဒၶံ သရဏံပင္မ်ား ေတာထေနသည္။ ပိေတာက္ပင္ အျမစ္အံုေပၚ၀ယ္ စံုတြဲတတြဲ ပူးကပ္စြာ ထိုင္ေနၾကသည္။ သူတို႔သည္ ေရျပင္ကို မ်က္နာမူလ်က္ အဖိုးႀကီးႏွင့္ အဖြားႀကီးကို ေက်ာေပးထားၾကသည္။ ဗုဒၶံ သရဏံ ပင္မ်ားက သူတို႔ကို မလံု႔တလံု ကာထားသည္။ အဖိုးႀကီးက သူတို႔ဘက္ကို ၾကည့္လိုက္ေသာ တခဏ၌ ေမာင္သည္ မယ့္ကို ပါးျပင္ေပၚမွာ ဇတ္ခနဲေမႊးလိုက္ဟန္ ရွိေလသည္။ အဖိုးႀကီးသည္ဘာရယ္လို႔ေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ မျမင္လိုက္ရ။ သို႔ေသာ္ ေမာင္ႏွင့္မယ္ အေျခ ပ်က္သည္ဟုကား ရိပ္မိလိုက္ေလသည္။ အဖိုးႀကီးကား လူကဘ၀ႏွင့္ အခ်စ္ကို ဆင္ျခင္ေနမိေလသည္။
လူ႔ဘ၀ႏွင့္ အခ်စ္တို႔သည္ တေန႔ထဲ အေရာင္သံုးမ်ိဳး ေျပာင္းေသာ သံုးပန္လွပန္းႏွင့္ တူေသးေတာ့သည္။ မြန္းမတည့္မီ ျဖစ္ေပၚေသာ အခ်စ္သည္ ျဖဴေဖြးေနသည္။ မြန္းလႊဲမွ ျဖစ္ေသာ အခ်စ္သည္ ပန္းေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ျဖစ္သည္။ ေန၀င္ခ်ိန္ အခ်စ္သည္ နီရဲေန၏။
“မွတ္မိေသးလား၊ ကိုတို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက ကန္ေတာ္ႀကီးမွာ ခ်ိန္းေတြ႔ၾကတာ။ သီတင္းကြ်တ္ လ ျပည့္ေန႔ႀကီးေလ”
အဖြားႀကီးသည္ ေစြ႔ကနဲ မ်က္ေစာင္းထိုးလိုက္ျပီး
“ဘယ္ကလာ သီတင္းကြ်တ္ လျပည့္ေန႔ရမွာလဲ၊ တေပါင္း လျပည့္ေန႔ႀကီးပါ”
“အင္း အင္း၊ ကိုယ္မွားသြားတယ္။ လွကေလးရဲ့အေဒၚ ႀကီးက အေဖာ္လိုက္လာတယ္ေလ။ ဒီကေနျပီး တိရစာၦန္ရံုသြားၾကေရာ”
အဖြားႀကီးသည္ မဲ့ကာရြဲ႕ ကာ ေျပာလိုက္ျပန္ေလသည္။
“ဘယ္ကလာ အေဒ ၚ ႀကီး ဟုတ္ရမွာလဲ၊ အေဖာ္ပါလာတာက ဖြားသီလရွင္ပါ။ ျပီးေတာ့ ေရႊတိဂံုဘုရား တက္ၾကတယ္ေလ။ ေတာ္ပါေတာ့ ကိုထြန္းေဖႀကီးရယ္၊ ရွင္ တျခားေကာင္မေတြနဲ႔ ခ်ိန္းေတြ႔တာကို က်မနဲ႔ ေရာပစ္ေနတယ္”
အဖိုးႀကီးသည္ တင္းတင္းမာမာ ျငင္းဆိုႏိုင္ရန္ သူ႔ကိုယ္သူ ယံုၾကည္မႈအလံုအေလာက္မရွိ။ ထို႔ေၾကာင့္မ်ားစြာစိတ္မေကာင္းျဖစ္ျပီး ညိွဳးငယ္သြားေလသည္။ အဖိုးႀကီးသည္ ေျမႀကီးကို တုတ္ေကာက္ႏွင့္ ေထာက္ကာ ေထာက္ကာ ထိုးရင္း ငံု႔ၾကည့္ ေငးမိႈင္ေနေလသည္။ သည္လိုဆိုေတာ့ အဖြားႀကီးက သနားသြားသည္။ အားလည္းနာပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ႏွစ္သိမ့္စကား ဆိုလိုက္သည္။
“ကိုထြန္းေဖႀကီးရယ္၊ ဒါေတြ ေမ့လိုက္ၾကပါစို႔ရဲ့။ ငယ္တုန္းက ေန႔ေတြ ျပန္ေနခ်င္လို႔ ရတာမွမဟုတ္ဘဲ။ အခ်ိန္ဆိုတာ ေရွ့ကိုသာ သြားေနတာ ျပန္လာတာ မဟုတ္ပါဘူး”
အဖိုးႀကီးသည္ အက်ဥ္း အက်ပ္မွ ထြက္ေပါက္ ရသြားျပန္သည္။
“ဒါေတာ့ ဒါေပါ့ေလ။ သို႔ေပမယ့္ ကိုယ္ေတာ့ မေမ့ခ်င္ဘူး။ မွတ္မိေသးလား၊ ကိုယ္တို႔ ပထမဆံုး ေတြ႔ၾကတာ ဖိုးစိန္ပြဲမွာေလ။ မိန္းမေတြက ဖိုးစိန္ကို ေဆးလိပ္ထဲ ေရႊဒဂၤ ါး ထဲ့ေပးတဲ့ ေခတ္ေပါ့”
“အို လာျပန္ျပီ မဟုတ္က ဟုတ္ကေတြ ေျပာေျပာေနတယ္။ ရွင္နဲ႔က်မ ေတြ႔ၾကတာ ဆာဖိုးသာရဲ့ အလွဴမွာပါ။ ေဆးလိပ္ထဲ ေရႊဒဂၤ ါး ထဲ့ ေ၀တယ္ေလ။ က်မတိုေတာ့ မရပါဘူး။ ေရႊဒဂၤ ါး ၾကက္သြန္ျဖဴေၾကာ္ႏွင့္ လဖက္ကိုသာ ေကာင္းေကာင္းစားရလို႔ သတိရေနတယ္”
ထိုအတြင္း လူေတြ ရုတ္ရုတ္ရက္ရက္ ျဖစ္သြားသံ ၾကားၾကရေလသည္။
“ဟဲ့ ဟဲ့ မလုပ္ၾကနဲ႔”
“ဟဲ့ ဟဲ့ ရန္မျဖစ္ၾကနဲ႔”
အဖိုးႀကီးႏွင့္ အဖြားႀကီးတို႔သည္ အသံမ်ားလာရာသို႔ ၾကည့္လိုက္ေလသည္။ ထြန္းျမတ္ေမာင္ႏွင့္ လွလွေထြးတို႔ သတ္ပုတ္ေထြးလံုး ေနၾကသည္ကို ေတြ႔ရေလသည္။ အဖိုးအိုႏွင့္ အမယ္အို ပ်ာပ်ာသလဲ ျဖစ္သြားၾကေလ၏။
ၾကည္ႏူးဘြယ္ေကာင္းေသာ ‘ေရွးျဖစ္ေဟာင္း ေအာက္ေမ့ဘြယ္’ ဆပ္ျပာ ဗူေဗာင္းသည္ ေဖာင္းကနဲ ကြဲထြက္သြားေလျပီ။
အဖိုးႀကီးသည္ ေျမးကေလး လွလွေထြးဆီသို႔ ထေျပး၏။ အမယ္ႀကီးသည္လည္း ေျမးကေလး ထြန္းျမတ္ေမာင္ထံသို႔ ထေျပး၏။
လွလွေထြးက ငိုေနသည္။ ထြန္းျမတ္ေမာင္က ဆဲေနသည္။
အဖိုးႏွင့္ အဖြား သူတို႔ထံ ေျပးလာၾကသည္ကို ျမင္ေတြ႔ရေသာအခါ ဆီး၍ တိုင္ၾက ေတာၾကသည္။
ထြန္းျမတ္ေမာင္
“ေခြးမကေလး၊ ကိုထြန္းကို ကိုက္တယ္ ဖြားဖြား”
လွလွေထြး
“သူေလ သူ။ အမ်ိဳးယုတ္ကေလး။ လွ ကေလးကို တြန္းခ်တယ္ ဖိုးဖိုးရဲ့”
ေဒၚလွေမသည္ ထြန္းျမတ္ေမာင္ကို ေျပးဖက္ ဆြဲေခၚရင္း လွလွေထြးကို မ်က္ေစာင္း ထိုးလ်က္
“ဟဲ့ မိ မဆံုးမ၊ ဖ မဆံုးမ ကေလး။ နင္က ငါ့ေျမးကိုလဲ ကိုက္ေသးတယ္၊ ငါတို႔ကိုလဲ အမ်ိဳးယုတ္လို႔ ေခၚေသးတယ္။ ေကာင္းေရာ့လားေတာ္”
ဦးထြန္းေဖသည္ လွလွေထြးကို ေျပးဖက္ဆြဲေခၚရင္း ထြန္းျမတ္ေမာင္ကို ေဒါႏွင့္ ေမာႏွင့္ ၾကည့္လ်က္
“ဟဲ့ ေကာင္ေလး၊ ဂ်ပိုးကေလး။ မင္းကလဲ ငါ့ေျမးကို တြန္းခ်ေသး၊ ေခြးမလို႔လဲ ေခၚေသး၊ ေတာ္ လွကြာ။ (ေျမးမငယ္ဘက္သို႔ လွည့္၍ ခ်ိဳသာစြာ) ကဲ လာ ငါ့ေျမး။ သြားၾကစို႔၊ သူနဲ႔ မကစားနဲ႔”
ေျမးမငယ္
“လွ ကေလးက ကိုယ့္ဘာသာ ကစားေနတာပါ။ သူက တမင္လာတာ”
ေဒၚလွေမသည္ မ်က္စခ်ီ ေမးေငါ့ျပီး ထြန္းျမတ္ေမာင္ကို ဆြဲေခၚလ်က္
“ကဲလာငါ့ေျမး၊ သြားၾကစို႔။ ဘာျဖစ္လို႔ သူ႔ဆီသြားေဆာ့ရတာလဲ”
“ကိုထြန္းက သနားလို႔ သြားျပီး ဒန္းလႊဲေပးတာပါ”
“ေနာက္ မသနားနဲ႔”
အဖိုးႏွင့္ အဖြားသည္ ခြဲခါနီး မ်က္ေစာင္း အျပန္အလွန္ ထိုးလိုက္ၾကေလသည္။ သို႔ေသာ္ မ်က္ေစာင္းကား ေတာက္ေလာင္ေသာ မ်က္ေစာင္း မဟုတ္၊ ၀တ္ေက် တန္းေက် မ်က္ေစာင္းသာလွ်င္ ျဖစ္ေလသည္။
အဖိုးႏွင့္ အဖြားအို ခြဲခြာၾကေလသည္။
အဖိုးသည္ ေျမးမငယ္ကို လက္ကဆြဲလ်က္ ေအာင္ဆန္းကြ်န္းမွ ေျမပေဒသာကြ်န္း၊ ေျမပေဒသာကြ်န္းမွ ဗဟန္းသို႔။
အဖြားသည္ ေျမး ေကာင္ကေလးကို လက္ကဆြဲလ်က္ ေအာင္ဆန္းကြ်န္းမွ ဖိုးစိန္လမ္းထိပ္၊ ဖိုးစိန္လမ္းထိပ္မွ ဦးထြန္းျမတ္လမ္းသို႔။
သူတို႔ စိတ္ထဲတြင္ မြန္းမတည့္မီက ပြင့္ခဲ့ေသာ အခ်စ္ မရွိေတာ့ျပီ။
ေနသည္ လံုး၀ ၀င္သြားေပျပီ။ ေန၀င္ခ်ိန္သည္လည္း သာယာ လွေပ၏။ အဖိုးအို၏ ေဘးမွ လိုက္ပါလာေသာ ေျမးငယ္မကေလး လွလွေထြးသည္ အဖိုးအို၏ ေန၀င္ခ်ိန္အခ်စ္တည္း။
လူ႔ဘ၀ႏွင့္ အခ်စ္ကား သံုးပန္လွ ပန္းႏွင့္ တူ၏။ မြန္းမတည့္မီ ျဖဴေဖြးေနသည္။ မြန္းလႊဲေတာ့ ပန္းေရာင္ ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ျဖစ္လာသည္။ ေန၀င္ခ်ိန္မွာကား ေသြးကဲ့သို႔ နီရဲလ်က္။