ဟိုးေရွးေရွးက ေက်ာက္ဆစ္ထုသမားတစ္ေယာက္သည္ သူ႔ဘဝကို အၿမဲမေက်မနပ္ ျဖစ္ေနရွာသည္။ သူ ထုဆစ္လိုက္သည့္ ေက်ာက္႐ုပ္တုေလးမ်ားကို လူေတြက ခ်ီးမြမ္းၾကေသာ္လည္း သူက ေက်ာက္ဆစ္သမားဘဝ သံုးစားမရဟု ထင္ေနသည္။
တစ္ေန႔တြင္ သူသည္ သူေဌးႀကီးအိမ္ေရွ႕ကို ျဖတ္သြားရင္းက ကုန္သည္မ်ား ဝင္ထြက္ကာ ေရာင္းဝယ္ ေဖာက္ကားေနသည္ကို ျမင္လုိက္ရသျဖင့္ အားက်ကာ “ကုန္သည္ႀကီး ျဖစ္ခ်င္လိုက္တာ” ဟု ဆုေတာင္း လိုက္သည္။
အံ့ၾသစရာ ေကာင္းသည္မွာ သူသည္ ခ်က္ခ်င္းလိုပင္ ကုန္သည္ႀကီးတစ္ေယာက္ျဖစ္သြားသည္။ သူ႔ဘဝတစ္ ေလွ်ာက္လံုး မစားဘူးသည္မ်ားစား၊ မသြားဘူးသည့္ ေနရာေတြသြားပစ္လိုက္သည္။
တစ္ေန႔တြင္ သူသည္ အရာရွိႀကီးတစ္ေယာက္အိမ္ကို ေရာက္ျပန္သည္။ ထိုအရာရွိႀကီးကို ေသနတ္ကိုင္ေတြက ေစာင့္ေရွာက္ေနၾကသည္။ သူထြက္လာလွ်င္ အေလးျပဳၾကသည္။ အရာရွိႀကီး၏ ၾသဇာႏွင့္ အာဏာရွိပံုကို ၾကည့္ၿပီး ကုန္သည္က “အရာရွိႀကီးျဖစ္ခ်င္လိုက္တာ” ဟု ေျပာလိုက္သည္။
သူသည္ ခ်က္ခ်င္းပင္ အဆင့္ျမင့္အရာရွိႀကီးတစ္ဦး ျဖစ္သြားျပန္သည္။ သူသည္ ဟိုလူကို ေငါက္၊ သည္လူကို ေျခာက္ႏွင့္ ၾသဇာအာဏာရွိရပံုကို ၾကည္ႏူးသာယာေနမိသည္။ သူအျပင္ထြက္လွ်င္ လက္နက္ကိုင္ေတြက ေဘးတြင္ ၿခံရံၿပီး ပါလာသည္။ လူေတြက သူ႔ကို ေမာ္မၾကည့္ရဲသည့္ဘဝကို သူသာယာေနမိသည္။
တစ္ေန႔တြင္ သူသည္ အျပင္ဘက္ထြက္ထိုင္ေနရာ ေနကပူလြန္းေသာေၾကာင့္ ထီးမိုးခိုင္းသည္။ ထီးမိုးလည္း အပူရွိန္ကမေလွ်ာ့သျဖင့္ ေနကိုေဒါသထြက္မိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေနမင္းႀကီးက စြမ္းအားႀကီးလွပါလားဟုထင္ကာ “ေနမင္းႀကီးျဖစ္ခ်င္လိုက္တာ” ဟုေတာင့္တလိုက္ျပန္သည္။
သူက ခ်က္ခ်င္းေနမင္းႀကီး ျဖစ္သြားျပန္သည္။ အပူဒဏ္ကို လူတိုင္းခံစားေစရန္ ျပင္းထန္ေသာ အပူရွိန္ကို ထုတ္လႊတ္ၿပီး သူ႔စြမ္းအားကို သေဘာက်ေနမိသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ မိုးတိမ္က ေရာက္လာၿပီး သူ႔ကိုဖံုးကြယ္ လိုက္သည္။ မိုးတိမ္ေအာက္ကိုေရာက္သြားလွ်င္ သူ႔အစြမ္းေတြ ေပ်ာက္သြားမွန္းသိေသာေၾကာင့္ “မိုးတိမ္ျဖစ္ရင္ ေကာင္းမယ္” ဟုစိတ္ကူးလိုက္မိျပန္သည္။
သူသည္ မိုးတိမ္ျဖစ္သြားျပန္သည္။ မိုးတိမ္ဘဝ ေလာကကို ေအာင္လုပ္ကာ က်ီစားေနေသာ္လည္း သူ႔ကို ေလျပင္းတိုးေဝွ႔လိုက္သည့္အခါတြင္ လြင့္ပ်ယ္ ထြက္ေျပးရျပန္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ “ေလျဖစ္ခ်င္လိုက္တာ” ဟု ဆိုျပန္သည္။
ေလဘဝတြင္လည္း အရာရာကို လြင့္ထြက္ေအာင္ လိုက္လုပ္ၾကည့္ၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္ေနသည္။ သို႔ေသာ္ ေက်ာက္ေဆာင္တစ္ခုကို သူ႔အစြမ္းျဖင့္ မႈတ္ထုတ္ေသာ္လည္း ေက်ာက္ေဆာင္ကမၿဖံဳဘဲ ႀကံ့ႀကံ့ခံေနသည္။
“ေက်ာက္ေဆာင္ႀကီးက အစြမ္းထက္လိုက္တာ။ ေက်ာက္ေဆာင္ႀကီးျဖစ္ရင္ ေကာင္းမယ္” ဟုစိတ္ကူးလိုက္ သည္။ သူေက်ာက္ေဆာင္ႀကီးျဖစ္သြားသည္။ သူသည္ ေလဒဏ္မိုးဒဏ္ကို အံတုၿပီး ႀကံ့ႀကံခံေနရသည္ကို ေက်နပ္ပီတိျဖစ္ေနသည္။
ထိုအခ်ိန္တြင္ သူ႔ကိုယ္ကို ထု႐ိုက္သလို ခံစားလိုက္ရသည္။ ေက်ာက္ေဆာင္ကို လူတစ္ေယာက္က တူမ်ား၊ တူရြင္းမ်ားျဖင့္ ႐ိုက္ခြဲကာ ထုႏွက္ေနသည္။ လူသားက သူလိုခ်င္သည့္အေနအထားကိုရသည့္အခါ ေက်ာက္တံုးကို ထမ္းသြားသည္။
“အို … စြမ္းအားရွိလွတဲ့လူသား။ ေက်ာက္ေဆာင္ႀကီးကို ပဲ့သြားေအာင္ လုပ္ႏိုင္ပါလား” ေရရြတ္လိုက္သည္။ သူက ထိုသူကို ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္လိုက္သည္။ ေက်ာက္ေဆာင္ႀကီးကို ဖဲ့ထုတ္ႏိုင္စြမ္းရွိသူမွာ သူကိုယ္တိုင္ ျဖစ္ေနမွန္း အံ့အားသင့္စရာ ေတြ႔လိုက္ရပါသည္။