Nalalapit na ang aking pagakyat sa entablado at ni konting kaba ay hindi dumadapo sa aking dibdib.
Litrato
Lubos akong nagpapasalamat sa aking pamilya at lalong lalo na sa aking Lola na araw araw ay palagi kaming inaalagaan. Hindi ko man maiparamdam sa kanila na mahal na mahal ko sila pero sa aking kalooban, palagi silang nandyan at palagi ko rin sila iniisip.
Sila ang ginagawa kong inspirasyon at walang nang ibang taong makapagbabago ng aking isipan. Sana sa pagdating ng araw ng aking pagtungtong sa entablado ay sorpresahin ako ng aking ina na nasa ibang bansa pero hindi muna ako aasa doon dahil baka sumama ulet ang aking loob.
