สวัสดี เพื่อนๆทางsteemit ทุกท่านครับ. 
วันนี้ผมจะมาเล่าบัรยากาตตอนไปชิมลิ้มรดชาตปาแคมหนองบวกกับการปี้งลูกชี้นและบัรยากาตที่นั้นครับ. หลายวันมาแล้วที่พวกเราได้รวมตัวกันอย่างคบพีมเพาะว่าพี่น้องเราไม่ว่าจะทำอะไรจะไปที่ไหนเรากอไม่เคยทอดที่งกันในยามลำบากเรากอช่วยกัน ไม่มีใครคนใดคนนื่งทอดที่งหลือไม่มีใครคนใดจะไม่ช่วยเหลือกันเลยในยามทุกลำบาก นี้ละครับเพื่อน การมีน้ำใจ การอยู่ร่วมกันของพี่น้องเรา มีอะไรก่อแบ่งเบาพาละช่วยเหลือชื่งกันและกัน เพาะเราคือพี่น้องกันไปจนตาย.
นานๆทีครับเพื่อนๆ ที่เราได้มาจิบเบียเย็นกับบัรยากาตดีแบบนี้ร่วมกัน เพาะต่างคนต่างก่อมีหน้าที่ต้องไปทำ อีกคนกอยังเรียนไม่จบ อีกคนกอต้องจากบ้านไปแดนไก เพื่อหาเงินล้ๅงพ่อแม่ กอเพาะความจนนิละครับ ที่ทำให้บางคนในยาตพี่น้องผมต้องไปทำงารที่ กทม ชื่งมันไกจากบ้านผมหลายร้อยกิโลเลยทีเดียว แต่เขาก่อไม่เคยท้อสักครั้ง เพาะว่าเขาต้องดิ้นรนเพื่อคอบคัวได้อยู่กินสะบาย คิดไปกอสงสารกันอะครับ แต่กอไม่เป็นรัยเนาะ เพาะว่าวักวันเขาต้องหาเงินได้แล้วกับมาหาพ่อแม่เขาอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุก.
เพื่อนรู้มั้ยว่า การที่เราได้มีโอกาตน้อยนิดที่ได้มากินมาพูตคุยด้วยกันแบบนี้มันหาโอกาตได้ไม่มาก เพาะ ต่างคนต่างมีหน้าที่ของตน การได้กับบ้านนั้นมันเป็นเวลาอันสั้นๆ แต่มันยี่งใหย่กับคนไกบ้านคนนื่ง เพาะปีนื่งเขาจะกับบ้านเพียงครั้งเดียว เพาะถ้ากับบ้านบ่อยๆกอไม่มีเงินค่าลด.
นั้นละครับเพื่อน ผมจื่งพูตว่าเวลานั้นมันเป็นสี่งที่มีค่ามาก ดั่งนั้นเราควนจะใช้มันให้เกีดประโหยตให้คุ้มค่ามากที่สุด.
ยังไงกอฝากไว้เท่านี้ละครับเพื่อนๆ วันน้าผมจะมาเล่าเรื่องราวดีๆให้เพื่อนๆได้ฟังกันอีกนะครับ.
ยังไงก่อช่วยโหวต เพื่อเป็นกำลังใจให้กับผมด้วยนะครับ.
ขอบคุณมากๆครับ.
I love steemit.
By:andy2.
