สวัสดีค่ะเพื่อนๆ ชาว Steemians ทุกท่าน
สบายดี.... วันพฤหัสบดีที่ 28 ก.พ.62 กลับมาพบกันอีกแว้ววว.... วันเน้.... วันสิ้นเดือนหรือวันเงินเดือนออก ตามห้างร้านก็คงจะคึกคักเงินสะพัดกันน่าดู ส่วนบัวไม่มีเงินเดือนจร้าาา.... จะสิ้นเดือนหรือต้นเดือนก็เหมือนกันหมดทุกวัน การประกวดของทาง 
เป็นภาพเมืองที่มีความศิวิไลซ์ เป็นประเทศที่ไม่ใหญ่แต่มีความเจริญรุ่งเรืองในทุกๆ ด้าน ไม่ว่าจะเป็นด้านเศรษฐกิจ ด้านการศึกษา ด้านคุณภาพชีวิตประชากร และด้านวัฒนธรรม นั่นก็คือประเทศสิงคโปร์นั่นเองล่ะคร้าาาา....
ภาพเซ็ตเน้.... คุณสามีถ่ายไว้เมื่อ 6 ปีที่แล้ว ครั้งที่พาบัวไปเที่ยวประเทศสิงคโปร์เป็นครั้งแรก ไปครั้งแรกยอมรับเลยว่าทำตัวเหมือนบ้านนอกเข้ากรุงขนาดแท้ คือเห็นอะไรก็ตื่นเต้น เห็นอะไรก็ว้าวววว....ไปหมด ด้วยความที่ไม่เคยไปเที่ยวต่างประเทศ และไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีโอกาสได้ไปเที่ยวสถานที่ไกลๆ และสวยงาม มีความเป็นระเบียบเรียบร้อย คือเป็นเมืองใหญ่ที่สงบอ่ะ ถึงแม้ว่าจะมีตึกรามบ้านช่องที่สูงเสียดฟ้า แต่เมืองเขาไม่ขาดแคลนต้นไม้เลย มีความอุดมสมบูรณ์ มีความเขียวขจี มองไปทางไหนก็สดชื่น สบายตา
ประเทศสิงคโปร์ บัวว่าเป็นแหล่งรวมรถหรูหราไว้เยอะที่สุดประเทศหนึงด้วย แหม่!!!.... อยากลองไปนั่งรถเปิดประทุนกินลมชมวิวรอบเมืองจริงๆ คงจะฟินน่าดู
ปีที่บัวไปเที่ยวก็จะเป็นช่วงต้นปี ปีนั้นเป็นปีม้า ตามถนนหนทางก็จะประดับด้วยม้าที่ดูลักษณะเหมือนกำลังวิ่งห้อ หรือวิ่งเต็มเหยียด เต็มที่ ก็สวยงามดีค่ะ
ตอนนั้นบัวเดินทั้งวันเลยค่ะ โดยเฉพาะแถวย่านไชน่าทาวน์ คุณสามีก็ถ่ายรูปไป ส่วนบัวก็เดินชมเมืองไปค่ะ เมื่อก่อนไม่ค่อยชอบถ่ายรูปสักเท่าไหร่ แถวย่านไชน่าทาวน์เป็นอีกจุดหนึงที่บัวชอบเดินมาก นอกจากจะมีร้านอาหาร และมีร้านขายของที่ระลึกมากมาย แล้วยังมีวัดจีนสวยๆ ให้ได้เดินชมกันทั้งวันเลย
เมื่อชมวัดจีนแล้ว ก็เข้าไปในตลาดถนนคนเดินไชน่าทาวน์ ซึ่งการเดินทางมาง่ายมากๆ เพราะอยู่ที่หน้าทางออกสถานีรถไฟใต้ดิน Chinatown Station เลย คนมันเยอะอาจจะมองไม่เห็นสินค้า ไชน่าทาวน์เป็นแหล่งรวมช้อปปิ้งยอดนิยม ในการซื้อหาของฝากของที่ระลึกต่างๆ เช่น ช็อกโกแลต เสื้อยืด พวงกุญแจ โดยสินค้ามีจะมีราคาถูกมากพร้อมกับโปรโมชั่นต่างๆ และยังมีของฝากแบบที่เป็นสไตล์จีน เช่น พู่กัน ภาพวาด พัด ร่ม ชา และสมุนไพรจีนต่างๆ รวมทั้งของฝากชื่อดังของสิงคโปร์อีกด้วย นั่นก็คือ หมูแผ่น นั่นเอง ซึ่งบัวเห็นแต่ละร้านลูกค้านแน่นร้านมากๆ
ภาพเน้.... น่าจะประมาณสภากาแฟบ้านเราอ่ะนะ เป็นแหล่งพบปะสังสรรค์เพื่อนฝูงรุ่นราวคราวเดียวกัน มานั่นเม้าท์มอยหอยสังข์ เล่นหมากฮอสลับสมอง ประลองปัญญา
วันนั้นเดินทั้งวันจริงๆ ได้นั่งรถไฟแค่แป๊ปเดียว จากนั้นก็เดิน.... และก็เดินค่ะ เมื่อก่อนบัวสงสัยว่าทำไมฝรั่งเขาชอบแบกเป้ แล้วเดินเที่ยวตามสถานที่ต่างๆ แล้วก็ถ่ายรูปไปด้วย บัวคิดว่า เฮ้ย!!!!.... แค่เดินตัวเปล่าก็เหนื่อยแล้วป่ะ ยังจะต้องแบกเป้อีก..... มันใช่หราาา เพราะมีประสบการณ์ตรงค่ะ ตอนเด็กๆ บ้านจะห่างจากไร่ประมาณ 10 กิโลเมตร แล้วเราต้องเดินอย่างเดียวไม่มีรถ สมัยก่อนมีแต่วัวเทียมเกวียน แล้วบ้านบัวก็มีอะไรคะ มีแค่ขาค่ะ ก็ต้องเดินไปไร่แต่เช้า เดินไม่ใช่เดินตัวเปล่านะคะ ต้องสะพายถุงย่ามใบใหญ่ที่ใส่ข้าวสารบ้าง อาหารบ้าง ด้วยความเป็นเด็กบัวก็เดินไปบ่นไป กว่าจะถึงไร่หอบแทบตาย พอเริ่มคบกับสามีภาพเก่าสมัยเด็กๆ มันซ้อนขึ้นมาในสมองเล้ย.... คือเดินจริงเดินจังไปไหมอ่ะ เดินทั้งวันก็เลยแวะเติมพลังก่อนที่จะเดินกันต่อ
ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่ให้กันเสมอมา
แล้วเจอกันโพสต์หน้าจ้า เลิฟนะยู้วววว....
