เมื่อภาวะซึมเศร้าอยู่เหนื่อการควบคุม


จริงอยู่ที่ใครๆอาจหมายรวมว่าภาวะซึมเศร้าเป็นอะไรที่เข้าถึงยาก หรือแม้แต่เป็นเรื่องไร้สาระที่คิดฆ่าตัวตาย

ไม่เคยประสบเจอ จึงไม่รู้ถึงความทรมาน!

หลายๆคนคงเป็นเพียงแค่รู้สึกเสียใจกับบางเรื่องที่เกิดขึ้นกับชีวิต เช่น อกหัก สอบตก ตกงาน หรืออะไรก็ตาม ที่พอเป็นเรื่องบั่นทอนจิตใจ

แค่เวลาผ่านไปไม่กี่วัน ร่างกายและสมองก็กลับมาเป็นปกติธรรมดาเหมือนเดิม

แต่ไม่ใช่สำหรับใครที่พบกับภาวะจิตใจบั่นทอน เสียใจ เศร้าใจ จนถึงขั้นเรื้อรัง

และสุดท้ายก็ต้องประสบกับโรคที่เรียกว่า "ซึมเศร้า"

จริงๆแล้ว แค่ความเสียใจไม่กี่วัน อาจจะไม่เรียกว่าโรคซึมเศร้า แต่มันมักจะเกิดขึ้นเมื่อความเสียใจเหล่านั้น เริ่มครอบงำชีวิตประจำวันเป็นเดือนๆ จนบางที ในความคิดวนเวียนอยู่กับเรื่องเหล่านั้น

โดยเฉพาะก่อนนอน มักคิดไม่ตก ไม่หลุดพ้น คิดซ้ำๆ จนไม่มีทางแก้ และสุดท้ายคือนอนไม่หลับยันเช้า

สภาวะดังกล่าวจึงเรียกได้ว่า อาจเป็นโรคซึมเศร้าในขั้นแรก และยังพอมีทางออก หากได้รับการรักษาก่อนที่มันจะเรื้อรัง จนเซลส์ในสมองทำงานผิดปรกติ

มีหลายคนที่ยังไม่ยอมสภาวะซึมเศร้า เพราะไม่เชื่อว่าตนเองเป็น บวกกับตัวโรคของมันเอง จึงยากที่จะยอมรับได้

สาเหตุอย่างหนึ่ง ที่ผู้ป่วยไม่ยอมรับก็คือ กลัวการพบหมอ หนำซ้ำกลัวว่าจะเข้าค่ายสภาวะซึมเศร้า ทั้งๆที่เป็นโรคนี้อยู่แล้ว

ซึ่งส่วนใหญ่แล้ว รู้ว่าตนเองเป็น แต่เพียงไม่ยอมรับความจริงเท่านั้น ไม่อยากกินยา ไม่อยากเข้าโรงพยาบาล เพราะเซลส์ในสมองมันติดลบ จึงคิดในแง่ลบไปหมด

ด้วยเหตุนี้ คนที่เป็นโรคนี้ จึงมีโลกที่มืดมนไปหมด แม้จะได้คำปลอบใจที่ดีแค่ไหนก็ตาม ทางกลับกัน สิ่งที่ดีเหล่านั้นกลับเป็นสิ่งที่ไร้ค่า และหนำซ้ำมันไม่ช่วยอะไรให้ดีขึ้นเลย

คนที่เป็นโรคนี้ จึงจมอยู่กับกับการกล่าวโทษว่าร้ายตนเองอยู่ซ้ำ จนไม่เห็นข้อดีในตนเอง และยังคิดว่า จะดีกว่าถ้าได้จากโลกนี้ไปอย่างเงียบๆ

ดังนั้นสภาวะซึมเศร้า จึงเป็นโรคที่น่าเป็นห่วงไม่น้อยกว่าโรคมะเร็งหรือหัวใจเลย

เพียงแต่มันไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดทางกายภาพ แต่หากทางด้านจิตใจถึงขั้นระยะสุดท้ายคือ ฆ่าตัวตาย

ซึ่งผลลับมันไม่ต่างกันเลย เราจึงต้องยิ่งเข้าใจกลุ่มคนเหล่านี้มากขึ้น