❤️ สวัสดีคะ เพื่อน ๆ ชาว Steemian ที่น่ารักทุกท่าน
Hello everyone, Steemian friends.❤️
〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰
สำหรับช่วงนี้ก็มีเรื่องให้กวนใจในสมองสักนิด แต่ไม่ถึงกับคำว่าเครียดและก็พยายามใช้สติในการแก้ปัญหา น้อยมากที่จะเอาอารมณ์ส่วนตัวมาแก้ไขปัญหา (ถ้าพูดไม่รู้เรื่องกันจริง ๆ) คือร้านกาแฟของเราได้เช้าพื้นที่ห้างร้านในการค้าขาย แต่ปัญหามีอยู่ว่าเมื่อสองเดือนก่อนผู้จัดการในการเช้าพื้นที่ ได้เปิดให้อีก 1 บุคคลเช้าพื้นที่ในกาค้าขายประเภทอาหาร เราก็ดีใจนะมีเพื่อนขายของอย่างน้อยลูกค้าที่มาก็จะได้ไม่บ่นว่าหิวเพราะร้านของเราขายแต่ประเภทเครื่องดื่ม แต่ปัญหามีอยู่ว่าเขากับเอาพวกเครื่องดื่มมาขายด้วยสิ มันจึงทำให้ร้านเรามีรายรับน้อยลงกว่าเดิมไปถึงครึ่ง เอาไงละทีนี้เราก็ต้องควักเงินสำรองของเราเพื่อนเอาไปบริหารร้าน คือค่าเช่าร้าน ค่าไฟ และลูกน้องของเรา เมื่อปัญหาเกิดขึ้นแบบนี้ (เรียกง่าย ๆ คือขาดทุน) เราจะทำยังไง?
แต่ก่อนเราก็ทำงานเป็นลูกจ้างคนหนึ่งคะ ไม่ได้ร่ำรวยมาจากไหน พ่อ แม่ ก็ไม่ได้มีเงินอะไรมากมาย พูดตรง ๆ ทุกอย่างที่ทำเกิดจากน้ำพักน้ำแรงของเราเอง และการที่ได้มาบรรจุเป็นข้าราชการก็เพราะความพยายามของตัวเราเอง ที่เตือนตัวเองเสมอว่าคนเราเกิดมาต้นทุนไม่เท่ากัน ดังนั้นเราต้นทุนน้อยเราจึงต้องพยายามให้มากกว่าคนอื่น เราจึงอ่านหนังสือหนัก ถ้าหากจะทำอะไรสักอย่างทำแค่ผลัดวันประกันพรุ่ง แต่ฝันไปซะไกล บอกเลยไม่ต้องฝันให้เสียเวลาคะ เพราะมันไม่มีทางที่จะเป็นจริงได้ ถ้าใจของเรามีแต่จะคิดว่าค่อยวันหลังละกัน ก่อนที่จะมาบรรจุเป็นข้าราชการ เราก็ได้สะสมเงินที่ทำงานจากการเคยเป็นลูกจ้างมาก่อนละลาออกมาเปิดร้านกาแฟด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง
เป็นคนไม่ได้เก่งเรื่องกาแฟคะ แต่เป็นคนมีความพยายามอยากจะรู้ ถ้าได้ทำอะไรสักอย่าง ถึงขั้นนั่งดูคลิปการทำกาแฟแต่ละประเภท ตีสอง ตีสาม ก็ยังไม่นอน แล้วหัดลองทำเอง ชิมเอง ให้คนอื่นชิมบ้าง ปรับปรุงสูตรอยู่เสมอเพื่อให้ได้รสชาติให้ออกมาดีที่สุด บางวันนี้ทำเอาหัวใจสั่นเพราะทานมากเกินไป แรก ๆ เพื่อน ๆ ที่ทำงานก็มาช่วยอุดหนุน หลัง ๆ มาร้านเราเริ่มนิ่งเพราะมีทั้งลูกค้าขาจร และขาประจำ
สำหรับช่วงนี้ คือประเด็น เมื่อมีแม่ค้ามาเปิดขายประเภทที่เหมือนกับเรา และปัญหาเกิดขึ้นเราจึงได้แจ้งปัญหานั้นให้ผู้จัดการฟัง เราไม่ได้มีปัญหานะ ลูกค้าซื้อของกินอีกร้านแต่มานั่งร้านเราไม่ซื้อของเรา เราก็ไม่เคยบ่นคือเฉย ๆ เราเลยแจ้งกับผู้จัดการที่ให้เช่าพื้นที่ว่าช่วยไปคุยกับแม่ค้าให้ได้หรือไม่ว่าไม่ให้ขายของประเภทเครื่องดื่ม ส่วนจะขายของกินประเภทอะไรเราไม่ว่า แต่เหมือนเขาจะไม่พอใจละสิ แต่เขาไม่ได้พูดกับเรานะ แต่ไปโวยวายกับลูกน้องของเรา (ยังงงว่า ทำไมไม่คุยกับเรา พูดกับลูกน้องของเราจะแก้ไขอะไรได้) พอเจอเราก็ไม่กล้าพูด คือบอกตรง ๆ เลย คะ เป็นคนไม่ค่อยกลัวอะไรมีปัญหาอะไรพูดกันตรง ๆ แลกเปลี่ยนข้อคิดเห็นกันได้ เพราะตัวเราเองก็ก็รับฟังความคิดเห็นคนอื่นเหมือนกัน ว่ามันเกิดจากอะไร แก้ไขกันแบบไหน แต่ปัญหาเล่นพูดแต่ชีวิตตัวเองต้องมีภาระ ไม่ขายน้ำร้านจะอยู่รอดยังไง เอิมมมมม ตอนแรกที่คุณมาขาย ก็ขายแต่ลูกชิ้นนะที่ตกลงกันพอเห็นไม่พูดก็เอามาขายไปซะไกลเลย แล้วร้านฉันละ จะมาบอกว่าเรามีงานทำจะไปรู้อะไร บอกตรง ๆ คะ ทุกคนมีภาระเท่ากันหมดแต่เขาไม่ได้เอามาพูดให้คนอื่นรับรู้ เพราะมันเป็นเรื่องที่เขาต้องรับผิดชอบ พูดไปได้อะไร เขาก็ไม่ได้ช่วยอะไรเราได้ บางคนอาจเอาไปนินทาด้วยซ้ำ มีคนชอบมันก็ต้องมีคนเกียจเป็นเรื่องธรรมดา ดังนั้น การที่เราให้เกียรแม่ค้าคนนี้คือเราสามารถที่จะขายของเหมือนเขาได้ แต่ไม่ทำ เพราะเรายังให้เกียรติเขาอยู่ แล้วบอกเราว่ามีอะไรทำไมไม่คุยกันสองคน คือ การที่เราเช่าพื้นที่ของร้านแล้วไปคุยกันสองคนมันไม่ใช่เรื่อไหม ทำอะไรเราก็ต้องแจ้งให้ผู้จัดการรับทราบ การทำอะไรไม่บอกเขามันก็เหมือนการเดินข้ามหัวเขาอะคะ ทำไรก็มันก็ต้องคุยกันทั้งสามฝ่ายเพื่อให้เกิดความเข้าใจที่ตรงกัน สำหรับแม่ค้ารายนี้ก็ไม่สนโลกเลยสนแค่ตัวเองแถมไม่มีช่องว่างให้คุยเอาซะเลย ถ้าเป็นแบบนี้จะคุยกันรู้เรื่องได้ยังไง อาทิตย์นี้คงได้กลับบ้านไปเครียปัญหาพวกนี้ละคะ สำหรับการตกลงจะเป็นยังไงต่อค่อยว่ากันอีกที เฮ้อออออ ยาว ๆ ได้มั้ยเนี่ย
🌳 สุดท้ายนี้ ต้องขอขอบคุณ Steemit
ที่ทำให้เรามีพื้นที่แชร์ประสบการณ์ดี ๆ
ขอบคุณสำหรับผู้ติดตามเข้ามาให้กำลังใจ
และขอบคุณสำหรับการโหวตด้วยคะ 🌳
🌺 Thank you for the followers and all the encouragement
and most of all thank you for the votes. 🌺
สำหรับเพื่อน ๆ ที่เข้ามาอ่านกำลังสนใจหรือสนใจแล้วแต่ยังสมัครไม่เป็นให้ดูลิงค์ของคุณ 
