เดินทางมาทำธุระต่างจังหวัดแถบชายแดน 2-3 วัน ยังไม่มีจังหวะที่จะเขียน แบบยาวเท่าไหร่
ช่วงบ่ายมีเบรคสั้นๆ เลยตระเวนหาร้านกาแฟเงียบๆ เพื่อนั่งพัก ( หลบร้อน ) พอได้เครื่ิองดื่มเย็นๆหอมๆ บวกกับแอร์เย็นฉ่ำ อัดลงมาที่ตัว
ต่อมนักเขียนสมัครเล่นเริ่มทำงาน มีแรงหยิบมือถือขึ้นมาเพื่อบันทึก เขียน blog นี้
ระหว่างที่นั่งจิบกาแฟ และเปิดอ่านบทความของเพื่อนๆพี่ๆ #thai เพลินๆ
ก็ไปสะดุดใจกับโพสต์หนึ่งของพี่
ที่ว่าด้วยการ 'ขอบคุณความจน...'
อ่านแล้วค่อนข้าง 'อิน' กับเรื่องราวนี้
เพราะชีวิต ก็เจออะไรที่ หนักหนา มาพอสมควรเหมือนกัน
แต่ คงต้องไปนั่งเรียบเรียงสักพักใหญ่ ถึงจะสรุปใจความ
ในมุมที่ผู้อ่านจะได้รับประโยชน์
วันนี้เวลาจำกัด เลยจะแชร์เรื่องอื่นแทนก่อน แต่ก็ยังเกี่ยวข้องกับประเด็นนี้อยู่
เพราะระหว่างที่อ่านบทความเรื่องการ ขอบคุณความจน ของคุณพี่
ผมก็สังเกตเห็นเด็กชนเผ่ากลุ่มนี้...อยู่ฝั่งตรงข้ามกับที่ๆผมนั่งจิบกาแฟอยู่
เด็กๆกำลังสนุกสนาน ตื่นเต้นกับการเล่น ลิฟท์ , บันไดเลื่อน ( คนหนึ่งลงลิฟท์ อีกคงลงบันได ดูว่าใครจะถึงก่อน ขึ้น/ลง หลายรอบ เพื่อพิสูจน์ 555 )
ซึ่ง ลิฟท์ กับ บันไดเลื่อน ก็เป็นสิ่งชินตา/ของธรรมดา สำหรับคนเมืองส่วนใหญ่
แต่ด้วยแววตา รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ เฮฮา ของเด็กกลุ่มนี้ที่ผมเห็น
ทำให้ผมกลับมามอง ย้อนดูตัวเอง...
ว่าที่เรา มี และ เป็น อยู่ แม้ไม่เลิศหรู มากมาย
แต่มันมีค่า และมีความหมายขนาดไหน...
ดีแค่ไหนแล้วสำหรับเรา
อยากกินก็ได้กิน อยากพักก็ได้พัก อยากท่องเที่ยวเดินทางไปไหนก็ทำได้
มีโอกาส และสิ่งอำนวยความสะดวกอยู่รอบตัว
แต่บางครั้ง กลับรู้สึก ขาด หรือรู้สึกเหมือน มีไม่พอ ฯลฯ
ทั้งๆที่จริง เราควรเลียนแบบพวกเค้า
ที่มี 'ความสุข' ได้
แม้แต่กับเรื่องเล็กน้อย ง่ายๆ ธรรมดา
ไม่ต้องหวือหวา ราคาสูง ห้อมล้อมด้วยผู้คนจำนวนมาก
แต่ก็มีความสุขได้ กับสิ่งที่เป็น และมีอยู่
ไม่ว่าจะรู้ตัวหรือไม่ ขอบคุณเด็กๆ ที่ผ่านมาเตือนพี่ในเรื่องนี้
ขอบันทึกไว้..
กลับมาอ่านเมื่อไร จะได้ไม่ลืมอีก 😊
