💕สวัสดีค่ะเพื่อนๆ steemains ที่น่ารักทุกท่าน ขออภัยเพื่อนๆที่วันนี้โพสต์ตั้งสองโพสต์แหน่ะ หลังจากที่นั่งดูรูปของลูกสามแสบของแม่หมู ก็ให้รู้สึกคิดถึงความหลังขึ้นมาตามประสาคนอยู่ในวัยชราขึ้นมาซะงั้น (จริงๆก็ดูทุกวันแหละค่ะ) เลยอยากเล่า อยากรำพึงรำพรรณให้เพื่อนๆฟัง แหะ..แหะ...อย่าเพิ่งเบื่อ อย่าเพิ่งรำคาญแม่หมูเด้อจร้าาา... 💕
พอมาถึงวันนี้ เรามองย้อนกลับไปในอดีตกลับรู้สึกว่าเวลาช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน แป๊บๆลูกเล็กของแม่โตเป็นหนุ่มเป็นสาวกันแล้ว จากเมื่อก่อนนี้แม่ต้องคอยอาบน้ำ ปะแป้ง แต่งตัว หวีผม ถักเปียให้ เป็นตุ๊กตาให้แม่เล่น ตอนนี้กลายเป็นลูกสาวของแม่ต้องมาถักเปียให้แม่ซะแล้ว เด็กๆกำลังโตเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ ส่วนเรากำลังก้าวเข้าสู่วัยชราสินะคะ
หากเป็นไปได้แม่ก็อยากหยุดเวลาแห่งความสุขในวัยไร้เดียงสาไว้อย่างนั้นตลอดไป เพราะแม่รู้ว่าพอสามแสบของแม่โตขึ้น รู้จักคน รู้จักโลกมากขึ้นความสุขลองลูกจะลดลงเรื่อยๆ เป็นอัตราส่วนผกผันซะแบบนี้ แต่แม่หมูก็รู้อีกนั่นแหละว่าสามแสบของแม่เร่งวันเร่งคืนอยากโตเป็นผู้ใหญ่ซะที เพราะตอนแม่หมูเป็นเด็กก็อยากโตเป็นผู้ใหญ่ไวๆเหมือนกัน แต่พอโตขึ้นๆ ความสุขลดลงๆ ก็อยากกลับไปเป็นเด็กซะงั้น หากแต่ว่า...มีใครย้อนเวลาได้บ้างเล่า ???
เมื่อเด็กๆเริ่มโตขึ้นๆ ก็เริ่มห่างจากอกแม่ไกลออกไปทุกทีๆ มันเป็นสัจธรรมชีวิต อันนี้แม่หมูก็รู้ ลูกต้องไปมีชีวิตของตัวเอง ไปใช้ชีวิตของตัวเอง เหมือนดังนกน้อยที่เมื่อยังเล็กแม่ต้องคอยหาเหยื่อมาป้อน คอยดูแลคุ้มภัยให้ หากแต่เมื่อใดลูกนกเริ่มมีขน มีปีกแข็งแรงขึ้น รังของแม่เริ่มเล็กลงเรื่อย นกน้อยหัดบินจนปีกกล้า ก็ต้องบินออกไปผเชิญกับลมแรงที่พัดไปตามกระแสสังคมและประสบการณ์ชีวิตเข้ามาหาตัว หากปีกไม่แข็งพอลูกนกอาจร่วงหล่นสู่พื้นกลายเป็นอาหารของสัตว์อื่นไป ก็เป็นได้ แม่รักนะ แม่ห่วงนะ แต่ลูกต้องบิน
ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น แม่ยังคงเป็นแม่ของลูก ไม่มีทางเป็นอื่นไปได้ แต่แม่ทำได้เพียงประคับประคองให้ลูกน้อยของแม่ยืนด้วยขาของตัวเองให้ได้ แม่ไม่ต้องการให้ลูกของแม่น่ารักสำหรับแม่คนเดียวเท่านั้น แม่อยากให้คนอื่นๆรักลูกของแม่ด้วย เพราะลูกไม่ได้อยู่คนเดียวในสังคม ลูกต้องมีเพื่อน มีเจ้านาย มีคนรอบข้าง แม่จึงพยายามจะสอนให้ลูกเป็นคนดี ไม่ทำร้ายใคร ไม่ทำให้สังคมเดือดร้อน เมื่อวันข้างหน้าวันที่ลูกตื่นมาแล้วพบว่าแม่ไม่ได้ตื่นมายิ้มให้ลูกอีกต่อไป ลูกของแม่จะอยู่ได้อย่างมีความสุข
จะทุกข์ จะสุข ก็เพราะตัวเราเอง อย่าโทษดิน โทษฟ้า โทษชะตาลิขิต
ท้ายที่สุดนี้ แม่หมูขอขอบคุณ เพื่อนๆทุกคน ที่ติดตาม เรื่องราวของแม่หมู ขอบคุณทุกคะแนนโหวต + คอมเม้นท์ และกำลังใจที่มีให้กันเสมอมา
แม่หมูขอบคุณค่ะ @Maemoo