ฮีโร่ทั้งสองของฉัน

สวัสดีคะ เพื่อนๆชาว steemit

วันนี่เราของเล่าเรื่อง "ฮีโร่ของเรา"
ฮีโร่ของเรา คอพ่อและแม่ ตอนเด็กๆ เราเกิดมาได้ 1 เดือน พ่อเราก็เดินทางไปทำงานต่างประเทศ ไปอยู่หลายปีเลยคะ กลับมาตอนเราอายุ 6 ขวบ ซึ่งตอนเด็กๆเราค่อนข้างขี้โรค เพราะแพ้นมแม่ เลยไม่มีภูมิคุ้มกัน เราป่วยบ่อย เป็นโรคภูมิแพ้ด้วย เป็นเด็กขี้โรค นอนโรงพยาบาลทึกอาทิตย์ ตอนนั้นเราพอจำความได้ แม่อุ้มเรา นั่งรถไฟ บ้าง รถเมล์บ้างไปหาหมในตัวเมือง เพราะแม่เลี้ยงเราคนเดียว พ่อไปทำงาน ตปท. แม่ขับรถไม่เป็น ((ไม่เป็นทุกชนิดที่เป็นยานพาหนะ)) และที่สำคัญมีโรงพยาบาลนี้ที่เดียว ที่อาการเราดีขึ้น แม่เทียวอย่างนี้อยู่ 6 ปี ด้วยความที่ท่านรักเรา ท่านทำได้ทุกอย่าง เราจำได้เรากินยาจนอ้วก (ปัจจุบันทานยายากมาก มันฝังใจ) กินยาแทบจะแทนข้าว

อาการเรามาเบาลงตอนเราได้ 5 ขวบ พอเราอายุได้ 6 ขวบ พ่อเราก็กลับมา เรามารับพ่อที่สนามบิน เอาจิงๆเราจำได้ เรายืนงง ละก็คิดว่าคนนี้ใคร จนแม่บอกว่า เข้าไปกอดพ่อสิลูก เราถึงได้รู้ว่านี่คือพ่อ 5555+ พ่อเราตามใจเราทุกสิ่งงง ตอนเด็กๆเชื่อไหมคะ เราไม่เคยได้ทาน ขนมถุง น้ำอัดลม หรือ อาหารขยะเลยยยย แม่ไม่เคยให้ทาน แต่พอพ่อกลับมา พาเราไปจัดทกอย่างเลย พ่อเป็นคนค่อนข้างสมัยใหม่ แม่จะหัวโบราณนิดๆ พ่ออารมณ์ร้อน แม่ธรรมมะธรรมโมสุดๆ ซึ่งเรากะงง อยู่กันได้ยังไง เราได้นิสัยพ่อมาเต็มๆ :) แต่ที่ท่านตามใจเรา ก็เพราะท่านรักเรานั่นแหละคะ

ครอบครัวเรา ไม่ใช่คนรวย แต่พ่อแม่ ไม่เคยให้เราน้อยหน้าใคร ส่งเราเรียนโรงเรียนดีๆ ซื้อของให้ใช้ดีๆ กินดีๆ เราภูมิใจที่เราเกิดเป็นลูกท่านทั้งสอง เราพูดได้เลย พ่อแม่เราไม่เคยให้เราอายใคร ไม่เคยบังคับให้เราทำในสิ่งที่เราไม่ชอบ แต่ท่านสอนเสมอให้เราเป็นคนดี ตอนนี้พ่อแม่ยังไม่สบาย รออีกนิดนะคะลูกสาวคนนี้จะทำฝห้พ่อแม่สบาย กว่าที่พ่อแม่เคยทำให้ รักพ่อและแม่มากๆ

(มีความอยากเป็นมินนี่แต่เด็ก)

PS. เราโทรหาแม่ทุกวัน ไม่เคยมีวันไหนไม่คุยกันเลย เพื่อนๆเป็นไหมคะ เราติดแม่มากๆ มีคนเสนอให้ไปทำงาน ตปท. เราก็ไม่ไป เพราะกลัวคิดถึงแม่ 555+ เด็กน้อยติดแม่