คุณเคยรักใครสักคนไหม...คำถามสุดเกร่อ...ส่วนใหญ่น่าจะตอบว่าเคย
บางคนอาจจะเคยเจ็บปวดกับรักที่ผิดพลาดมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนด้วยซ้ำ
ฉันเองก็เป็นหนึ่งในนั้นค่ะ แต่ตอนนี้ฉันเรียนรู้แล้วว่า ฉันจะไม่ผิดพลาดเรื่องความรักอีกเพราะ...
การรักโดยไม่คาดหวังและการรักอย่างไร้เงื่อนไข ทำให้รู้จักความสุขซาบซึ้งดื่มด่ำ ไม่มีความว้าวุ่นกลัดกลุ้ม ทำให้เรากล้าที่จะรักจนหมดหัวใจ กล้าที่จะรักจนสุดความสามารถ เพราะบนเส้นทางแห่งรัก...ปราศจากความเจ็บปวดหรือผิดหวังรออยู่
ความรักทั่วไป" แม้จะยังหานิยามไม่ได้ แต่ก็ขอเรียกโดยรวมว่า "ความรัก" แล้วกัน
โดยปกติเมื่อรักชอบใคร หัวใจมักบอก สมองมักสั่ง ร่างกายก็มักทราบ มนุษย์ทุกคนรู้ดี
ใจเต้นแรง หน้าแดง มือสั่นตัวสั่น หุบยิ้มไม่ได้ คิดถึงเขาอยู่นั่น และอีกสารพัดอาการ แต่นั่นก็แค่อารมณ์ความรู้สึกเบื้องต้นของความรักอย่างผิวเผินเท่านั้น ความรักยังทำให้เราร้องไห้ทั้งที่ไม่เคยได้คุยกับเขาด้วยซ้ำไป ความรักยังผลักดันให้เราพยายามทำหลายสิ่งที่ไม่คิดจะทำมาก่อนเพื่อเขา ทั้งดูแลปรับปรุงตัวเอง หรือแม้แต่เสนอหน้าไปให้เขารู้จัก ไปใกล้ชิดเขาให้มากที่สุด ติดตามความเคลื่อนไหวทุกฝีก้าว คอยเสาะแสวงหาข้อมูลเกี่ยวกับเขาให้หมดทุกด้าน ไม่ว่าจะพี่น้อง เพื่อนฝูง อาหาร เสื้อผ้า เรียน งาน เพลง หนัง หนังสือ กีฬา ไปจนถึงคนในฝัน
เมื่อลงทุนทำขนาดนั้น...ก็ย่อมเป็นที่มาของความคาดหวังและเงื่อนไขมากมาย
ซึ่งส่วนใหญ่ความคาดหวังและเงื่อนไขทั้งหลายก็มักจะนำไปสู่ความผิดหวังเสียใจด้วยสิ
ถึงจะแค่แอบรัก แต่กล้าปฏิเสธหรือไม่ที่จะไม่ต้องการเขามาเคียงข้างหากเป็นไปได้
ถึงจะแค่แอบชอบ แต่กล้าปฏิเสธหรือไม่ที่จะไม่อยากเปิดเผยความรู้สึกในใจให้เขารู้
เพราะลึกๆ แล้วคุณเองก็กลัวผิดหวัง กลัวไม่ได้ดังใจใช่หรือไม่ความรู้สึกที่ไม่แน่ใจว่าเมื่อเขารู้ว่าเรารักแล้วเขาอาจจะดีใจหรือเสียใจก็ได้ความรู้สึกที่ไม่แน่ใจว่าเขาอาจต้องการหรือไม่ต้องการรักจากเราก็ได้ความรู้สึกไม่มั่นคงว่าเขาอาจรักหรือไม่รักเราเมื่อไหร่ก็ได้ความรู้สึกเจ็บปวดเมื่อเขาไม่เห็นคุณค่าของเราความรู้สึกรวดร้าวที่จะต้องพรากจากเขา
นั่นคือการเอาตัวเองไปผูกกับเขาและเอาเขาเข้ามาผูกกับตัวเอง
มีรักย่อมมีทุกข์...หากคาดหวัง
รักแล้วย่อมหวาดกลัว...หากตั้งเงื่อนไข
รักมากเพียงใด มิช้า...ทุกสิ่งสูญสลาย
