มีอยู่คนหนึ่งที่เหมือนเป็นทุกอย่างในชีวิต
เป็นเหมือนบ้านที่มีอ้อมกอดที่ปลอดภัย
เป็นเหมือนลมหายใจที่ไว้เติมให้กันในทุกวัน
เป็นเหมือนเพลงรักและเพลงเศร้าที่เราชอบฟัง
เป็นเหมือนของอร่อยที่เราก็ยังเลือกทานอยู่เสมอ
เป็นนาฬิกาปลุกในทุกเช้าเป็นฝันดีก่อนนอนทุกคืน
เป็นเกือบทุกอย่างที่อยู่ในชีวิตของเรา
มันก็คงแย่มากเลย
หากพรุ่งนี้เราจะไม่รักกันแล้ว
จะไม่ได้คุยกันแบบนี้อีกแล้ว
จะไม่ได้มองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่เคยมี
จะบอกรักบอกคิดถึงกันเหมือนเดิมก็ไม่ได้แล้ว
มันคงทรมานมาก หากทุกอย่างต้องจบลง
''
ไม่เลิกกันได้ไหม ? , อยู่ด้วยกันก่อนนะ ?
มันคงเป็นคำที่เจ็บปวดที่สุดและยื้อที่สุดเหมือนกัน