ทุกครั้งที่เผลอมองท้องฟ้า เรามักจะคิดถึงใครสักคนที่เรารัก

ช่วงเวลาที่เคยมีให้กัน
ภาพความฝันที่เราสองคนเคยมีร่วมกัน
คำหวานๆที่เราต่างใช้บอกรักกัน
ถ้าไม่ความจำเสื่อม ทำยังไงถึงจะลืมได้หรอ

เวลากับใจคนอะไรมันจะเปลี่ยนง่ายกว่ากันเนอะ
บางคนก็บอกว่าเวลา เพราะเวลาเดินทุกวินาที
บางคนก็บอกว่าใจคน วันนี้รักพรุ่งนี้อาจไม่รัก

เคยมั๊ย ?
รู้สึกเหมือนเวลาของตัวเองกำลังจะหมดลง
เวลาที่เรามีคนที่เรารักกำลังจะหายไปจากเรา
เวลาดีดีที่เราอยากหยุดมัน แต่เราหยุดมันไม่ได้

แม้เราจะบอกว่า เราเข้มแข็ง เราสบายมาก
เราอยู่ได้ เราไหวอยู่แล้ว เราเก่งจะตาย
สายตาที่เก็บความรู้สึกบอกว่า อย่าไป
ปากที่บอกลา ทั้งที่พูดว่า เราไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง
แต่ลึกในใจ มันคงเจ็บปางตาย

แม้ว่าเราจะเตรียมใจมากแค่ไหน
แต่พอถึงเวลาที่จะต้อง เสียคนที่เรารักไป
เรากลับยอมรับความรู้สึกนี้ไว้ไม่ได้

อยากกอดเธอเอาไว้ ..
อยากฟังเสียงหัวใจของเธอ ..
แต่เราอาจทำได้แค่ยืนมองเธอเดินจากไป

                                  ''

เจ็บกว่าโดนทิ้ง ก็คือการถอยออกมาทั้งที่ยังรัก
เจ็บกว่าที่ยังรัก คือเราไม่เคยลืมที่จะเลิกรักเขาเลย