สวัสดี เพื่อนๆ ในชุมชนไทยลาวที่รักทุกท่าน🇹🇭🇱🇦
วันนี้เกือบจะเป็นอีกวันที่ไม่ได้โพสต์อะไร หลังจากที่หายไปปฏิบัติภารกิจมา 2 วัน ความจริงตั้งใจจะโพสต์วีดีโอผ่านทาง @Dlive แต่ดูเหมือนอะไรๆ จะไม่เป็นใจ ทำให้อัพวีดีโอไม่เสร็จสักที คงอาจจะเป็นเพราะมีคนใช้บริการเยอะ เลยทำให้ล่าช้าไปบ้าง เอ้า ก็ไม่เป็นไร ในระหว่างที่รอวีดีโออัพโหลด เราก็เลยได้มีเวลาแว้บมาเขียนโพสต์ถึงเพื่อนๆ
ที่หายไป 2 วันนี้ก็เพราะเดินทางไปเยี่ยมเยียนเพื่อนๆ และประชุมธรรมกันค่ะ เห็นหน้าตาแบบนี้ ก็มีธรรมะในหัวใจเด้อค่า 😁 หน้าที่หลักๆ เลยก็คือ ขับรถ 555
🚗 โดยเริ่มเดินทางจาก
อ. ปาย—>อ. เมืองแม่ฮ่องสอน 110 กม.
แม่ฮ่องสอน —>อ. ขุนยวม 70 กม.
ขุนยวม —> อ. แม่สะเรียง 100 กม.
รวมขาไป 280 กม. (ไป-กลับ 560 กม.)
ออกเดินทางเวลา 9:30 น. ตอนเช้า ไปแวะเยี่ยมเพื่อนที่แม่ฮ่องสอน แวะกินข้าวเที่ยง เสร็จแล้วก็เดินทางยาวจนไปถึงแม่สะเรียง เวลา 17:30 น. ใช้เวลาเดินทางโดยหักเวลาเยี่ยมและพักกินข้าวรวมทั้งแวะเข้าห้องน้ำที่ปั้ม 2 ที่ประมาณ 2 ชั่วโมง รวมใช้เวลา 6 ชั่วโมง สำหรับระยะทาง 280 กิโลเมตร นี่ถือว่าอย่างช้าเลย เวลาขนาดนี้สามารถขับจากเชียงใหม่ไปเกือบจะถึงกรุงเทพเลยนะนี่ แต่หากคุณลองมาขับรถบนทางที่เป็นดอย เป็นภูเขาล้วนๆ โค้งเป็นพันกว่าโค้ง ระหว่างที่ฝนก็เป็นใจตกพรำๆ มาตลอดทางนี่ก็ถือว่าเร็วแล้วนะ
การเดินทางของเราและเพื่อนในแต่ละเดือนเพื่อไปเยี่ยมเยียนเพื่อนๆ ในต่างพื้นที่นั้น จะใช้รถของเราหรือไม่ก็รถเพื่อนที่ไปด้วยกัน แชร์ค่าน้ำมันกัน ค่าที่พักก็ออกเอง ทำด้วยใจไม่มีสปอนเซอร์สนับสนุนใดๆ ทั้งสิ้น
อ้าว!! แล้วเราจะทำไปทำไมกันนะ ไกลก็ไกล เหนื่อยก็เหนื่อย เดินทางก็ลำบาก อากาศดีๆ ฝนตกพรำๆ แบบนี้ สู้นอนอยู่บ้านให้สบายๆ ไม่ดีกว่ารึ อืมม! ก็นั่นสินะ คงเป็นเพราะเรามีความทุกข์ เพราะเรามีชะตากรรม เราจึงต้องแก้ไขและเปลี่ยนแปลงชะตากรรมนั้น และ “บุญ” จึงเป็นสิ่งสำคัญสำหรับเรา บุญที่ยิ่งใหญ่ ก็คือบุญจากการให้ธรรมะแก่ผู้คนทั้งหลาย ขากลับเจอแลนด์สไลด์ทับถนนอีก แต่ด้วยบุญกุศลแห่งการทำดี ทำให้มีจังหวะดีที่ตอนเราไปถึงเค้าเคลียร์เส้นทางเสร็จเรียบร้อยแล้ว มิฉะนั้นอาจจะต้องรอกันเป็นชั่วโมงเลยทีเดียว
การช่วยเหลือให้ผู้คนในยุคสมัยนี้ ได้มีการดำเนินชีวิตบนพื้นฐานของปรัชญาธรรมที่ถูกต้อง ไม่ใช่เพียงแค่ทำให้รู้สึกดี รู้สึกสบายใจขึ้นเพียงชั่วคราวเท่านั้น แต่การดำเนินชีวิตในแต่ละวันในภาคความเป็นจริงก็ควรที่จะต้องดีขึ้นด้วย นั่นจึงจะเรียกว่าได้บุญจริงๆ
ผู้คนในยุคสมัยนี้ มักมีความศรัทธาแบบพึ่งพา ซึ่งขัดแย้งต่อคำสอนของพระพุทธเจ้า ที่ท่านได้สอนไว้ว่า “ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน” ท่านได้สอนให้เราพึ่งพาตนเองเอง แต่คนเรากลับหันไปพึ่งพาสิ่งภายนอก พระที่ท่านดังๆ เครื่องรางของขลังต่างๆ ที่เราคิดว่าดี เหล่านี้ในยุคสมัยเก่าก่อนนั้นก็ถือว่าใช่และศักดิ์สิทธิ์จริง แต่ยุคสมัยนี้ความเชื่อที่บริสุทธิ์จริงใจของเราเพื่อหวังสร้างบุญกุศล กลับกลายเป็นเหตุให้คนชั่วและมิจฉาชีพ มาอาศัยหากินบนความเชื่อความศรัทธาของเรา พวกฉวยโอกาสในคราบของผู้ทรงศีลก็มีให้เห็นมากมาย ยิ่งเดี๋ยวนี้ที่มีสื่อโซเชียลที่ฉับไว และโทรศัพท์ที่สามารถถ่ายคลิปเอามาแชร์ให้กันได้ง่าย ทำให้เราได้รับรู้ถึงความเสื่อมของผู้คนที่เป็นทาสของอวิชชา พลอยทำให้ศาสนาต้องด่างพร้อยตามไปด้วย
คำสอนที่พระพุทธองค์ทรงสั่งสอนมาแต่บรรพกาลนั้นถูกต้อง แต่ผู้คนที่จิตใจเต็มไปด้วยความโลภ ความโกรธ ความหลง เหล่านั้นทำให้คำสอนที่ดีๆ ต้องบิดเบือนและบิดเบี้ยวไปเพียงเพราะหวังในผลประโยชน์ ชื่อเสียงของตน
เพราะฉะนั้น เราจึงต้องมีสติปัญญาที่จะแยกแยะ มองทะลุให้เห็นว่าเป็นความจริงที่ถูกต้องหรือเป็นเพียงแค่ความหลอกลวงเพื่อหวังผลประโยชน์เท่านั้น
ด้วยความปรารถนาดีต่อทุกท่าน
