วันนี้ จะเขียนเรื่องที่ไม่ใช่เรื่องของตัวเอง เพียงแต่ต้องเข้าไปรับรู้ รับฟัง และได้เห็น เรื่องของเขามา
ผู้หญิงคนหนึ่ง รักและเฝ้ารอคอยการกลับมาของคนที่ตนรักอย่างภักดี
ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่วัน กี่เดือน กี่ปี ทุกนาทีของเธอมีแค่เขาคนเดียว
ทุกๆ ครั้งที่ได้พบเจอ พูดคุยกับใคร ชื่อของเขา จะต้องอยู่ในบทสนทนานั้นเสมอ
ด้วยความรัก ความคิดถึง และห่วงใย
โลกปัจจุบัน วิวัฒนาการการสื่อสารพัฒนาไปไกลมาก
ไม่ต้องเขียนจดหมาย ส่งผ่านบุรุษไปรษณีย์ เหมือนเมื่อก่อน
แค่ ยกโทรศัพท์มือถือขึ้น กดเบอร์โทร.หากัน ก็ติดต่อกันได้อย่างง่ายดายแล้ว
ถามเธอว่า ...คิดถึงแล้วทำไมไม่โทร.หาเขาล่ะ
คำตอบคือ ...กลัวเขาไม่ว่างรับสาย
กลางคืนล่ะ โทร.ไปได้ยินเสียงสักนิดก็ยังดี
คำตอบคือ ..ไม่ได้หรอกค่ะ กลัวเขาจะหลับแล้วต้องมาตื่นเพราะเราโทร.ไป
มันยากขนาดนั้นเลยเหรอคะ ชีวิต? ...
เธอเคย ...Miss call ไป ไม่เคยโทร.กลับ
เธอเคย ...ไลน์ไป เขาอ่านแต่ไม่ตอบ แม้แต่สติ๊กเกอร์สักตัว ก็ยังไม่ส่งกลับมา
คุณ ทำอย่างนั้น กับคนที่รักคุณหรือเปล่า
เธอมีความหมายกับคุณบ้างไหม
ทำไมถึงปล่อยให้เธอเผชิญกับความเหงา และการรอคอย
ถ้าไม่รักก็บอกกันไปตรงๆ ชัดเจนเลยจะดีกว่า
วันนี้โพสเพ้อเจ้อ คงไม่ว่ากันนะคะ