"สังขาร"

ชีวิตคนเกิดมาไม่เที่ยงแท้
มีเกิดแก่เจ็บตายกลายเป็นผี
แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่ตายวายชีวี
คือความดีความชั่วตัวสร้างมา

สวัสดีค่ะเพื่อนๆ วันนี้อาจจะมาในแนวแปลกๆไปสักหน่อย คือเรื่องมันเป็นอย่างนี้ค่ะ

เมื่อวานนี้ก็เป็นวันหยุดอีกวันหนึ่งเพราะต้องพาพี่ชายไปหาหมอที่อำเภอชุมแพ โดยมีลูกสาวของหลานชายเป็นคนขับรถ เราไปกัน4คนคือฉัน พี่ชาย ลูกสาวของหลานชายและลูกชายวัย7ขวบของเธอ

พี่ชายของฉันแกไม่สบายมานานเกือบปีแล้ว เริ่มแรกแกจะมีอาการปวดที่ไหล่ลงมาหาแขน ปวดเข่าทั้งสองข้าง เข่าและเท้าจะบวม จนในที่สุดก็เดินไม่ได้ หมอลงความเห็นว่าแกเป็นข้ออักเสบ หมอจึงทำการผ่าตัดเข่าทั้งสองข้าง แกรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลประมาณเดือนกว่าๆ หมอก็ให้กลับบ้านได้ โดยหมอบอกว่าถ้ามีอาการปวดตรงไหน ให้เอาน้ำแข็งประคบ และต้องทำกายภาพบำบัดทุกวัน

แกมาพักฟื้นอยู่ที่บ้าน ภรรยาก็จะช่วยทำกายภาพบำบัดตามที่หมอแนะนำทุกวัน อาการของแกก็ทรงตัว บางครั้งก็ทรุดลง จนเดินไม่ได้ เข่าบวม แถมเท้ายังบวมอีกด้วย ดังนั้นพี่ชายคนโตจึงแนะนำให้มาหาหมอคลีนิคแห่งนี้ เพราะมีคนแนะนำท่านอีกทีหนึ่ง

พอมาหาหมอที่คลีนิคแห่งนี้
อาการของแกดีขึ้น กล่าวคือก่อนที่จะมาหาหมอที่นี่ แกแทบจะเดินไม่ได้ เพราะปวดตามข้อ แถมเท้ายังบวมโตอีกด้วย พอมาหาหมอที่นี่ เพียงแค่วันสองวันแกก็เดินได้ ที่เคยบวมก็หายไป โดยหมอที่นี่จะฉีดยาให้แก1เข็มพร้อมด้วยยากิน

ในแต่ละครั้ง หมอจะจัดยาให้กิน2อาทิตย์ ซึ่งการไปหาหมอแต่ละครั้งค่าบริการ620บาท พอยาหมดแกก็จะมีอาการปวดแต่ก็ยังเดินได้อยู่ เมื่อยาหมดแกจึงต้องมาหาหมอเป็นประจำ ฉันเองก็เป็นห่วงว่าถ้าขืนเป็นอย่างนี้อยู่ นานไปกลัวว่าอาการแกจะทรุดในที่สุด เพราะยาที่แกได้รับน่าจะมีสารสเตียรอยด์หรือไม่ก็คงมีสารที่จะเป็นอันตรายต่อส่วนอื่นๆเป็นต้นว่าตับไต มันเป็นผลดีแก่ส่วนที่เจ็บปวดก็จริง แต่ผลกระทบระยะยาวล่ะ? อันนี้ฉันแค่คิดไปเอง

ฉันให้ข้อคิดกับแก แต่แกบอกว่ามันปวดมาก จึงจำเป็นต้องมารักษาที่นี่ เพราะมันเห็นผลเร็ว ถ้าไปรักษาที่โรงพยาบาลของรัฐก็ดูเหมือนอาการจะไม่ดีขึ้น แต่แกบอกว่าถ้ายาที่กินหมด คราวหน้าแกจะไปโรงพยาบาลเพื่อเจาะเลือดใหม่ว่าแกเป็นโรคอะไรกันแน่ ผลการตรวจครั้งก่อนโรครูมาตอยด์ โรคเก้าท์ก็ไม่มี

พวกเราไปถึงโรงพยายาล7โมงเช้า ผู้คนที่มานั่งรอพบหมอประมาณ10กว่าคน พอไปถึงฉันจึงยื่นบัตรประชาชนไว้จองคิว ในขณะที่นั่งรอหมออยู่นั้น ก็ได้มีชายวัย60กว่าๆมาขายล๊อตเตอรี่ ดูผู้คนให้ความสนใจกันมาก ส่วนมากจะซื้อคนละใบสองใบ

พอซื้อเสร็จต่างก็พูดคุยกันต่างๆนาๆ บ้างก็ว่าได้เลขตัวนี้มาจากนั่นจากนี่ บ้างก็ว่าได้จากความฝัน
ฉันเองไม่เคยซื้อหวยหรือล๊อตเตอรี่เลย เพราะฉันคิดว่าถ้าเหงื่อไม่ออก รับรองว่าฉันไม่มีทางได้เงินมาแน่ๆ อีกอย่างถ้าฉันซื้อแล้วบังเอิญว่ามันออกตัวนั้นจริงๆ ฉันคงจะได้เงิน แต่มันจะเป็นชนวนจุดให้ฉันมีครั้งต่อๆไป แล้วถ้าบังเอิญเลขตัวนั้นมันไม่ออกล่ะ ฉันจะไม่หมดตังค์เยอะกว่าได้ตังค์อีกหรือ? เพราะฉันคิดอย่างนี้นี่เอง ฉันจึงไม่ยอมซื้อ แต่ก็ไม่ได้ไปโต้แย้งใดๆ เพราะมันเป็นความสุขอย่างหนึ่งของคนที่ชอบ ได้หรือเสียพวกเขาก็ไม่ได้ซีเรียส...

ลุงคนที่มาขายล๊อตเตอรี่เล่าว่าที่แกพายมาขายทั้งหมดนี้ลงทุน50,000บาทในแต่ละงวด ถ้าขายหมดก็คงจะได้กำไรพอสมควร ถ้าขายไม่หมดก็อาจจะได้กำไรนิดหน่อย บางคนถึงกับได้ขายไร่ขายนาเลยทีเดียวเพราะเป็นหนี้ กล่าวคือเวลาไปรับมาขายไม่มีเงินสดก็จะเซ็นต์ไว้ พอหลายงวดเข้าหนี้สินก็เพิ่มพูน จึงต้องขายทรัพย์สมบัติที่มีเพื่อใช้หนี้ แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นอย่างนี้เสียหมด คนที่ขายล๊อตเตอรี่แล้วร่ำรวยก็มีเหมือนกัน

แกจะขับรถมอเตอร์ไซด์มาจากบ้านนอกแล้วหาที่จอดเหมาะๆ จากนั้นแกก็เดินไปขายตามจุดที่มีคนมานั่งชุมนุมกัน ซึ่งตามที่ฉันสังเกตเห็น ก็ถือว่าผู้คนให้ความสนใจและซื้อพอสมควร แกบอกว่าแกขายหมดทุกงวด มีอยู่ครั้งหนึ่งแกขายไม่หมดเหลืออยู่3ใบ แกตระเวณขายให้ใครก็ไม่มีใครซื้อ แกจึงเก็บไว้ ปรากฏว่าแกถูกรางวัลอยู่2ใบ แกทั้งพูดทั้งหัวเราะ เป็นอันว่าแกโชคดีไป

พอแกพูดจบก็มีเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น
"งวดที่แล้ว บ้านข้อยพากันถูกหวยหลายคน"
แล้วก็มีอีกเสียงหนึ่งถามกลับ
"ได้เลขตัวนี้มาจากไหน"
เสียงผู้หญิงคนนั้นจึงตอบว่า
"ก็เลขหมูป่าไง เขาหายไปวันที่23 เราก็เลยซื้อหวย
บ้านข้อยถูกหวยเกือบหมดบ้านนั่นแหละ ไม่ถูกแต่เสาไฟฟ้า"
หล่อนพูดขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะ

ฉันได้ยินพวกเขาคุยกัน ฉันก็ได้แต่นั่งหัวเราะ เพราะฉันไม่ถนัดเรื่องนี้จริงๆ สำหรับส่วนตัว ฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญมากกว่า แต่ก็นั่นแหละนะ มันขึ้นอยู่กับความเชื่อของแต่ละคนต่างหาก จึงสรุปไม่ได้ว่ามันเป็นเพราะอภินิหารย์หรือเป็นความบังเอิญกันแน่

พวกเขาพูดคุยกันอยู่เป็นเวลานาน จนถึงเวลา09.30น. หมอจึงมาทำงาน ฉันได้คิวที่4 หมอเรียกชื่อพี่ชาย ฉันจึงเดินเข้าไปด้วย ผู้คนที่มาวันนี้จะปวดเข่าแทบทุกคน นั่นคงเป็นเพราะว่าอายุเริ่มจะเยอะ ข้อต่างๆก็เสื่อมลงไปด้วย ดูๆแล้วก็ล้วนแล้วแต่เป็นชาวไร่ชาวนา

การพบหมอดูจะล่าช้าไปหน่อย เพราะหมอผู้ชายมีหน้าที่แค่ตรวจคนไข้ ส่วนหมอผู้หญิงจะเทียวเข้าไปฉีดยาในห้อง จากนั้นก็ให้คนไข้คนต่อไปนอนรอบนเตียง ส่วนเธอก็จะออกไปเคาว์เตอร์จัดยาและเก็บค่าบริการ จากนั้นก็เข้ามาฉีดยา เธอทำอยู่อย่างนี้ จึงทำให้ล่าช้าไปหน่อยนึง

นี่แหละค่ะเพื่อนๆ อาชีพแต่ละอาชีพก็มีความรีบเร่งและเหน็ดเหนื่อยต่างกันออกไป กว่าจะได้เงินมาไม่ใช่ว่าจะไม่ลำบากหรือไม่เหน็ดเหนื่อย ขึ้นอยู่กับว่างานที่ทำเหนื่อยกายหรือเหนื่อยใจ เหนื่อยมากหรือเหนื่อยน้อย...ก็เท่านั้น หากเพื่อนๆคนไหนกำลังท้อ ขอให้สู้ต่อไปนะคะ ไม่ใช่ว่าจะมีแค่เราที่เหนื่อย คนอื่นเขาก็เหนื่อยเหมือนกัน ตราบใดที่ร่างกายของเรายังแข็งแรงอยู่ จงสู้ต่อไป เป็นกำลังใจให้ทุกๆคนนะคะ

สำหรับสุขภาพก็สำคัญมากเลยทีเดียว ถึงจะร่ำรวยสักเพียงไหน หากเรามีโรคภัยไข้เจ็บ จิตใจจะเป็นสุขได้อย่างไร และในบางครั้ง
เงินก็ไม่อาจรักษาโรคภัยเหล่านั้นให้หายได้ ดังนั้นขอให้เพื่อนๆหันมาดูแลสุขภาพกันด้วยนะคะ

สำหรับวันนี้ต้องขอลาไปก่อน แล้วพบกันใหม่โพสต์หน้า ก่อนจากกัน ขอให้เพื่อนๆจงมีสุขภาพแข็งแรงกันทั่วหน้า สวัสดีค่ะ

ขอขอบคุณทุกๆกำลังใจที่มีให้กันด้วยดีเสมอมา

Thank you for visiting my post and follow me.