สวีดัดสวัสดีครับ เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ชาว Steemit ทุกท่าน วันนี้เอาภาพรอยยิ้มของ beach boy มาฝากกันครับ นี้แหละครับชีวิตของเด็กหาด หาดก็เหมือนเพื่อนสนิทของผม เวลาเช้ามืดกับเวลาพระอาทิตย์ตกดิน อากาศมันจะสดชื่นมากกก ผมชอบไปสูดอากาศที่ริมหาดบ่อยๆตั้งแต่เด็กแล้วครับ ภาพนี้ผมถ่ายตอนอายุ 3 ขวบครับ(ก็ประมาณ 9 ปีแล้วคือนานมากหาเจอได้ไงรูปนี้)
ผมดีใจมากเลยที่เจอภาพนี้ เพราะผมยังจำวันนี้ได้ไม่ลืมเลย มันเป็นวันพระอาทิตย์ตกดินที่สวยมาก ท้องฟ้าเป็นสีชมพู สีส้ม
สีฟ้า สีเขียว สีม่วง (เยอะมากสวยด้วย)สะท้อนลงไปที่ชายหาดที่เปียกน้ำ หาดทรายกลายเป็นสีเดียวกับท้องฟ้า ผมงงไปหมด
ครับไม่รู้ว่าอันไหนเป็นฟ้าอันไหนเป็นดิน ผมก็วิ่งไปไม่หยุด ตะโกนแหกปากไปด้วย555+(คิดแล้วขำอะ)จะได้สูดอากาศให้เต็มปอดยังไงหละ มันเป็นความสุขที่อธิบายลำบากครับ(ดูหน้าผมเอาดิ555+) ผมว่ารอยยิมที่เกิดจากการสูดอากาศบริสุทธิ์เนี่ยให้เอาอะไรมาแลกผมก็ไม่ยอม ชายหาดด้วยครับ ที่ที่เราวิ่งไปได้โดยที่ล้มแล้วไม่เจ็บ ถ้าหากเราล้มเราก็แค่ลุกขึ้มมา เส้นขอบฟ้าก็อยุ่ข้างหน้าแล้วครับ มันดูแล้วเหมือนเส้นชัยยังไงไม่รู้ ผมชอบวิงไปตามชายหาดเรื่อยๆครับ แล้วก็คิดไปเองว่าเรากำลังวิ่งไล่จับ
พระอาทิตย์ตกดินที่เส้นขอบฟ้าอยู่ ผมจะรู้สึกสมองโล่งและเป็นอิสระมากครับ แม้กระทั่งตอนนี้หาดทรายที่เกาะลันตาก็ยังสวยเหมือนเดิมครับ อากาศก็ยังดีครับ พระอาทิตย์ตกก็สวยแตกต่างกันไปทุกๆวัน ผมก็ยังชิวได้เหมือนเดิมครับ ไ่ม่รู้ว่าโลกร้อนจะทำให้ทะเลกินชายหาดของผมไปหมดหรือปล่าว...แต่ผมก็ย้ายบ้านมาอยู่บนเขาเเรียบร้อยแล้วครับ (เซฟตี้อิอิ) แต่ถึงยังไงผมก็ไม่มีวันลืมชายหาดหรอกครับ เพราะว่ามันเป็นเพื่อนสนิทของผม มันทำให้ผมยิ้มแบบนี้ได้ทุกวันเลย ขอไห้เพื่อนๆชาว steemit
ยิ้มด้วยความสุขกันทุกคนนะครับ
รูปนี้แถมครับ ไม่เกี่ยวกับรอยยิ้ม
ผมขอขอบคุณ 
ฝากเพื่อนๆ คลิ๊กไปดู ให้กำลังใจผมด้วยนะครับ
https://www.facebook.com/nammeans.meansno.9