สวัสดีค่ะเพื่อนๆ Steemit ทุกคน
My Mom when she was 18-19 year old
ห่างหายกันแค่วันสองวัน แค่นี้ก็คิดถึงแทบแย่ มันมีความรู้สึกเหมือนกับว่า
ชีวิตประจำวันของเรา ขาดอะไรไปซักอย่างสองอย่าง.... คงจะสบายดีกันทุกคนนะคะ
หยุดพิมพ์แค่วันสองวัน มือไม้สั่นวนเวียนหาตัวหนังสือไม่ถูกเลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า แหม....ก็
อย่างว่า โพสต์แรกที่นี่ คือครั้งแรกที่เรา ได้มีโอกาส ใช้ไทยคีย์บอร์ท กว่าจะพิมพ์ได้
แต่ละคำ ช้ามากกก และกว่าจะพิมพ์เสร็จโพสต์นึง เกือบปาเข้าไปเป็นวันเลยที่แย่ไป
กว่านั้นก็คือ โน๊ตบุคของเราซื้อตอนที่เราทำงานอยู่ที่ไมโครนีเซียคีย์บอร์ตมีแต่ภาษา
อังกฤษ เราต้องใช้วิธี คัดลอก แล้ววาง ต้องค้ดลอก จากหลายๆที่ กว่าจะหาได้ แต่ละ
ตัว แต่ละคำ มารวมกันในโพสต์ กว่าจะเสร็จ โอ้โห...แม่เจ้า! ทั้งเหนื่อย ทั้งตาลาย......
หลังจาก ๔-๕ โพสต์ผ่านไป โอ้ย!"...ไม่ไหวแล้วจ้า มันถึงเวลา ไปหาชื้อโน้ตบุค
เครื่องใหม่ได้แล้ว...ทรมารตัวเอง มามากพอแล้ว อีกอย่าง หน้าจอของมัน ก็สามารถ
โชว์ 3/4 ส่วน อีก 1 ส่วน เป็นเส้นอยู่ช่วงล่างมองไม่เห็นอะไรเลย เป็นอะไรที่ลำคาญ
ตามากกก แล้วตรงที่ไอค่อน ค้นหา (Search) เวลาที่เราคลิกมัน ทั้งหน้าจอจะโชว์แค่
Steemit กับ โลโก้ ที่ซ้ายมือบน เพื่อนๆพอจะนึกภาพออกไม๊?..........ตอนนี้ เราก็มี
โน๊ตบุค ที่มีภาษาไทยด้วย แต่จนป่านนี้ ก็ยังพิมพ์ได้ช้ามาก ยิ่งถ้าอักษรตัวไหน ที่เรา
ไม่ใช้ประจำ 5555เริ่มต้นหาตั้งแต่แถวแรกเลยล่ะ.......อ้าว! นอกเรื่องไปไกลอีกแล้ว
จริงๆแล้วโพสต์นี้ เมนเรื่องคือวันเกิด ของแม่เรา เมื่อวันที่ 4 กันยายน ที่ผ่านมา เป็น
วันเกิด ของแม่เรา ปกติเวลาที่ เราอยู่ใกล้กัน แม่ก็จะทำ BBQ และดื่มสังสรรค์ กันนิด
หน่อย กับเพื่อนๆ ของแม่ แม่เรายังใช้ชีวิต อยู่ที่เกาะติเนี่ยน และคงไม่กลับมา อยู่
เมืองไทยอีกแล้ว แม่บอกเราว่า แม่รู้จักที่นั่น มากกว่าเมืองไทย และทุกครั้งที่กลับมา
แม่ไม่รู้สึกว่าเมืองไทยเป็นบ้าน อีกต่อไป และขอตายอยู่ที่นั่นเราก็ต้องบล่อย แต่แม่
อยากให้เราไปอยู่กับแม่ที่นั่นมากกว่า ตอนนี้เรายังไม่อยากไป ได้แต่พลัดวัน ประกัน
พรุ่ง แต่เมื่อถึงเวลาเราก็ต้องไปอยู่ดีเพราะไม่มีคนคอยดูแลแกที่นั่น......
ขอบคุณที่คอยติดตามกันเสมอมา
