ดวงจิตทั้งหลายในโลกนี้ ล้วนเกิดมาจากความผ่องใส เพียงแต่ดวงจิตนั้นหลงทางไปกับสิ่งต่าง ๆ ที่เข้ามากระทบ จนลืมความจริงแท้แห่งดวงจิตวิญญาณ ความไม่เบียดเบียน ความรัก ความเมตตา โดยส่วนลึก ๆ ของจิตใต้สำนึกแล้ว มันมีอยู่ทุกผู้ทุกนาม เมื่อถึงคราวประสบพบเจอเหตุการณ์วิกฤติต่าง ๆ ทุกดวงจิต จะเห็นใจกัน ช่วยเหลือกัน นั่นคือแก่นแท้ของจิตใต้สำนึก แต่ก็มีดวงจิตที่หนักหนาในทางการเบียดเบียน เพราะเคยชินในความเห็นแก่ตัว จนลืมแก่นแท้แห่งตนเอง แต่ไม่นาน กฏของกรรมที่เป็นกฏของธรรมชาติ จะชะล้างและปรับสมดุล คือการชดใช้กรรม ให้เบาบางลงจากความยึดมั่นสำคัญผิดต่าง ๆ และในที่สุด ทุกดวงจิต จะกลับมาสู่แก่นแท้ นั่นคือ ความรัก ความเมตตา การให้อภัย