Goodbye my sun
Day2
ไข่แดงกลางเมืองหลวง
คุณเห็นภาพนี้แล้วคิดถึง อะไรเราคิดถึงเพลง เพลงนึงที่เราเคยฟังตอนเด็กๆ เพลงนั้นคือ
**อยากกลับบ้าน - เสือ ธนพล**
ตะวันจะค่ำลง ใจกลับห่วงหาย
บ้านที่ฉันไกล จากมาลับตา
ป่านนี้.อยู่ดีอย่างไร..
อยู่ในเมืองวุ่นวาย เบื่อหน่ายชีวิต
หลับตาถอนใจ อยากจะหนีไกล ให้พ้น.
เหมือนคน หมดไฟ.
คืนนี้ฟ้าไร้ดาวมืดหม่น
เหมือนดังคน ไม่มีที่ไป
ใจฉันคิดขึ้นมาเมื่อไหร่ น้ำตาเอ่อทุกที
รูปนี้ขึ้นไปถ่ายบนวัดสระเกตุค่ะ ตอนนั้นเรานึกถึงสมัยก่อนที่เรียนที่ช่างกลปทุมวัน หลายๆคนคงมองว่า เป็น ผญ เรียน โรงเรียนแบบนี้มันอันตราย แต่ไม่มีใครเข้าใจเท่ากับคนที่อยู่ข้างใน มีหลากหลายรสชาติ ได้ประสบการณ์ชีวิตที่รับรองได้เลยว่า หาไม่ได้จากมหาลัยไหนอีกแล้วมันคือมหาลัยชีวิตที่แท้จริง สอนให้เอาตัวรอด รู้จักการใช้ชีวิต ความเป็นโซตัสที่รักกันแน่นเหนียว การแบ่งปัน ครบทุกรสทุกอย่างจริงๆ แต่.... การได้ไปเรียนกรุงเทพด้วยตัวคนเดียว แล้วต้องแบกทุกอย่างไว้บนบ่า มันหนักเหลือเกิน คำดูถูก คำถากถาง หลากหลายอย่าง เวลาที่เราอยากพัก เรามักจะไปยืนบนที่สูงๆเช่นดาดฟ้าบนหอ แล้วมองลงไปจะเห็นความวุ่นวาย ตึกราบ้านช่อง รถติดเสียงดัง แต่พอเห็นพระอาทิตย์ตก จะคิดถึงบ้าน เพราะจะอยู่ที่ไหน สิ่งที่เราเห็นเหมือนๆกันทุกที่คือพระอาทิตย์ ช่วงเวลาที่เหงาที่สุด และสงบที่สุด และคิดถึงบ้านที่สุดเวลา พระอาทิตย์กำลังตก .....
ปลอบใจ.ตัวเราเอง ไว้เสมอ
อย่าไปท้อใจ สู้ไป. มีคนข้างหลังยังคอย..
ขวากหนาม คือแรงชีวิตผลักดัน
สู่ความฝันอันยิ่งใหญ่
รู้ในใจอยู่เสมอ
ดวงชะตาขีดไว้ให้ฝ่าฟัน